Jak wiadomo, jednym z podstawowych problemów polskiej demokracji jest niska frekwencja wyborcza. Od lat niemal sześćdziesiąt procent obywateli nie korzysta ze swego obywatelskiego prawa do wyboru władzy. Taką postawę Polacy motywują najczęściej „obrzydzeniem” polityką i politykami.
Bez wątpienia mieszkańcy Polski mają za co nie lubić swoich elit życia publicznego. Lecz przecież jest jasne, iż dobrowolna rezygnacja ze swojego obywatelskiego prawa absolutnie nic nie zmieni. Rozwiązaniem byłoby właśnie zwiększenie społecznej aktywności, masowy wpływ obywateli na polityków. Dla Polaków to jednak najwyraźniej zbyt skomplikowane, lub zbyt męczące.
Politycy oczywiście nie robią nic, by zmienić nastawienie wyborców. Im taka postawa odpowiada. W sumie – nic dziwnego. Wygrywa się zdobywając odpowiedni procent, a nie liczbę głosów. Kierowanie kampanii jedynie do części obywateli znacznie ją ułatwia i obniża koszty. Nie mam wątpliwości, że politycy dobrze zdają sobie sprawę ze zjawiska politycznej bierności Polaków i wiedzą do jakich grup ograniczać swoje działania.
Taka sytuacja skłoniła mnie do opracowania podstawowych praw polskiej polityki. Brzmią ono następująco:
1. Celem polityków jest zniechęcenie obywateli do życia publicznego. Ograniczają liczbę aktywnych obywateli, by ułatwić sobie funkcjonowanie w przestrzeni publicznej.
2. Działania polityków wywołujące wstręt obywateli zniechęcają Polaków nie tylko do danego ugrupowania, lecz do całej elity politycznej.
3. Przy partiach pozostają jedynie najbardziej zdeterminowani wyborcy.
4. W efekcie wybory wygrywa partia, która maksymalnie obrzydzi politykę większości obywatelom, zachowując równocześnie najbardziej zideologizowaną grupę zwolenników.
Komentarze
Pokaż komentarze (23)