Manifest partii komunistycznej (niem. Manifest der Kommunistischen Partei) – deklaracja programowa Związku Komunistów (niemieckiej partii komunistycznej), napisana przez Karola Marksa i Fryderyka Engelsa na przełomie lat 1847 i1848 i ogłoszona w lutym 1848 w Londynie. Wyłożone zostały w niej zasady tzw. socjalizmu naukowego.

Manifest zaczyna się słowami Widmo krąży po Europie – widmo komunizmu, a kończy Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się! Hasło to umieszczane było w pasku tytułowym (winiecie) czasopism – organów partii marksistowskich, np. w „Trybunie Ludu”, „Robotniku”.

Godnym zauważenia jest fakt, że zarówno struktura, jak i narracja dzieła przywołują o rok wcześniej spisane przez Engelsa „Zasady komunizmu”.

 

 

Manifest jako deklaracja programowa naukowego socjalizmu[edytuj | edytuj kod]

„Manifest partii komunistycznej zajmuje szczegółne miejsce w historii marksizmu. Ta względnie niewelka praca zawiera klasycznie jasny, podany w sposób aforystyczny i przepojony pasją rewolucyjną ściśłe naukowy wykład podstaw marksizmu^[1].

Opublikowanie Manifestu komunistycznego zamyka niejako okres kształtowania się światopoglądu młodego Karola Marksa. Naukowy socjalizm jako doktryna wyjaśniająca mechanizmy rządzące światem i proponująca własne, oryginalne metody budowania społeczeństwa doskonałego jest w zasadniczej części ukończona. Wolno powiedzieć – napisał L. Kołakowski –że z chwilą Manifestu komunistycznego Marksowska teoria zjawisk społecznych razem z zasadami praktycznej walki była już gotowa w postaci dobrze ukształtowanego szkieletu. Dalsze prace teoretyczne nie odmieniły w żadnym istotnym punkcie założeń już sformułowanych, ale wzbogaciły je szczegółowymi analizami, dzięki którym sumaryczne i nieraz tylko w postaciaforyzmów i haseł ujęte idee przeobraziły się w potężny gmach teoretyczny.

Jak stwierdza Isaiah Berlin, jest to dokument o cudownym ładunku dramatycznym. Jego forma zbudowana jest na mocnych i porywających historycznych uogólnieniach, prowadzących do oskarżenia panującego ładu w imię mścicielskich sił przyszłości. Większość napisana jest prozą obdarzoną liryzmem godnym wspaniałego hymnu rewolucyjnego, której działanie, potężne nawet dziś, musiało być jeszcze silniejsze w swojej epoce.

Omówienie treści[edytuj | edytuj kod]

Burżuazja a proletariat[edytuj | edytuj kod]

Marks uważa, że historia wszystkich dotychczasowych społeczeństw jest historią walk klasowych. Od swego zarania ludzkość była podzielona na wyzyskiwaczy i wyzyskiwanych, toczących ze sobą nieustanną walkę. Na obecnym etapie rozwoju społeczeństwa przeciwstawne klasy tworzą burżuazja i proletariusze. Rozwój technologiczny sprawił, że klasowe antagonizmy stają się coraz wyraźniejsze i obejmują praktycznie całe społeczeństwo. Jak zauważa Jarosław Ładosz, walka klas posiada znaczenie określające, podstawowe w stosunku do wszelkich innych sfer życia społecznego ludzi(...) określać ma całokształt życia społecznego, a więc i rozwój działalności produkcyjnej.

Kształtowanie się kapitalistycznych stosunków produkcji, gwałtowny rozwój przemysłu i handlu, zapewniło burżuazji odgrywanie decydującej roli w życiu politycznym. Według Marksa klasa ta spełniła w historii zadania w najwyższym stopniu rewolucyjne. Doprowadziła do upadku system feudalny, a wszelkie relacje międzyludzkie zastąpiła brutalną grą interesów.Robiąc z człowieka towar – stwierdza Roger Garaudy – burżuazja z każdym dniem niszczy >>godność jego osobowości<<, aż wreszcie niszczy w człowieku nawet pragnienie odzyskania tej godności, ponieważ przedstawia mu stosunki społeczne, ustalone przez kapitalizm, jako prawa natury, istniejące poza i ponad człowiekiem i niedostępne dla jego działania.

