Człowiek krokodyl

Z samego rana Łukaszek został wysłany po gazety. Niech coś robi w domu, skoro ma wakacje - zadecydował ojciec i wszyscy się z nim zgodzili, co zważywszy na poglądy rodziny Hiobowskich, nie zdarzało się co dzień.
Łukaszek chętnie kopnął się do kiosku i wrócił z plikiem gazet. Dla taty Krajowa, dla mamy Wiodący Tytuł Prasowy, dla dziadka Prawdziwa Ojczyzna i Międzynarodowy Horyzont dla babci. No i dla siostry czasopismo dla młodzieży Hedonka, specjalnie na jej życzenie wydanie z dodanymi prezerwatywami z mp3.
Kiedy Łukaszek położył gazety na stole w kuchni zapytał dziadka czy istnieją ludzie krokodyle. Dziadek odparł, że oczywiście nie ma człowieka krokodyla, tak samo jak nie ma człowieka pająka czy człowieka nietoperza i skąd on w ogóle wziął ten pomysł.
 - Z gazety - odparł Łukaszek.
 - Umie czytać! - zachwyciła się dumna matka. Jej zachwyt mógł się wydawać cokolwiek chybiony, bowiem Łukaszek skończył właśnie drugą klasę podstawówki, ale jego postępy na to nie wskazywały.
 - Z której gazety? - drążył dziadek. Okazało się, że chodzi o Wiodący Tytuł Prasowy. Rodzina spojrzała po sobie po czym całą grupą rzuciła się do kuchni. Na pierwszej stronie jeden artykuł, tytuł wielkimi jak wół literami głosił: "byłem Kajmanem".
 - Pani z kiosku powiedziała, że kajman to taki krokodyl - powiedział Łukaszek z podłogi w korytarzu, gdzie leżał stratowany. Ale nikt go nie słuchał. Matka bliska spazmów czytała na głos artykuł, a reszta słuchała z mieszanymi uczuciami. Poza dziadkiem. Jego przepełniała czysta nienawiść i satysfakcja.
 - Szlachetny człowiek... Działacz opozycji... Grał ze służbami aby ocalić innych... Być może był nieroztropny, gadatliwy... Tak, pieniądze brał, ale zaraz wyrzucał... Jak ktoś smie go dziś oceniać... Niemniej jednak usuwa się w cień... Szlachetny człowiek! - łkała mama.
 - A o kim mowa? - spytał głupio ojciec.
Okazało się, że chodzi o byłego naczelnego Wiodącego Tytułu Prasowego, Mdama-Aichnika. Mama otarła łzę, przewróciła pierwszą kartkę Tytułu na drugą stronę i krzyknęła triumfalnie: - wiedziałam, że go tak nie zostawią! - i przeczytała komentarz obecnego naczelnego. - Humanitarna pomoc... Nie możemy pozwolić aby głodował... Oczywiście odsuwamy go od prac redakcyjnych... Będzie numerował strony w Wordzie... Wiem, przez co musi przejść, ja kiedyś też przez to przeszedłem... Na szczęście dzięki Wielce Szlachetnym Inteligentom i Sprawnym Biznesmenom udało mi się podnieść z tego upadku...
 - A o kim mowa? - spytał po raz drugi ojciec, jeszcze bardziej głupio. Nic dziwnego, że złożyła Tytuł, pacnęła go nim w plecy i krzyknęła: - jak to o kim, o Mesławie-Laleszce!