Tymczasowy sojusznik

Zwycięstwo Leszka Milera w wyborach na szefa SLD jest dowodem na pierwszy cud Donalda Tuska. Mam nadzieję, że ktoś to dobrze udokumentuje, będzie jak znalazł w przypadku ewentualnego procesu beatyfikacyjnego. Wiem co piszę, nie dostałem pomieszania zmysłów ani nie nażarłem się szaleju. Każdy, kto oglądał ostatnią sejmową debatę musi, chcąc nie chcąc, przyznać mi rację. „Po pełnym troski wystąpieniu pana premiera jestem absolutnie przekonany, że tam w górze jest ktoś, kto nad nami czuwa” - powiedział nowy stary przewodniczący sojuszu (jeszcze wtedy tymczasowy), a ja ze zdumienia przecierałem oczy. Nawrócił się, nawrócił pod wpływem premiera! Mamy długo wyczekiwany cud! Ciekawe czy i jaka będzie reakcja Watykanu, order św. Grzegorza należy się niewątpliwie, a może i honorowy kapelusz kardynalski...

Bądźmy jednak przez chwilę poważni. Leszek Miller jako szef postkomunistów jest gwarancją, że na lewicy nie nastąpi fuzja z Ruchem Palikota, która niewątpliwie byłaby zagrożeniem dla konstytucyjnego porządku państwa i, nie ma się tutaj co czarować, dla suwerenności naszego kraju. Po słynnych już słowach gorzelnika z Biłgoraja, który wprost powiedział, że Polacy muszą się wyrzec swojej polskości karty zostały odkryte i nie ma już żadnych wątpliwości co do celu, jaki wyznaczyli sobie politycy RP – likwidacji państwowości Rzeczypospolitej i przekształcenie jej w prowincję europejskiego superpaństwa. Każdy, kto może pomóc w powstrzymaniu tego szaleństwa musi – choć tylko chwilowo – być traktowany jak sojusznik. Nawet twardogłowy aparatczyk dawnej PZPR. Sytuacja – paradoksalnie – przypomina tę, w jakiej znaleźli się zachodni alianci podczas drugiej wojny światowej, którzy byli zmuszeni zawrzeć sojusz ze Stalinem by ukręcić łeb nazistowskiej Rzeszy. Potem będzie się można zastanawiać co dalej i jak pozbyć się tymczasowego „przyjaciela”.