Żałośni nie głosujący

Dziś „Gazeta Wyborcza” przedstawia grupkę żałosnych ludzi, dumnie rezygnujących ze swego podstawowego obywatelskiego prawa wyboru władz. Wśród nich są starzy i młodzi, z miast i ze wsi. Pracownicy fizyczni i umysłowi. Każdy inni, wszyscy równi… w głupocie.

Ich podstawowy argument bawi mnie, jak żaden inny. Otóż oni wszyscy powtarzają jak mantrę: na moje życie polityka nie ma wpływu. I zdają się w to wierzyć, chociaż we własnych wypowiedziach obalają te stwierdzenie.

Po chwili bowiem narzekają na fatalną pracę urzędów, kiepski stan szkolnictwa, na bezrobocie, na korki w Warszawie. Tak jakby nie zdawali sobie sprawy z tego, że przecież państwo skonstruowane jest tak, iż to właśnie politycy decydują o tych rzeczach. Dobrze by było żyć w świcie zbudowanym na kształt libertariański, gdzie faktycznie politycy nie mieliby dużo do powiedzenia. Ale niestety póki co mieszkamy w kraju, gdzie system polityczny wygląda, tak jak wygląda.

Wielu obraża się na rzeczywistość, osoby przedstawiane przez GW również. Słyszeliśmy to milion razy – politycy to chamy, prostaki, tylko kłamią i kradną. Jak więc nazwać ludzi, którzy się na to w milczeniu godzą?

Ktoś może rzec, iż w swojej ocenie osób nie głosujących jestem zbyt brutalny. Trudno mi jednak znaleźć dla nich zrozumienie. Zostałem wychowany w szacunku dla demokracji i niecierpliwie oczekiwałem pierwszych wyborów, w których mogłem brać udział. Wiem, iż mój głos znaczy niewiele, ale wiem jakie ofiary poniosło tysiące osób, których nigdy nie znałem, bym mógł wrzucić mała kartkę do urny.

Rozumiem, że można nie mieć na kogo głosować. Wówczas jednak można oddać pustą kartkę. To też jest głos, który zostanie zarejestrowany jako wyraz naszej woli. Nasz własny sprzeciw wobec klasy politycznej. Gdy rezygnujemy z głosowania nie pokazujemy naszym czynem nic. Możemy się tylko próbować niezdarnie usprawiedliwiać.