To właśnie burżuazja w decydującym stopniu przyczyniła się do powstania nowoczesnego państwa narodowego. Przez ekspansję na coraz to nowe obszary, stosując brutalną siłę, zaprowadza stosunki kapitalistyczne w kolejnych krajach. Oprócz tego Marks stwierdza, że burżuazja, skupiła ludność, scentralizowała środki produkcji i skoncentrowała własność w niewielu rękach. Nieuniknionym tego następstwem była centralizacja polityczna. Niezawisłe, ledwie sprzymierzone tylko ze sobą prowincje o różnych interesach, ustawach, rządach i cłach zostały złączone w jeden naród, jedno ustawodawstwo, jeden narodowy interes klasowy, jedną granicę celną.

Cechą wyróżniającą burżuazję od innych klas panujących jest to, że nie dąży ona do utrzymania status quo w dziedzinie środków produkcji i co za tym idzie również w sferze stosunków społecznych. Jej istnienie jest uwarunkowane dokonującym się nieustannie postępem technologicznym, ale jak pisze Marks, burżuazyjne stosunki produkcji i wymiany, burżuazyjne stosunki własności, nowoczesne społeczeństwo burżuazyjne, które wyczarowało tak potężne stosunki produkcji i wymiany, podobne jest do czarnoksiężnika, który nie może już opanować wywołanych przez się potęg podziemnych.

Zdaniem Marksa, podobnie jak sprzeczności między feudalnymi stosunkami społecznymi i prawnymi a charakterem sił wytwórczych w społeczeństwie stanowym spowodowały zwycięstwo burżuazji, tak jej klęska będzie wynikiem sprzeczności między dokonującym się postępem technicznym a stosunkami własnościowymi kapitalizmu. Jak zauważa Leszek Kołakowski, objawem tej sprzeczności są periodyczne kryzysy nadprodukcji, przezwyciężane przez niszczenie sił wytwórczych i podbój nowych rynków: wszelako środki te stają się same z kolei przesłanką większych kryzysów

Ale burżuazja – pisze dalej Marks – nie tylko wykuła oręż, który jej niesie śmierć; stworzyła także ludzi, którzy tym orężem pokierują – nowoczesnych robotników – proletariuszy W państwie kapitalistycznym traktowani są jak każdy inny towar – zmuszeni są sprzedawać się burżuazji za cenę równą kosztom reprodukcji siły roboczej. Bezustannie wyzyskiwani, zagrożeni bezrobociem podejmują walkę o zmianę tej nieludzkiej sytuacji. Początkowo buntują się przeciwko narzędziom produkcji, które poprzez zastępowanie ludzi maszynami likwidują miejsca pracy, następnie walczą z sytuacją we własnymzakładzie pracy, by z czasem zakwestionować całość stosunków kapitalistycznych.

Bunt proletariatu[edytuj | edytuj kod]

W tym momencie walka proletariatu nabiera charakteru politycznego i obejmuje coraz szersze rzesze społeczeństwa. To organizowanie się proletariuszy w klasę – stwierdza Marks – a tym samym w partie polityczną, jest co chwilę na nowo rozsadzane przez konkurencję między samymi robotnikami. Ale organizacja odradza się wciąż na nowo, zyskując na sile, zwartości, potędze.

Zdaniem Marksa nieuchronnie zbliża się czas decydujących rozstrzygnięć w walce klasowej. Po raz kolejny powtarza tezę o historycznej roli proletariatu w obaleniu panującego porządku. Chłopi, drobni kupcy, rzemieślnicy pragną utrzymania dotychczasowej pozycji, burżuazja zaś maksymalizując swoje zyski kosztem klasy robotniczej, niejako bezwiednie doprowadza do konsolidacji w szeregach proletariatu, prowokuje ich do zjednoczonej akcji przeciwko panującym stosunkom i tym samym jej działania przyśpieszają koniec państwa kapitalistycznego.

