Wypracowanie

Podczas spotkania z panią redaktor pani nauczycielka próbowała powstrzymać Łukaszka od wypowiadania się bo znała jego możliwości. Poznała je na początku czerwca, w związku z pewnym wypracowaniem.
Łukaszek snuł się po domu rozdrażniony i zły. Okazało się, że ma do napisania wypracowanie o jakimś zwierzątku. Tata powiedział, że musi sobie dać radę sam, bo inaczej nie sprosta wyzwaniom stawianym przez życie. Mama wyzwała tatę od liberałów i bezlitosnych miłośników zimnego chowu i zaofiarowała się Łukaszkowi z pomocą. Gdy zasiedli przed komputerem okazało się, że każde z nich zupełnie inaczej rozumie słowo "pomoc".
- Ty napisz - zaproponował Łukaszek. Mama zaoponowała, delikatnie - aby nie kaleczyć psychiki syna, a potem zaproponowała wybór tematu. Rodzina Hiobowskich nie trzymała żadnego zwierzątka w domu, więc nie było to łatwe.
- Może pies sąsiada? - zasugerowała mama.
- Przecież Czester to pedał - zaoponował Łukaszek no i się zaczęło. Że Czester nie jest pedał, tylko ma odmienną orientację seksualną, co jest takie fascynujące. I że Łukaszek dyskryminuje zwierzęta pod względem seksualnym.
- No to co mam robić? - wystraszył się Łukaszek. I mama mu wytłumaczyła, że musi być tolerancyjny i właśnie dlatego wypracowanie będzie o Czesterze. Aby Łukaszka i inne dzieci uczyć tolerancji. Łukaszek westchnął i zabrali się z mamą do pisania.
Następnego dnia pani nauczycielka z ogromnym zdumieniem przeglądała pracę Łukaszka. Łukaszek stał w ławce i czerwony z zakłopotania odpowiadał.
- Co to znaczy: "Czester z dumą obnosi po osiedlu swoją odmienną orientację seksualną"?
Łukaszek pomyślał, że przecież nie powie, że to pisała mu mama i milczał.
- Odmienna orientacja seksualna? Czy to jest to, o czym myślę? O co tu chodzi? - pytała dalej pani nauczycielka. Łukaszek pomyślał: "przecież nie powiem pedał tylko jakoś delikatniej" i wypalił:
- No... rucha samce.
Klasa buchnęła śmiechem, a okularnik z trzeciej ławki darł się:
- Pedał! Pies-pedał!
- Sam jesteś pedał! - krzyknął Łukaszek i się pobili.
- Spokój! - krzyczała pani nauczycielka. - Proszę o spokój! Bo was sfilmuję komórką i wrzucę na youtube! Hiobowski, co ty tu napisałeś? "Toleruję Czestera, chociaż go nie lubię, bo ostatnio wdepnąłem w gówno, które zrobił na afroamerykaninie"?
- Nie wiem - Łukaszek puścił okularnika, podszedł do biurka pani i stuknął palcem w słowo "afroamerykaninie". - Widocznie komputer sam zmienił. Ja napisałem "asfalcie".
Do domu Łukaszek przyszedł zły. Kiedy mama zapytała o wypracowanie rzucił w nią zeszytem. Mama przekartkowała zeszyt, znalazła wypracowanie i zauważyła ze zgrozą, że dostał "F". Pani nauczycielka napisała: "Dziecko nie zrozumiało tematu. Brak opisu zewnętrznego i cech zwierzątka. Ze względu na użycie trudnego słownictwa podejrzewam pomoc rodzica 1 lub rodzica 2".
- To twoja wina! - krzyczał Łukaszek. Gryzł matkę, kopał i szczypał. - Pani czytała przy wszystkich i ciągle mnie o coś pytała! Wszyscy się śmiali! Dostałem F! Ty głupia...
- Jak ty się odnosisz do matki! - krzyknął ojciec i zamachnął się ręką w stronę łukaszkowego zadka.
- Nie! - matka zasłoniła syna własnym ciałem. - Nie wolno bić dziecka, ty jaskiniowy ciemnogrodzie! Łukasz, nie martw się panią nauczycielką! Ja zadzwonię do kuratorium! Jak ona śmiała... Przy wszystkich... Naruszenie danych osobowych... Łukasz, wykrzycz się, wyrzuć to z siebie! Jeśli chcesz to możesz nawet uderzyć mamusię!
Łukaszka nie trzeba była dwa razy zachęcać i pociągnął mamie z bańki. Mama padła na plecy z wstrząśnieniem mózgu, tata zaczął tamować jej krwotok z nosa. Babcia trzymała Łukaszka, ale nie mogła go utrzymać, bo nadal gryzł i kopał. Przekazała go więc w ręce dziadka, który go unieruchomił jednym chwytem i szepnął:
- Spróbuj mnie ugryźć, a tak cię zleję, że popamiętasz...
Ciekawa rzecz: Łukaszek dziadka nie ugryzł ani nie kopnął.