W sidłach zegarmistrza.

PO wciąż utrzymuje znaczne poparcie. Premier i prezydent nadal cieszą się wysokim zaufaniem. Czym wytłumaczyć ten fenomen? Polak mądry po szkodzie. Tak głosi znane przysłowie. Jednak, jak pokazuje życie, Polak i po szkodzie głupi (jeśli nie głupszy).

Z każdą sekundą dług publiczny zwiększa się o 3 tysiące złotych. Blisko czteroletnie rządy platformy zadłużyły nas bardziej niż gensek Edward Gierek. Reform jak na lekarstwo. Wielka Ofensywa Legislacyjna utknęła, jak niegdyś Niemcy pod Kurskiem, a nawet gorzej, bo nie ma żadnego dowodu na to, że w ogóle ruszyła. Na dodatek Cezary Grabarczyk zostaje lokomotywą PO w Łodzi. W takiej sytuacji, każdy mający krztynę instynktu samozachowawczego, wnet wysłałby rząd na zieloną trawkę. Ale nie wyborcy PO.

Media z uporem kreują mohery na watahę Jarosława Kaczyńskiego. Niejednokrotnie pojawiły się określenia przyrównujące wyborców PiS do brunatnych koszul. Szkoda, że owa czwarta władza nie widzi (lub nie chce widzieć), że to właśnie Donald Tusk ma hordę fanatycznych wyznawców, wiernych i bezwzględnie posłusznych swemu umiłowanemu przywódcy, bez względu na to, jakie podejmuje on decyzje. Jak dotąd nawet wyższe podatki, rosnące ceny, wysoka inflacja i bezrobocie nie są wstanie zmienić ich percepcji.

Obraz takiego wyborcy PO potwierdza Andrzej Olechowski, dawniej polityk tej partii, teraz zwykły wyborca. Doskonale wie, że głos oddany na platformę to głos zmarnowany („jestem z tych ludzi, którzy będą głosować na Platformę Obywatelską z konieczności, czasami ze złością, że muszą to robić za darmochę”). Podkreśla, że dla niego priorytetem nie są sprawy gospodarcze czy społeczne, tylko „utrzymać PiS poza władzą”.

Kogo Olechowski chce przekonać, mówiąc o platformie, jako o jedynym zegarmistrzu na ulicy? Potencjalnych wyborców? Czy raczej siebie i sobie podobnych, że może jednak nie robią źle, gdyż zegarek należy przecież naprawić. Tylko czy tak trudno pójść na sąsiednią ulicę, do drugiego zegarmistrza?