Jednocześnie burżuazja dowiodła, że nie jest już w stanie pełnić roli klasy panującej. Jest nie zdolna – pisze Marks – do panowania, gdyż jest niezdolna do zapewnienia swemu niewolnikowi egzystencji bodaj w ramach jego niewolnictwa, gdyż jest zmuszona spychać go do stanu, w którym musi go żywić, zamiast być przezeń żywiona. Społeczeństwo nie może już istnieć pod jej panowaniem, tzn. – jej istnienie nie daje się nadal pogodzić ze społeczeństwem.

Wizja nowego ustroju[edytuj | edytuj kod]

Marksizm p • d • e        [pokaż]   Dzieła     [pokaż]   Marksistowska teoria społeczna     [pokaż]   Działacze     [pokaż]   Filozofia     [pokaż]   Zobacz też

Podstawowym zadaniem komunistów, których od innych proletariuszy wyróżnia teoretyczne zrozumienie istniejącej sytuacji, jest doprowadzenie klasy robotniczej do zdobycia władzy i położenia kresu rządom burżuazji. Nieuzasadnione są obawy, że porządek socjalistyczny likwidując własność prywatną zniszczy tym samym fundamenty moralności i kultury. Jak zauważa I. Berlin, jedyne wartości, jakie zostaną zniszczone, to wartości przywiązane do dawnego ładu – wolność burżuazyjna i burżuazyjna kultura, których pozorna absolutna wartość w każdej epoce i w każdym miejscu jest iluzją wynikającą wyłącznie z przypisanej im roli w walce klasowej.

Ustrój komunistyczny w żaden sposób nie zagraża także wolności jednostki. W społeczeństwie burżuazyjnym – stwierdzają autorzy Manifestu komunistycznego – kapitał obdarzony jest samodzielnością i osobowością, podczas gdy działająca jednostka jest pozbawiona samodzielności i osobowości. I zniesienie tego stosunku nazywa burżuazja zniesieniem osobowości i wolności! I słusznie. Tylko że idzie tu o zniesienie burżuazyjnej osobowości, burżuazyjnej samodzielności i burżuazyjnej wolności.

Marks i Engels odpierają zarzut, jakoby zniesienie prywatnej własności środków produkcji spowodowało zaniechanie wszelkiej działalności produkcyjnej i zapanowanie powszechnego próżniactwa tym samym zagrażając egzystencji państwa. Jednak zdecydowana większość społeczeństwa nie posiada żadnych środków produkcji, a mimo to społeczeństwo to istnieje. Cała ta kwestia – stwierdza Marks – sprowadza się do tautologii, że nie będzie już pracy najemnej, skoro nie będzie kapitału.

Twierdzenia te stoją w jawnej sprzeczności z tezami 3 (zniesienie prawa dziedziczenia), 10 (publiczne kształcenie dzieci) i w szczególności 8 (zapowiadane utworzenie armii pracy).

Ludzkość stoi zatem na progu wielkiego przełomu. Rewolucja komunistyczna ma zmienić ogół społeczeństwa na nie spotykaną dotąd skalę. W miejsce klasowego społeczeństwa kapitalistycznego ma pojawić się nowe, bezklasowe, oferujące bogatsze formy życia i zapewniające swym członkom wszechstronny rozwój. W pierwszym etapie na drodze do komunizmu konieczne jest wywalczenie przez proletariat pozycji klasy panującej oraz wprowadzenie systemu demokratycznego. Kolejne kroki postulowane przez Marksa to przede wszystkim nacjonalizacja ziemi, kredytu, transportu, zniesienie prawa spadkowego, wprowadzenie silnej progresji podatkowej, stopniowe usunięcie barier między miastem a wsią, zapewnienie bezpłatnej edukacji oraz wprowadzenie dla wszystkich jednakowego przymusu pracy.

Spełnienie tych warunków w miejsce dawnego społeczeństwa burżuazyjnego stworzy wspólnotę, w której swobodny rozwój każdej jednostki jest warunkiem swobodnego rozwoju wszystkich. Władza polityczna – konkluduje Marks – we właściwym znaczeniu jest zorganizowaną przemocą jednej klasy w celu uciskania innej. O ile w walce z burżuazją proletariat siłą rzeczy jednoczy się w klasę, poprzez rewolucję staje się klasą panującą i jako klasa panująca znosi przemocą dawne stosunki produkcji, to razem z tymi stosunkami produkcji znosi warunki istnienia przeciwieństw klasowych, znosi w ogóle klasy i tym samym swoje własne panowanie jako klasy.

