Pogrom

Ludzie w oliwkowych mundurach pojawili się we wsi nagle. Mieszkańcy nie mieli szans na ucieczkę. W przerażeniu obserwowali jak ich domy są otaczane przez pełnych nienawiści wrogów. Żołnierze zajęli wyznaczone pozycje, padł rozkaz i rozpoczął się pogrom.

Mężczyzn zabijano od razu. Kobiety spotykał los o wiele gorszy. Musiały patrzeć na śmierć swoich mężów, synów lub ojców, następnie zdzierano im ubrania i gwałcono wprost na progach ich własnych domów. Gdy jedni żołnierze hańbili matki, inni zabijali dzieci. Urządzili sobie zabawę – tłukli maleństwa kolbami karabinów, rozbijając im czaszki.

Kiedy większość mieszkańców wsi leżała już martwa, napastnicy zaczęli systematycznie podpalać domy. Znajdowali w nich pochowanych ludzi – barykadowali drzwi, by słuchać krzyków palonych żywcem.

Pogrom jeszcze trwał gdy jeden z żołnierzy rozwinął sztandar. Nad gruzami, pomiędzy płomieniami i wśród swędu spalonych ciał załopotała biała flaga z niebieską gwiazdą. Był 29 października 1948 roku. Wieś właśnie włączona do Izraela nazywała się al-Dawayima.