Pecunia non olet

W moim rodzinnym mieście, Chorzowie, władza wyszła do ludzi. Żeby pokazać jak czuła jest na potrzeby mieszkańców postawiła przy rynku – w sąsiedztwie postoju taksówek i budki z hot dogami – publiczny kibel. Wychodek znaczy, sławojkę, wygódkę, czy jak go kto chce nazywać. I nie byłoby problemu, gdyby nie koszt tej nie cierpiącej zwłoki inwestycji: sto dwadzieścia tysięcy złotych. Za te pieniądze dałoby się utrzymać rocznie 60 (słownie: sześćdziesiąt) popularnych toi - toi'ek ustawionych w różnych częściach miasta i służących wielu mieszkańcom, którzy nie musieliby już pędzić na złamanie karku do domu (co z pełnym pęcherzem czy jelitem grubym natrętnie domagającym się uwagi jest dość karkołomnym zadaniem) bądź „korzystać” z gościnności otwartych bram, śmietników czy po prostu krzaków.

Ale cóż, toi – toika jest zapewne dla chorzowskich włodarzy zbyt mało reprezentacyjna. Ja tam nie wiem, ale kiedy mnie przyciśnie to raczej nie przejmuję się, że w miejscu ustronnym nie ma marmurowych posadzek, kafli na ścianach i bidetu z podgrzewaną do temperatury ciała wodą. A może wspomniani włodarze miejscy spodziewają się wizyty koronowanych głów, które w trakcie zwiedzania cudownej piękności rynku zadaszonego podwójną nitką estakady odczują nagłą potrzebę skorzystania z przybytku? Wtedy jego postawienie byłoby faktycznie uzasadnione, wszak arystokratyczne tyłki mogłyby odmówić współpracy w zetknięciu z tandetnym plastikiem przenośnego wychodka.

Ale bądźmy sprawiedliwi, nowy element chorzowskiego krajobrazu – w myśl zasady cesarza Wespezjana głoszącej, że pieniądze nie śmierdzą – sam na siebie zarabia. By z niego skorzystać trzeba nakarmić zamek dwuzłotową monetą. Policzmy zatem: przy założeniu, że koszt utrzymania w/w jest zerowy po sześćdziesięciu tysiącach skorzystań inwestycja się zwróci. Nie pozostaje mi zatem nic innego jak zaapelować do mieszkańców: korzystajcie na potęgę! Miasto potrzebuje Waszych... pieniędzy...