Krytyka myśli socjalistycznej[edytuj | edytuj kod]

Socjalizm feudalny[edytuj | edytuj kod]

W dalszej części Manifestu Komunistycznego Marks prezentuje swoje stanowisko wobec istniejącej literatury socjalistycznej, wykorzystując do tego klasową analizę społeczeństwa. Ze sprzeciwu arystokracji wobec stosunków kapitalistycznych powstaje socjalizm feudalny, który określa Marks jako na wpół lament, na wpółpaszkwil, na wpół echo przeszłości, na wpół groźba przyszłości, chwilami godzący wprost w serce burżuazji gorzkim, zjadliwie szyderczym wyrokiem, zawsze komiczny w swej zupełnej niezdolności do zrozumienia biegu nowoczesnej historii.

Socjalizm ten idealizuje feudalne stosunki społeczne i ostro krytykuje klasę burżuazji, która dążąc do nieograniczonego zysku spowodowała upadek tego systemu. Jednak jeszcze poważniejszy zarzut dotyczy tego, że swoim działaniem burżuazja doprowadziła do powstania prawdziwie rewolucyjnej klasy proletariatu, która wysadzi w powietrze cały stary porządek społeczny.

Socjalizm drobnomieszczański[edytuj | edytuj kod]

Jeżeli chodzi o socjalizm drobnomieszczański, którego przedstawicielem był m.in. Sismondi, to źródła jego powstania upatruje Marks w lęku drobnych producentów, której egzystencji zagraża rozwój wielkiego przemysłu. Wyznawcy tego rodzaju socjalizmu nie różnią się w zasadzie z Marksem jeżeli chodzi o diagnozę obecnej sytuacji. Wskazują na odczłowieczenie procesu pracy i jej podział oraz koncentrację kapitału jako główne powody nędzy, rosnących nierówności, wojen i zaniku moralności. Receptą na uzdrowienie istniejących porządków ma być powrót do przedkapitalistycznych stosunków produkcji i wymiany, co Marks określa myśleniem reakcyjnym i utopijnym.

Dla wszystkich tych teorii charakterystyczna jest idealizacja historycznej przeszłości, dążenie do cofnięcia historii wstecz, zapobieżenia rozwojowi kapitalizmu, odrodzenia czy zachowania przeżytych stosunków społecznych. W swej krytyce kapitalizmu socjaliści ci częstokroć dostrzegali jego rzeczywiste braki. Ale ich pozytywny program sprowadzał się w zasadzie do obrony cechowej organizacji przemysłu i patriarchalnego rolnictwa.

Socjalizm „prawdziwy”[edytuj | edytuj kod]

Nieudolne przeniesienie francuskich idei socjalistycznych na grunt niemiecki określa Marks mianem socjalizmu "prawdziwego". Jego zasadniczym brakiem jestabstrakcyjne podejście do jednostki ludzkiej oraz całkowite zignorowanie klasowego podziału społeczeństwa, a co za tym idzie niedostrzeganie historycznej misji klasy proletariatu. Popularność tego kierunku myślowego w feudalnych Niemczech spowodowana jest tym, że przeciwstawia się on klasie burżuazyjnej, jak również atakuje liberalne doktryny burżuazyjne. Jak stwierdza Marks niemiecki socjalizm "prawdziwy" ogłosił, naród niemiecki za normalny naród, a niemieckiego kołtuna za normalnego człowieka. Każdej jego podłości nadawał ukryty, wyższy, socjalistyczny sens, w którym znaczyła coś wręcz przeciwnego. Wysnuł też ostatnią konsekwencję występując bezpośrednio przeciw >>prymitywnie destrukcyjnemu<< kierunkowi komunizmu i obwieszczając swą bezstronną wyższość ponad wszelkie walki klasowe.

