Choroba polskiej codzienności

Chodzi o korupcję oczywiście. Nieco bez echa przechodzą kary jakie Wydział Dyscypliny PZPN nakłada na kluby piłkarskie z Łęcznej i Gdyni. Działacze tych klubów, zatrzymani przez prokuraturę, z mocnymi zarzutami na karku jak gdyby nigdy nic przychodzą na mecze swoich drużyn i coraz głośniej opowiadają wszem i wobec, że ich kluby są niewinne. Śledztwo idzie powoli, ale coraz skuteczniej. Arka Gdynia i Górnik Łęczna mają polecieć do III ligi. Z zaplecza ekstraklasy mają spaść dwie drużyny, jedna ma mieć minusowe konto punktowe. Kogo jeszcze zahaczą prokuratorzy z Wrocławia? Coraz głośniej mówi się o Cracovii. No bo jeśli degradacja ma objąć Górnika Polkowice to i Cracovię, która ponoć niezbyt czysto zagrała o awans do I ligi. 

Strasznie się cieszę, że nie ma w tej sprawie taryfy ulgowej. Mam nadzieję, że nigdy nie będzie, a twarda walka z korupcją ogranie nie tylko polski sport, ale i resztę naszej codzienności. Dzisiaj już wiem, że piłkarze mojego ukochanego klubu piłkarskiego sprzedawali mecze jak leci. Dzisiaj niektórzy jeszcze grają w piłkę, inni są trenerami!!! Co to za przykład dla młodego piłkarza, dla młodego człowieka. Sportowiec, który za pieniądze sprzedawał mecz?! Przez korupcję mój ukochany klub piłkarski spadł dwie klasy niżej. Ale nie dzięki Wydziałowi Dyscypliny (wówczas PZPN rządził Marian Dziurowicz), ale poprzez sędziego piłkarskiego (aresztowany we Wrocławiu) i grupę śląskich klubów, co to zawsze na łapówki miały kasę. Wciąż czekam na pełny obraz sprawiedliwości w polskiej piłce i polskim sporcie. Niecierpliwie, ale czekam. Niech lecą głowy, niech lecą kluby kilka klas niżej, niech to potworne zło zostanie ukarane i wypalone raz na zawsze!