Nie da się albo też jest to bardzo utrudnione, aby opisać kształt skomplikowanego przedmiotu będąc w jego wnętrzu.
Ten kształt jest zaś widoczny i wyraźny, gdy opisujemy go z zewnętrznego punktu obserwacyjnego.
Podobnie jest w przypadku cywilizacji, czy szerzej - hsystemów filozoficznych. Przyjęcie gradacji wartości obowiązujących (przyjętych) we własnej cywilizacji i na tej podstawie dokonywanie porównań cywilizacyjnych – często prowadzi do błędu.
W przypadku środowiska w którym żyjemy nakładają się dodatkowo na siebie dodatkowe czynniki: pomieszanie pojęć wynikające z braku rozróżnień typów filozofii personalistycznej (można je rozróżnić wstępnie jako judaistyczna i chrześcijańska) i definicji pojęć z tym związanych oraz próby narzucenia doktryny katolickiej jako uniwersalnej (to w Polsce jest szczególnie zauważalne - wprowadza szczególny rozgardiasz, gdyż doktryna katolicka jest doktryną cywilizacyjną, a bywa traktowana jako uniwersalna).
Efektem, przy braku spójności logicznej danej doktryny, jest odwoływanie się do czynnika nadprzyrodzonego: „BÓG TAK CHCE” – i opieranie się na objawieniach, które bardzo często są zręczną manipulacją doktrynerów. (Nie znaczy, że odrzucam możliwość Objawienia, ale zawsze wymaga to bardzo starannych rozważań; ważne zaś jest, że Objawienie nie może być sprzeczne Prawdą).
Tyle wprowadzenia.
Zasadnicza treść rozdziału dotyczy definicji pojęć związanych z zyskiem i relacji miedzy „zyskiem” a „dobrem”. Czytelnik moich uwag zauważył zapewne, że odrzucam „dobro” jako wartość uniwersalną. Jest zbyt niejednoznaczne i „dostosowuje” swe znaczenie do innych wartości cywilizacyjnych.
W przypadku cywilizacji nastawionej na konsumpcjonizm (Cywilizacja Zachodu), można utożsamić pojęcie „dobra” z „zyskiem”. Dobrem jest tu osiągnięcie jak największego zysku.
Odrębnym pojęciem jest ZYSK CYWILIZACYJNY. To każde przyczynienie się do realizacji CELU CYWILIZACYJNEGO. W ramach danej cywilizacji może być utożsamiany z dobrem.
ZYSK (materialny) to cel cywilizacyjny Cywilizacji Zachodu. Na tym oparty jest konsumpcjonizm.
Jeśli zaś rozważać tę problematykę, to koniecznym jest dostrzeżenie, że cel cywilizacyjny zawsze jest nadrzędny dla kierunku rozwojowego. Wszelkie próby ograniczenia wpływu „zysku – dobra” na ludzką aktywność są skazane na niepowodzenie. Każda z takich inicjatyw będzie powoli zamierała. Zapisy prawnych ograniczeń, regulacje itd., tylko opóźniają proces, ale go nie zatrzymują. Zysk (cywilizacyjny) – zawsze będzie dominującym czynnikiem przy podejmowaniu decyzji.
Jeśli obecnie nastąpił kryzys – to ma on charakter cywilizacyjny wynikający z duszenia społeczeństw „pętlą zysku”. Tego nie da się uregulować; błędne założenia doprowadziły do tego, że cel cywiliacyjny zaczął niszczyć strukturę pozwalającą na jego wytwarzanie.
Zmiana musi dotyczyć celu cywilizacyjnego. To zaś dotyczy odrzucenia dotychczas dominującej idei cywilizacyjnej.
Na tym tle mogą być dostrzeżone inne czynniki – wartości, które zostały „zawłaszczone” przez ideę cywilizacyjną konsumpcjonizmu. Wyraźna jest różnica między tym systemem, a chrześcijaństwem: „cóż z tego, gdyby człowiek cały świat pozyskał, a na duszy szkodę poniósł?”.
To jedno zdanie wskazuje, że cel cywilizacyjny chrześcijaństwa jest odrębny od tego, który obowiązuje, a który jest często przedstawiany jako z chrześcijaństwa wynikający. Bo przecież „likwiduje” się tyle źródeł biedy, a spełnia potrzeby... – i co z tego?
W sensie filozoficznym – to tylko wstawka ilustrująca przekonanie, że DOBRO nie jest wartością podstawową o charakterze uniwersalnym. Dobro utożsamione z zyskiem cywilizacyjnym, jeśli cel ten jest błędnie wytyczony, okazuje się destrukcyjne dla życia społecznego. A przecież to wyznacznik celu cywilizacyjnego: DOBREM (to aksjomatyczne stwierdzenie) jest wszystko to, co w danej cywilizacji przyczynia się do jego przybliżenia.
Jakie CELE CYWILIZACYJNE występują w systemie filozofii personalistycznej?
Przede wszystkim rozróżnię dwa ujęcia cywilizacyjne – judaistyczne i chrześcijańskie. Myśl tycząca organizacji życia społecznego Europy i basenu Morza Śródziemnego rozwija się między tymi dwoma rozróżnieniami. Tworzone cywilizacje bizantyńska, katolicka, polska, (łacińska jest wyimaginowanym tworem myśli Konecznego), zachodnia – ewoluują w granicach tych dwóch kierunków. Można twierdzić, że obecnie judaizm święci triumf, jednak widać też zauważalne symptomy upadku.
Celem cywilizacyjnym judaizmu nie jest pieniądz, jak wielu może sądzić. Tym celem jest władza nad światem, a przynajmniej w obrębie oddziaływania cywilizacji. Pieniądz jest tylko czynnikiem poprzez który władztwo jest realizowane. „ZYSKIEM CYWILIZACYJNYM” jest wszystko to, co władztwo przybliża.
Założenia doktryny cywilizacyjnej zostały ustalone w „świętej księdze”, czyli Biblii. Mamy tam zalecenie, aby czynić sobie ziemię poddaną. To początek „władztwa” nad wszystkim, zwłaszcza gdy przyzna się sobie status „wybranych”, a bliźnim jest tylko krąg najbliższych.
Z kolei CHRZEŚCIJAŃSKIM CELEM CYWILIZACYJNYM jest bycie „dzieckiem bożym” wraz z wynikającymi z tego tytułu obowiązkami i przywilejami. „Dobra Nowina” to przekaz, że Stwórca potwierdza swą Miłość kierowaną do wszystkich ludzi (a szerzej – całego stworzenia). Nie ma władztwa, a wzajemna współpraca i wspomaganie. To stanowisko wskazuje, że celem cywilizacyjnym jest wzrost duchowy „na obraz i podobieństwo Boże”.
członek SKPB, instruktor PZN, sternik jachtowy. 3 dzieci - dorośli. "Zaliczyłem" samotnie wycieczkę przez Kazachstan, Kirgizję, Chiny (prowincje Sinkiang, Tybet _ Kailash Kora, Quinghai, Gansu). Ostatnio, czyli od kilkudziesięciu już lat, zajmuję się porównaniami systemów filozoficznych kształtujących cywilizacje. Bazą jest myśl Konecznego, ale znacznie odbiegam od tamtych zasad. Tej tematyce, ale z naciskiem na podstawy rzeczypospolitej tworzę portal www.poczetRP.pl
Nowości od blogera
Inne tematy w dziale Społeczeństwo