Socjalizm burżuazyjny[edytuj | edytuj kod]

O ile najważniejszą cechą powyższych systemów socjalistycznych była chęć powrotu do jakiejś minionej formy stosunków społecznych, to socjalizm burżuazyjny opowiada się za utrzymaniem istniejących porządków, jednocześnie dążąc do usunięcia z nich wszelkich czynników, które mogłyby zrewolucjonizować życie społeczne. Jest on właściwie apologią państwa kapitalistycznego, która skrywa się za socjalistyczną frazeologią. Jego istotę autorzy Manifestu Komunistycznego określają w sposób następujący: Wolny handel! – w interesie klasy pracującej; cła ochronne! – w interesie klasy pracującej; więzienia celkowe! – w interesie klasy pracującej: oto ostatnie słowo, jedyne szczere słowo socjalizmu burżuazyjnego. Socjalizm burżuazji polega właśnie na twierdzeniu, że burżua są burżua – w interesie klasy pracującej.

Socjalizm krytyczno-utopijny[edytuj | edytuj kod]

Po krytyce teorii konserwatywnych i reakcyjnych analizie zostaje poddany socjalizm krytyczno–utopijny, który jest reprezentowany przez systemy stworzone m.in. przez Saint–Simona, Fouriera i Owena. W tych koncepcjach komunizm może być zrealizowany przez stworzenie modelu społeczeństwa idealnego i jego rozpropagowanie w szerokich masach społecznych. W przeciwieństwie do Marksa, zwolennicy socjalizmu utopijnego bagatelizują istniejące w społeczeństwie antagonizmy klasowe, oraz stoją na stanowisku, że sama tylko argumentacja moralna przekona wszystkich ludzi o wyższości systemu socjalistycznego nad kapitalistycznym. Przedstawiciele socjalizmu utopijnego, wciąż jeszcze marzą – konkluduje Marks – o próbach urzeczywistnienia swych utopii społecznych, o tworzeniu poszczególnych falansterów, o zakładaniu Home colonies, o urządzeniu małej Ikarii, kieszonkowego wydania nowej Jerozolimy – aby zaś zbudować te wszystkie zamki na lodzie, muszą się odwołać do filantropii burżuazyjnych serc i kies, (...) występują więc zaciekle przeciw wszelkiemu politycznemu ruchowi robotniczemu, który ponoć mógł powstać tylko ze ślepej niewiary w ich nową ewangelię.

Zakończenie[edytuj | edytuj kod]

Ostatni rozdział Manifestu komunistycznego omawia stosunek komunistów do działających w różnych krajach robotniczych partii opozycyjnych. Za ich podstawowe zadanie uznaje Marks popieranie wszelkich inicjatyw mogących doprowadzić do rewolucyjnego zrywu przeciw istniejącym stosunkom politycznym i społecznym oraz działanie na rzecz ponadnarodowego porozumienia między partiami demokratycznymi.

Manifest kończy się słowami: Komuniści uważają za niegodne ukrywanie swych poglądów i zamiarów. Oświadczają oni otwarcie, że cele ich mogą być osiągnięte jedynie przez obalenie przemocą całego dotychczasowego ustroju społecznego. Niech drżą panujące klasy przed rewolucją komunistyczną. Proletariusze nie mają w niej nic do stracenia prócz swych kajdan. Do zdobycia mają cały świat. Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!

Literatura[edytuj | edytuj kod]

• Isaiah Berlin, Karol Marks. Jego życie i środowisko, Warszawa 1999;
• Józef Maria Bocheński, Lewica, religia, sowietologia, Warszawa 1996;
• Karol Marks, Fryderyk Engels, Manifest komunistyczny, Książka i Wiedza, Warszawa 1956;
• Jarosław Ładosz, Marksistowska teoria walki klas, Warszawa 1969;
• Roger Garaudy, Marksizm a osobowość, Warszawa 1951;
• Leszek Kołakowski, Główne nurty marksizmu. Powstanie, Poznań 2000;
• T. I. Ojzerman, Powstanie filozofii marksistowskiej, Warszawa 1966.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Zobacz w Wikiźródłach tekst Manifestu Komunistycznego

• Po świecie krąży widmo
• Komunizm
• Anarchokomunizm

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

• Karol Marks i Fryderyk Engels, Manifest Partii Komunistycznej (plik pdf)

From Wikipedia, the free encyclopedia

 

 

The Pour le Mérite (Fr.: For Merit) was an order of merit (German: Verdienstorden) established in 1740 by King Frederick II of Prussia. The Pour le Mérite was awarded as both a military and civil honour and ranked, along with the Order of the Black Eagle, the Order of the Red Eagle and the House Order of Hohenzollern, among the highest orders of merit (German: Verdienstorden) in the Kingdom of Prussia. After 1871, when various German kingdoms, duchies andprincipalities had come together under Prussian leadership to form the German Empire, the Prussian honours gradually assumed, at least in public perception, the status of honours of Imperial Germany, even though many honours of the various German states continued to be awarded.

