Mieszane uczucia

Odkąd zwyczaj ten przybył do naszego kraju, mam wciąż mieszane uczucia związane z jego obchodzeniem.

Z jednej strony jest to przecież marketingowo wykreowane, na czym żywi się wcale niemały przemysł związany z kartami, upominkami, gadżetami itd. Wmawia się często jeszcze bardzo młodym i podatnym na wpływy ludziom, że jeśli nie otrzymają od bliskiej osoby "‘Walentynki" to znaczy, że nie darzy ich ona już uczuciem. Presja otaczającego szaleństwa powoduje, że młody człowiek w takim przypadku czuje się inny, często wręcz gorszy. A wszystko co łączy się z walentykowymi zwyczajami nabija kabzę sprytnym producentom, handlowcom a także sieciom komórkowym. Ogólnie jednak w swoim wymiarze wydaje mi się taka miłość okazywana „na zawołanie" po prostu nieszczera i tandetna...

Z drugiej właściwie strony, nie wyrządza to przecież nikomu większej krzywdy, nikt też nie jest do niczego fizycznie zmuszany. Ludzie rozsądni nie muszą poddawać się „walentynkowemu terrorowi" i kupować kiczowate, serduszkowe gadżety. A jeśli ktoś chce poddać się powszechnej zabawie, niech płaci i się bawi. Okazywanie sympatii czy miłości, szczególnie w tym jednym dniu roku, nie powinno nikomu i niczemu poważnie zaszkodzić, a wielu czerpie z tego rozrywkę i przyjemność.

A jednak razi mnie ta sztuczność i „zdalne sterowanie" umiejętnie podkręcane przez media, któremu ulega z roku z na rok coraz więcej ludzi. Może jest to kwestia wieku, bo jest to raczej skierowane do ludzi bardzo młodych, a może po prostu kwestia smaku, trochę bardziej w moim przypadku wyrobionego...

Kolejne komercyjne przedsięwzięcie pod nazwą „Walentynki" przyniesie jutro pewnie większe niż przed rokiem dochody. Zakochani poczują, że spełnili swój obowiązek okazania swego uczucia, z kiosków i sklepików znikną chińskie, bublowate walentynkowe gadżety i wszyscy będą na koniec dnia zadowoleni i happy.

A ja, jak co roku, będę miała te mieszane uczucia...