Imperium i pipidówa

„Cieszę się, że nie mamy euro i nigdy nie przystąpimy do strefy, nie poświęcimy naszej suwerenności” - powiedział w czasie unijnego szczytowania brytyjski premier, czym wywołał zdumienie, a nawet można by powiedzieć szok, wśród doborowego towarzystwa entuzjastów superpaństwa i wściekłość Merkozych. Słowa te wypowiedział tuż po tym, kiedy nie zgodził się na proponowane zmiany traktatowe mające na celu zwiększenie centralnej kontroli nad finansami krajów członkowskich. Łatwo sobie wykalkulować, że kontrola ta oznaczałaby ograniczenie suwerenności podejmowania decyzji przez poszczególne rządy i uzależnienie ich od Brukseli. David Cameron postawił sprawę jasno – Wielka Brytania pozostanie państwem niepodległym i żadne naciski nie robią na niej wrażenia.

 

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony postawą szefa brytyjskiego rządu, jakże różną od tej prezentowanej przez wazeliniarza Tuska. Patriota na czele europejskiego mocarstwa to coś w dzisiejszych czasach niebywałego. Patriota i mąż stanu na dodatek. Ale cóż, gdyby babcia miała wąsy to by była dziadkiem, gdyby Donald Tusk miał cojones byłby mężem stanu, a nie politycznym kastratem żebrzącym falsetem o ochłapy z unijnego stołu. Dlatego Brytyjczycy wciąż mogą swój kraj nazywać imperium a my musimy gnieździć się w pipidówie i modlić się, by nadchodzący kataklizm nie zmiótł nas razem z naszymi, pożal się Boże, politykami światowego formatu.

 

Z drugiej jednak strony nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Od wieków najlepszym przyrządem wychowawczym był ojcowski pas, a w przypadku narodów kryzys, który bardzo wzmacnia zdroworozsądkowe myślenie. Przyciśnięci do ściany brakiem perspektyw i postępującą pauperyzacją ludzie zaczną się w końcu zastanawiać, kto im te atrakcje zafundował, a wtedy... Cóż, wtedy nie chciałbym być w skórze umiłowanych przywódców zaszczepiających nam drugą Irlandię i strzelających cudami częściej niż jasnogórska Mateczka...