Nocą 5 marca członkowie 92. Oddziału Żandarmerii Polowej: kapitan Victor Cross, sierżant BernardClarke i czterech innym żołnierzy aresztowali Hedwig. Oddzielono ją od dzieci i zamknięto  w  celi. Najstarsze dzieci przesłuchano, a młodszymi opiekował przeszkolony zespół. Hedwig przesłuchiwano pięć kolejnych dni. Wypytywano ją o miejsce pobytu jej męża, ale zawsze uparcie utrzymywała,   że nie żyje. Chcąc, aby w końcu powiedziała prawdę, strażnicy  postanowili ją oszukać. Funkcjonariusze zaaranżowali przetaczanie pociągu  po linii kolejowej tuż za celąHedwig, czyniąc przy tym jak najwięcej hałasu. Kapitan Cross pisał:

„Powiadomiliśmy panią Hoss, że oczekujący na zewnątrz pociąg ma zabrać  trzech synów [naprawdę miała tylko dwóch synów – Klausa iBurlinga] na Syberię, jeśli nie powie nam, gdzie jest jej mąż i jakich używa nazwisk. Dostała dwie minuty na pożegnanie się z synami albo na powiedzenie na tego,  co chcieliśmy wiedzieć. Daliśmy jej jakieś dziesięć minut oraz papier i ołówek. Szczęśliwie nasze oszustwo zadziałało, napisała to, czego chcieliśmy i odesłaliśmy ją z synami do domu”.

Hedwig zdradziła miejsce pobytu swego męża o czwartej po południu w poniedziałek 11 marca 1946 r.; przyznała też, że Hoss odwiedził ją w ST Michaelisdonn. Powiedziała śledczym, że przebywa na farmie Petera Hansena  w Gottrupel koło Flensburga i używa nazwiska FranzLang.  Cały 92. Oddział  Żandarmerii Polowej zebrał się niemal natychmiast i jej członkowie poczynili przygotowania do wyjazdu do Flensburga w celu chwytania komendanta. Po przybyciu na miejsce, wieczorem połączył się z oddziałami 93. i 318. Żandarmerii Polowej i już wspólnie zaplanowali akcie otoczenia farmy i zaskoczenia nazistowskiego uciekiniera.

O 11  wieczorem oddział wywiadu przyjechał do Gottrupel i otoczył farmę.  Ciężarówki wiozące żołnierzy, lekarza wojskowego i kapitanaCrossa powoli posuwały się w kierunku farmy i otoczyły stajnię, używaną też jako rzeźnia. Po wyłamaniu frontowych drzwi żołnierze stanęli naprzeciw prze­straszonego człowieka w piżamie, o wyglądzie wychudzonym i wynędznia­łym, widocznie właśnie obudzonego hałasem. Lekarz wojskowy z 5. Pułku Królewskiej Artylerii Konnej 7. Dywizji Pancernej niezwłocznie rzucił się na niego i otworzył mu usta w poszukiwaniu ukrytej trucizny. Oddział otrzy­mał informację, że wszyscy funkcjonariusze Grupy Urzędów D otrzymali taką samą truciznę, jaką po złapaniu otruł się Himmler. Ale nieszczęśliwie dla Hossa dwie fiolki trucizny, które zawsze nosił przy sobie, dwa dni wcze­śniej się potłukły. Oszołomionego postawiono na baczność, a kapitan Cross domagał się od niego ujawnienia swojej tożsamości. „Franz Lang” – padła arogancka odpowiedź. Poproszono go ponownie, tym razem bardziej sta­nowczo o podanie prawdziwego nazwiska. Powtórzył, że nazywa sięFranz Lang, za co sierżant Ciarkę uderzył go cztery razy w twarz. Dopiero wtedy Hoss poddał się i podał prawdziwe nazwisko. Clarke ze złością wyciągnął go na jeden ze stołów rzeźniczych, gdzie zdarł z niego piżamę i wściekły  bił go  tak, że spadł na ziemię. Inny należący do oddziału żołnierz zaczął kopać Hoessa. Clarke relacjonował, że zadawane ciosy i wywołane nimi krzyki nie miały końca.

  Obawiając się, że Hoss zostanie pobity na śmierć, kapitan Cross interweniował i kazał swoim ludziom przestać, bo inaczej będą mieli do czynienia ze zwłokami. Przesiąkniętego krwią i mocno potłuczonego Hossa postawiono na nogi, skuto, przykryto kocem, doprowadzono w kierunku oczekującego samochodu i zabrano z powrotem do kwatery Żandarmerii Polowej w Heine.  Podczas podróży samochodem Ciarkę wlał w gardło Hossa sporo  whisky. Pijany Hoss próbował spać, ale Ciarkę ciągle podnosił mu powieki i kazał mieć otwarte oczy.

    Do Heide przybyli wcześnie rano. Hoessowi zabrano koc i kazano przejść  do swojej celi nago po śniegu przez podwórze między barakami. Przez trzy dni regularnie go bito i pozbawiano snu. Wedługszeregowego Kena Jonesa z 5 Pułku Królewskiej Artylerii Konnej stacjonującej w Heine „przyprowadzono go do nas, gdy odmówił współpracy podczas przesłuchań.” Poza szeregowym Jonesem do celi  odkomenderowano jeszcze  dwóch żołnierzy, żeby „razem złamać go i skłonić do zeznań”. Dzień i noc otoczony był strażnikamiuzbrojonymi w trzonki do siekier. Mieli za zadanie   nie pozwolić mu zasnąć, a gdyby okazywał jakiekolwiek oznaki zapadania w sen mieli szturchać go tymi trzonkami. Hoessowi zabieranemu na  ćwiczenia gimnastyczne na śniegu pozwalano nosić tylko koszulę i jeansy. „Moje pierwsze przesłuchanie – pisał -   odbywało się przy pomocy   „bijących” dowodów”. Po wstępnym badaniu,przesłuchujący postanowili przedstawić raport w postaci protokołu napisanego pod  dyktando Hossa. Miał być przez niego podpisany, czego świadkami miało być dwóch podoficerów oddziału, sierżanci Kudisch i Roberts. Podczas tego postępowania   Hoessa nadal dręczono fizycznie i pojono alkoholem. Bito go jego własnym pejczem jeździeckim. Na pół przytomny i ledwie zdolny do otwarcia oczu po nieprzespaniu trzech nocy złożył zeznania i o 2.30 nad  ranem w czwartek 14 marca podpisał ośmiostronicowe wyznania.(…)