W Boże Ciało kilku biskupów uderzyło w koalicję rządzącą. Kilka godzin temu pojawiło się info, że nuncjusz Kowalczyk uderzył w tychże biskupów, że mają czelność "mieszać się do polityki". Kto w takim razie ma upominać polityków jak nie Kościół? Dziennikarze "Wyborczej", "Faktu" i "Super Ekspresu"? Tzw. autorytety moralne z przeróżnych instytucji mocno politycznie ukierunkowanych? Kto jeszcze?
Arcybiskup Kowalczyk zareagował dla samego zareagowania, tudzież przypomnienia o sobie. Inną sprawą jest fakt, że mdło mi się zrobiło, gdy arcybiskup Michalik sławił pod niebiosa Marka Jurka i dał jego ekipkę za wzór do politycznego naśladowania, czyniąc z niego ideowo-politycznego męczennika. W całej okołoaborcyjnej awanturze Jurek zachował się jak zwyczajny mięczak, facet bez charakteru, polityk, który poddał się, obraził i odszedł spychając siebie i mikroskopijną grupę na totalny margines. Za jakieś pół roku o Jurku będziemy sobie przypominać wówczas, gdy kamery telewizyjne przypadkowo przejadą po ostatnich rzędach Sejmu RP. Gdy tak słucham biskupów polskich odnoszę wrażenie, że brakuje im tego fantastycznego zmysłu politycznego, który ich zawsze wyróżniał. To kard. Dziwisz daje się prowadzić Platformie Obywatelskiej za rękę, to arcybiskup Michalik głaszcze po główce Marka Jurka, inni biskupi dość agresywnie telepią resztą koalicji.
Kościół powinien rugać polityków za ich błędne decyzje, za ich złe prowadzenie się, za złą politykę polską. W polskiej tradycji politycznej to norma. Nie powinien jednak wskazywać palcem, kto jest dobry a kto zły, czyli na kogo warto głosować, a na kogo nie warto. Tego już nigdy nie powinien robić. Kilka razy w III RP zaangażował się w politykę i wyniósł do władzy Wałęsę i jego otoczenie, potem grupy i grupki zupełnie niepoważne, aż wreszcie przegrał z kretesem w 1993 r. To było mocne ostrzeżenie, że w III RP ma zupełnie inne cele i zadania. Podobnie w Czwartej RP. I niech tak już zostanie.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)