Pani redaktor od aborcji

Kilka dni przed końcem roku szkolnego do klasy, w której siedział znudzony Łukaszek w towarzystwie reszty uczniów i nauczycielki weszła pani dyrektor szkoły z jeszcze jedną panią.
 - To jest klasa druga a, a to pani redaktor z radia Rzępolenie-Megalomania-Fikcja - pani dyrektor dokonała prezentacji. - Pani redaktor przeprowadzi z wami wywiad do radia. Bądźcie więc grzeczni.
Pani dyrektor wyszła, a pani redaktor włączyła dyktafon i oznajmiła, że chce spytać dzieci o aborcję. Wtedy pani nauczycielka, do tej pory zadowolona, że coś się wreszcie dzieje, zaprotestowała.
 - Oni są za mali na takie tematy. W ogóle nie wiedzą co to jest!
 - Dzieci, czy wiecie co to jest aborcja? - zapytała z miłym uśmiechem pani redaktor. Nagle zrobiło się cicho, jedna z dziewczynek podniosła nieśmiało rączkę i powiedziała:
 - To jest skrobanka.
 Wtedy Gruby Maciek, który siedział z Łukaszkiem w ławce zbladł i powiedział:
 - A mój stary mówi mojej starej, że powinna była się wyskrobać. To co to znaczy?
 - Chcą cię zabić! - krzyknął okularnik z trzeciej ławki.
 - Nie mówili o zabiciu tylko o usunięciu ciąży - poprawiła z lekką irytacją pani redaktor przy dyktafonie. - Co sądzicie o usunięciu ciąży?
 - Że chcieli zabić Grubego Maćka! - to znów okularnik z trzeciej ławki. Pobladły, roztrzęsiony Gruby Maciek odwrócił się i ryknął do niego:
 - Nie jestem gruby ty debilu!
 - Sam jesteś debil!
 - Chyba ty! I ci śmierdzi z ryja!
 - Tobie śmierdzi z ryja i masz ryj jak dupa psa! Debilu!
 I się pobili.
 - Niech ich pani uspokoi - powiedziała zdenerwowana pani redaktor do pani nauczycielki. Pani nauczycielka, która odwrotnie niż pani redaktor, coraz bardziej się uspokojała, powiedziała, że nic nie może zrobić. Bo obaj chłopcy mają papiery na ADHD. A siłą nie może ich rozdzielić, bo może narazić się na oskarżenie o molestowanie i pedofilię.
 Pani redaktor uspokoiła więc chłopców sama i wyjaśniła, że nikt nie chciał zabić Gru... Maćka, tylko chodziło o usunięcie ciąży. Wtedy do akcji wkroczył Łukaszek.
 - Ale ta ciąża to byłby Maciek, prawda?
 - Hiobowski, siadaj! - zareagowała czujnie nauczycielka, znając możliwości swojego ucznia. Ale pani redaktor dała się zwieść niewinnemu wyglądowi i nie wiedziała, że jej przeciwnik ma za sobą wieloletnie doświadczenie w bojach słownych wyniesione z domu.
 - To nie byłby Maciek - odparła słodko pani redaktor.
 - Ale przecież ciąża to dziecko w brzuchu.
 - Nie dziecko tylko płód.
 - Ale ten płód to byłby Maciek, prawda?
 Pani redaktor zamarła i odparła ostrożnie:
 - To niezupełnie tak, bo nawet by nie wiedział, że go usunięto.
 - To znaczy...? - upewniał się Gruby Maciek.
 - To znaczy, że w ogóle by cię nie było, a twoje flaki zjadłyby robaki! - przypomniał się okularnik. I znowu pobił się z Maćkiem.
 Pani redaktor znów ich uspokoiła i zmęczonym głosem zapytała, czy uważają, że kobieta ma prawo do aborcji.
 - No więc jeśli chodzi o Maćka... - zaczęła dziewczynka, która odezwała się jako pierwsza, ale pani redaktor jej przerwała i zaczęła krzyczeć, że mają się do cholery odczepić do Maćka, bo ona mówi o dziecku.
 - O jakim dziecku? - spytał kompletnie zdumiony Maciek.
 - O każdym dziecku!
 - O każdym...? - i klasa druga a spojrzała po sobie przestraszona. Wtedy Łukaszek palnął dłońmi w ławkę, wstał i powiedział, że aborcja jest do dupy. Pani redaktor opadła szczęka i zapytała dlaczego.
 - No jak to dlaczego? No jak to dlaczego? - zdenerwował się Łukaszek. - Kiedyś poszedłem do Maćka pożyczyć płytę z Fifą i nie było go w domu! I nie pożyczyłem tej Fify! A jakby go w ogóle nie było to nigdy bym nic nie pożyczył! Poza tym z kim grałbym w nogę?! Poza tym jest nas tylko siedmiu chłopaków w klasie! I tak trudno gra się w nogę z drugą be, bo ich jest więcej, a jak ktoś od nich gra u nas, żeby było po równo, to oszukują i nie grają dobrze przeciwko swoim! A jakby było nas mniej to już w ogóle byśmy nie mogli grać! I kto stałby na bramce?! A laski... - tu Łukaszek nabrał tchu, rozejrzał się po klasie, dostrzegł tu i ówdzie w żeńskim oku łezkę i wspaniałomyślnie pozwolił dziewczynom istnieć. Odwrócił się z powrotem do dyktafonu i kontynuował: - A laski co prawda tylko płaczą i do niczego się nie nadają... prawie! Ale gdyby ich nie było to my, chłopacy, ciągle byśmy chodzili do odpowiedzi! Więc jak można tak głupio chcieć żeby kogoś nie było?!
 Klasa była w szoku, pani nauczycielka była wzruszona, ale to jeszcze nie był koniec. Ostatni akord tej sceny zagrał Gruby Maciek. Nachylił się wprost do dyktafonu, odchrząknął i napiętym, przesadnie grubym głosem wydudnił:
 - To pani stara powinna była się wyskrobać!
 No i albo się źle nagrało, albo co, w każdym razie nikt tego wywiadu w radiu nie słyszał. Ale kto by się tam przejmował. Łukaszek i Gruby Maciek najpierw sprali okularnika, potem się pogodzili, a potem zagrali mecz z drugą be. Okularnik stał na bramce. Wygrali 20:17.