Zostało więcej niż tylko guziki...

Wychodząc z kina na łódzką ulicę byłem przybity. Przed oczami nadal miałem ostatnie, przejmujące swoją brutalnością sceny filmu. Pisałem kilka lat temu pracę o Katyniu i dobrze wiedziałem jak wyglądały egzekucje polskich oficerów. Jednak dlatego film Wajdy tak mną wstrząsnął. Tak właśnie było.

Pośród ulicznego gwaru czułem się dziwnie. Jak ci ludzie wokół mnie, myślałem, mogą tak chodzić ulicami jak gdyby nigdy nic? Jak mogą nie mieć przed oczami tego samego obrazu katyńskiego lasu? Wszyscy powinni pobiec to kina i obejrzeć film o tej narodowej tragedii.

Po chwili ochłonąłem, a smutek ustąpił czemuś na kształt radości. Nasza historia budzi grozę. Ale przecież wygraliśmy. Nareszcie żyjemy w kraju, o którym sami stanowimy. Po ulicach naszych miast nie chodzą patrole obcych armii. Polski język nie jest zakazany, a bycie Polakiem nie jest przestępstwem. Nie każdy tak ciężko doświadczony naród miał tyle szczęścia co my.

Pozostaje pytanie, czy potrafimy docenić to szczęście? Oglądając „Katyń” pamiętajmy o tym, że ten film mógł nigdy nie powstać. Dużo nie brakowało, by nie miał go kto zrobić i dla kogo.