Morderstwo polityczne ? Śmiem wątpić…

Dziś wydaje się być faktem niezaprzeczalnym, że norweski dramat miał podłoże polityczne. Czy tak jednak jest?

 

 Dokładanie do całej tej tragedii określników w rodzaju „fundamentalista chrześcijański”, „skrajny prawicowiec”, czy też „urodzony terrorysta” są dziś li tylko elementami medialnych działań, których celem nie jest dojście do motywów sprawcy (sprawców), ale jest przejawem rodzącej się na dniach  nowej kampanii przeciw chrześcijaństwu czy też partiom o prawicowych przekonaniach. Fakty mają tu już  drugorzędne znaczenie.

 

W tym całym zamieszaniu łatwo rzucać oskarżenia i to bezkarnie. Wszak nadarzyła się wyjątkowa okazja.

To co się wydarzyło w Norwegii nie podpada jednak pod utarty szablon. To nie była zwykła akcja terrorystyczna. Nie mamy do czynienia z jasnym przesłaniem sprawcy czy też ewentualnych  jego wspólników. Nie usłyszeliśmy żadnego manifestu, czy też jakiegoś przekazu ze strony sprawcy ( sprawców).

Wiemy, że zabójca był młodym człowiekiem, który służył w wojsku w jednostce specjalnej. Stąd zapewne jego logiczny sposób działania oraz opanowanie.

 

Wiemy, że był członkiem młodzieżówki Partii Postępu (norweska narodowo konserwatywna obyczajowo i liberalna gospodarczo partia polityczna założona w 1973 roku. W wyborach w 2009 roku zdobyła 41 mandatów ( co uczyniło ją drugą pod względem ilości posłów partią w parlamencie) i wiemy też, ze został z niej usunięty ( wyrzucony) w 2006 roku. Wiemy wreszcie, że był farmerem, czyli rolnikiem lub też producentem rolnym.

 

Nie było dotychczas na świecie takiego mordu,  wykonanego przez jednego osobnika z przyczyn politycznych.

 

Nawet w Oklahomie nie udało się powiązać człowieka, który podłożył bombę pod budynek federalny w Oklahoma City z nikim i niczym. Nie udało się powiązać tego zamachu  z jakąkolwiek organizacją oraz nie udało się udowodnić przesłanek politycznych. Uznano ostatecznie, że był to zwyczajny  akt terroru pojedynczego desperata. Nic więcej. Dokonał tego czynu  Timothy McVeigh w 1995 roku.

Nie będę przytaczał dziesiątków innych  przykładów masowych  mordów pojedynczych osobników , a było ich sporo. Jednak tak, jak napisałem, żaden z nich nie miał charakteru politycznego.

 

Zanim przejdę do meritum, to pragnę podkreślić, że piszę o jednostce. Nie piszę o organizacji. W przypadku „norweskim” organizacji dotychczas nie znaleziono i obawiam się, że takowa nie istnieje.

Przypadek  Andersa  Behring Breivik’a  jest moim zdaniem  klasycznym przypadkiem dramatycznego  buntu jednostki. Jest przypadkiem znanym kryminologii. Jest przypadkiem wręcz podręcznikowym. Masowi mordercy

to ludzie zdesperowani, gotowi na śmierć lub też gotowi na oddanie się w ręce sprawiedliwości.

To dwa typy postaw.

 

Pierwszy typ, to desperaci, bez przekazu. Gotowi na śmierć, nawet samobójczą. Drugi typ, to ludzie, którzy oddają się bez oporu w ręce władz, by dopiero po aresztowaniu , wyartykułować swój „przekaz”.

 

Nie od dziś wiadomo, że w Norwegii poprawność polityczna osiągnęła rozmiary  prawie, że groteskowe.

Szacowny Alfred Nobel zapewne przewraca się w grobie, widząc kolejne decyzje kapituły, która rozdziela nagrody jego imienia. Jedynym kryterium wydaje się być dziś kryterium poprawności politycznej ( nie piszę o naukach ścisłych).

To samo dotyczy funkcjonowania Norwegii jako Państwa, gdzie za sprawą partii rządzącej, poprawność polityczną doprowadzono do absurdu.

Może więc Andreas Breivik, człowiek nie widzący innej alternatywy w swoim kraju, zdecydował się właśnie z tego powodu na tak dramatyczny krok ? Może dlatego właśnie utożsamił sobie władzę z jej sympatykami ?

 

Nie piszmy o rasizmie, ksenofobii, nietolerancji.

 

Przyjrzyjmy się poprawności politycznej, bo coś czuję, że jest się czemu przyjrzeć.

Państwo zdominowane przez jedną ideę, walczące z pluralizmem poglądów ( mainstream), staje się państwem ograniczonych standardów demokratycznych.

Norwegia powinna być dziś smutnym przykładem dla państw  o dominacji neoliberalizmu światopoglądowego.

 

Drugiego dna, „postępowcy”,  nie znajdziecie.