Wycieczka do tarczy

Ostatnia wycieczka w roku szkolnym miała miejsce pod koniec maja, kiedy to cała szkoła miała wolne z okazji Zielonych Świątek. Łukaszek jechał chętnie, bo jechał też Gruby Maciek. Co prawda rodzice Maćka byli ateistami, ale w święta kościelne nie chodzili jednak do pracy. Maćkowi w każdym razie pozwolili jechać. Tak więc obaj chłopcy zajęli obok siebie miejsce w autokarze a autokar pomknął w rejon Pojezierza Drawskiego. Tam, na parkingu stało już kilka autobusów a wycieczki szykowały się do zwiedzania imponującego, żelbetowego budynku. Autokar wiozący Łukaszka zaparkował zgrabnie koło autokaru Dżihad Tours i dziatwa wysypała się na plac.
- Dzieci, proszę do mnie! - zakrzyknęła pani. - Dzisiaj kontynuujemy nasze wycieczki szlakiem Sikorskim.
- Mój brat jechał kiedyś szlakiem Piastowskim - zauważyła dziewczynka, która zawsze odzywała się jako pierwsza.
- Tak, kiedyś były wycieczki szlakiem Piastowskim. Ale MEN doszło do wniosku, że pokazywanie ośmiolatkom obeznanym z internetem chałup krytych strzechą i ruin wiatraków nie jest na poziomie dwudziestego pierwszego wieku. Czy ktoś z was potrafi powiedzieć co to jest MEN?
- Men to końcówka od Strongmen! Pudzian!!! - rozdarł się Gruby Maciek i zademonstrował biceps.
- MEN to Ministerstwo Edukacji Narodowej - poinformowała drugą a pani nauczycielka i kontynuowała: - W związku z tym jeździmy teraz szlakiem Sikorskim podążając trasą instalacji obronnych naszej ojczyzny załatwionych przez ministra Radosława Sikorskiego. W zimie gdzie byliśmy? Pamiętacie?
- Na lotnisku w Krzesinach - odezwał się okularnik, który siedzi zazwyczaj w trzeciej ławce.
- I co tam najbardziej się wam podobało? F-16? Hangary? Rakiety?
- Mój tata mówi, że najfajniejsi są Amerykanie - mówił dalej okularnik. - Tata ma sklep monopolowy niedaleko lotniska i dużo u nas wódy kupują. I fajek. Mają niby te amerykańskie przysyłane z Ameryki ale wolą nasze. Tata mówi, że łatwo ich wydymać na cenach, bo nie umią przeliczać dolarów na ojro. I jeden z nich to zaczął chodzić z moją siorą i ją posuwał i zrobił jej dziecko i teraz będziemy mieć jeszcze alimen...
- Dziękuję bardzo, wystarczy! - pani przerwała tą jakże wulgarną i niestosowną wypowiedź. - Dziś zwiedzamy element tarczy rakietowej, bardzo proszę uważać, bo może być z tego kartkówka! - i już chciała zaprowadzić dzieci do wnętrza budynku otoczonego zasiekami i tablicami z zakazem fotografowania. Nie zdążyła. Dziewczynka, która odezwała się pierwsza pociągnęła ją za rękaw i oznajmiła:
- Ja chcę kupę.
Nastąpiła więc niespodziewana, krótka przerwa, którą chłopcy próbowali wykorzystać na zawarcie bliższej znajomości z pasażerami autokaru Dżihad Tours. Niestety, Arabowie byli mrukliwi, jacyś tacy wystraszeni i objuczeni olbrzymimi plecakami.
Wreszcie pojawił się pan przewodnik i wszystkie wycieczki mogły wejść do środka. Pan przewodnik prowadził po salach i korytarzach opowiadając barwnie o możliwościach wykorzystania potencjału tarczy antyrakietowej.
- Jak myślisz, będzie kartkówka? - Gruby Maciek szepnął Łukaszkowi na ucho.
- Chyba nie.
- A dlaczego?
- Bo jak pani to potem sprawdzi? Przecież ona w ogóle nie słucha pana przewodnika tylko krzyczy na nas.
Faktycznie, druga a okazała się wyjątkowo niesforna. Dzieciaki biegały, krzyczały, szarpały za instalacje wystające ze ścian, próbowały naciskać guziki na pulpitach, właziły na wózki elektryczne. I jak Łukaszek trafnie zauważył, pani chyba nie potrafiłaby nic powtórzyć z tego, co mówił pan przewodnik.
- Jesteście najgorszą wycieczką jaka tu dzisiaj jest! - zgromiła ich pani nauczycielka. Nie miała jednak racji. Najgorzej zachowywała się wycieczka Arabów, którzy przyjechali autokarem Dżihad Tours. Ciągle zostawali z tyłu, wchodzili w różne boczne korytarze, usiłowali robić zdjęcia no i wszędzie zostawiali swoje plecaki.
Kiedy zwiedzanie dobiegło końca jeden z Arabów zbliżył się do pana przewodnika i zapytał gdzie są te rakiety co to mają strącać inne rakiety.
- No coś pan, tu ich oczywiście nie ma! - roześmiał się pan przewodnik. Arab zrobił wielkie oczy jak Anna Fotyga, a pan przewodnik musiał mu wytłumaczyć to, co dobrze wiedzieli nawet Łukaszek i Gruby Maciek. Że nie ma w Polsce żadnej tarczy antyrakietowej, a te budynki co są - to są to niedokończone budowle, w których tarcza mogłaby być gdyby była w Polsce. Bo tarcza tak naprawdę jest na Ukrainie. Rakiety są na stadionach, które nie zdążono wybudować na Euro 2012, które odbyło się we Włoszech. Arab wysłuchał wszystkiego do końca, bo czym zrobił szybki obrót i tak prędko pokłusował do autokaru zgarniając po drodze swoich towarzyszy, że o mało sandałów nie pogubił.
- Ej, panie! Zapomniał pan plecak! - krzyknął pan przewodnik. Arab wrócił po plecak i zapytał jeszcze gdzie ta Ukraina.
- A, tam gdzieś - i pan przewodnik machnął ręką w kierunku wschodnim. Autokar Dżihad Tours wyskoczył z parkingu i z piskiem opon wziął zakręt wpadając na szosę do Wałcza.
A kartkówki faktycznie nie było. Bo był uroczysty apel z okazji dwudziestej pierwszej rocznicy obalenia rządu Jana Olszewskiego.