The Pour le Mérite was an honour conferred both for military (1740–1918) and civil (1740–1810, after 1842 as a separate class) services. It was awarded strictly as a recognition of extraordinary personal achievement, rather than as a general marker of social status or a courtesy-honour, although certain restrictions of social class and military rank were applied. The order was secular, and membership endured for the remaining lifetime of the recipient, unless renounced or revoked.

New awards of the military class (known in First World War informally as the Blue Max, German: Blauer Max)^[1] ceased with the end of the Prussian monarchy in November 1918. The civil class was revived as an independent organization in 1923 (Pour le mérite für Wissenschaften und Künste). Instead of the King of Prussia, the President of Germany acted as head of the order. After the Second World War, the civil class was re-established in 1952. This version of the Pour le Mérite is still active today. The Pour le Mérite still is an order into which a person is admitted into membership, like the United Kingdom's Order of the British Empire, and is not simply a medal or state decoration.

From Wikipedia, the free encyclopedia

 

 

This article's lead section may not adequately summarize key points of its contents. Please consider expanding the lead to provide an accessible overview of all important aspects of the article. (February 2014)

Franz Ritter von Epp
Reichsstatthalter of Bavaria
In office 1933–1945
Member of the Reichstag
In office 1928–1945
Personal details
Born	16 October 1868 Munich, Kingdom of Bavaria
Died	31 December 1946 (aged 78) Munich, Germany
Resting place	Munich Waldfriedhof
Nationality	German
Political party	BVP, from 1928 NSDAP
Religion	Roman Catholicism

Franz Xaver Ritter von Epp (16 October 1868 – 31 December 1946) was a regular officer in the Imperial German Army of the early part of the 20th century, who rose to the office of Reichsstatthalter of Bavaria, a position of dictatorial power, under the Nazis.

 

 

Life[edit]

Military career[edit]

Franz Epp was born in Munich in 1868, the son of the painter Rudolph Epp and Katharina Streibel. He spent his school years in Augsburg and after this joined the military academy in Munich. He served as a volunteer in East Asia during the Boxer rebellion in 1900–01 and then became a company commander in the colony of German South-West Africa(now Namibia), where he took part in the bloody Herero and Namaqua Genocide.^[1] During the First World War, he served as the commanding officer of a Bavarian regiment, the Royal Bavarian Infantry Lifeguards Regiment, in France,Serbia, Romania, and at the Isonzo front.

For his war service, Epp received a large number of medals, of which the Pour le Mérite (29 May 1918) was the most significant. He was also knighted, being made Ritter von Epp on 25 February 1918, and received the Bavarian Military Order of Max Joseph (23 June 1916).

Freikorps[edit]

After the end of the war Epp formed the Freikorps Epp, a right-wing paramilitary unit mostly made up of war veterans, of which the future leader of the SA Ernst Röhm was a member.^[2] This took part in the crushing of the Bavarian Soviet Republic in Munich, being responsible for various massacres. Epp joined theReichswehr and was promoted to Generalmajor in 1922. He took his leave from the German army after getting involved with right-wing associations in 1923.

When it became necessary for the Nazi Party to purchase a newspaper to publicize its political creed, Epp made available some 60,000 Reichsmarks from secret army funds to acquire the Völkischer Beobachter,^[3] which became the daily mouthpiece of the Nazi party.

As the Sturmabteilung expanded, it became an armed band of several hundred thousand men, whose function was to protect and guard Nazi rallies and to disrupt those of other political parties. Some of its leaders, particularly Roehm, visualized the SA as supplanting the regular army when Hitler came to power. To this end a department was set up under Epp called the Wehrpolitisches Amt (Army political office). Nothing came of this, as the role of the SA was dramatically recast after theNight of the Long Knives.

Career in parliament[edit]

Epp became a member of the German parliament, the Reichstag, for the Nazi Party after leaving the Bavarian People's Party in 1928, holding this position until 1945. He served as the Nazi Party's head of its Military-Political Office from 1928 to 1945, and later as leader of the German Colonial Society, an organization devoted to regaining Germany's lost colonies.

Reichskommissar of Bavaria[edit]

Epp's final notable historical action occurred on 9 March 1933, two weeks before the Reichstag passed the enabling act which granted Adolf Hitler dictatorial powers. On the orders of Hitler and Wilhelm Frick he abolished the Government of Bavaria and set up a Nazi regime. He became Reichskommissar, laterReichsstatthalter, for Bavaria in 1933, in this position clashing with Bavaria's Nazi prime minister Ludwig Siebert, with Siebert eventually succeeding Epp.

On May 8, 1933, von Epp's DO X crashed at the Passau Kachlet.^[4]

Epp's attempt to limit the influence of the central government into Bavarian politics failed. Epp however continued in his post as Reichsstatthalter until the end of the war, although by then he was politically insignificant.

Arrest and death[edit]

He was arrested on Paul Giesler's orders in 1945, being associated with the Freiheitsaktion Bayern, led by Rupprecht Gerngroß, a group opposed to the Nazis. However, Epp had not wanted to be directly involved with the group as he considered their goal, surrender to the Allies, a form of backstabbing of the German army.^[5]

Suffering from a heart condition, he was hospitalized at Bad Nauheim at the end of the war. On 9 May 1945, a clerk at the hospital alerted agents from the US Counter Intelligence Corps that Epp was a patient there, and he was arrested and sent to a prison camp in Munich to await trial at Nuremberg.^[6] He died in detention on 31 December 1946.^[7]

Decorations and awards[edit]

• Order of the Red Eagle, 4th class (German Empire)
• Order of the Crown, 4th class with swords (Prussia)
• Pour le Mérite (29 May 1918)
• Military Merit Order, 3rd class with Swords (Bavaria)
• Knight of the Military Order of Max Joseph (Kingdom of Bavaria) (23 June 1916)
• Knight of the Princely House Order of Hohenzollern with swords (Hohenzollern-Sigmaringen)
• Knight 2nd class of the House and Merit Order of Peter Frederick Louis (Oldenburg)
• Knight of the Order of Saint John (Bailiwick of Brandenburg)
• War Merit Cross
• Iron Cross of 1914, 1st and 2nd class
• Honour Cross of the World War 1914/1918
• Military Merit Cross, 2nd class (Grand Duchy of Mecklenburg-Schwerin)
• Golden Party Badge of the NSDAP
• NSDAP Long Service Medal (15 years)
• NSDAP Long Service Medal (10 years)
• Order of the Iron Crown, 3rd class (Austria)
• On May 18, 1933, the city of Passau decided to make von Epp a Citizen of Honor.^[8]

Notes[edit]

Regarding personal names: Ritter is a title, translated approximately as Sir (denoting a Knight), not a first or middle name. There is no equivalent female form.

See also[edit]

• Herero and Namaqua Genocide
• Reichskolonialbund
• Colonial Political Office of the NSDAP
• Research Materials: Max Planck Society Archive

References[edit]

Sources[edit]

• Biography of Franz Ritter von Epp (German)
• Franz Ritter von Epp – Record of his military career

Further reading[edit]

• Ein Leben für Deutschland (A life for Germany), Autobiography by Franz Ritter von Epp, Munich, 1939.

External links[edit]

Wikimedia Commons has media related to Franz von Epp.

• Franz von Epp at the Internet Movie Database
• Picture of Franz Ritter von Epp, taken in 1943 Historisches Lexikon Bayerns

 

http://www.tvp.info/6123262/zapomniane-krwawe-zbrodnie

Członkowie plemienia Herero ocalali z niemieckiego ludobójstwa (Fot. Wikipedia)

 

Merkel,Holland pora na rachunek…zapomniane ludobójstwo, czyli co Niemcy ,i nie tylko robili w Afryce