Akwizytor

Łukaszek z rodzicami szedł deptakiem, wśród tłumu innych mieszkańców miasta, którzy w to sobotnie, słoneczne przedpołudnie ruszyli do centrum na zakupy. W gwar głosów i odgłosów wdarło się nagle:
- Garnki, patelnie, jedyne takie, najlepsze i co tylko chcecie!
Mama Łukaszka, choć z rozumu feministka, to z serca jednak kobieta, wiedziona pierwotnym, wstrętnie atawistycznym instynktem przystanęła i się zapatrzyła.
Stało sobie pod ścianą jednej z kamienic stoisko, stół z garnkami i patelniami, dalej kartony z gotowym do zakupu towarem, a wśród tego towaru uwijał się sympatyczny, młody człowiek. Chociaż może nie tak do końca. Na pierwszy rzut oka - sympatyczny, ale usta jakoś tak krzywo ściągnięte, kwadratowe okulary rzucały groźne błyski, a grzywka potrząsana z egzaltacją falowała niepokojąco. młody też taki nie był, na trzydziestkę za stary, a czterdziestki jeszcze nie miał. I towar też był taki jak sprzedawca - nie pierwszy rzut oka taki jak zachwalano, ale po bliższym przyjrzeniu się ujawniał swoje wady. A to tandetna rączka, a to porysowany, a to kształt nieporęczny.
Akwizytorowi to jednak nie przeszkadzało. Miękkim ruchem zapraszał przechodniów, delikatnym głosem zapraszał do zakupu.
- Najlepsza klasa, super teflon, nic się nie przypala, polecam. Inne firmy produkujące ten towar zawiązały spisek i nigdzie nie możemy państwa poinformować o naszych wyrobach. Nigdzie! W żadnej gazecie, że o telewizji nie wspomnę! To tutaj to jedyny sposób! A ja gwarantuję państwu, że używając naszych wyrobów nic się nie przypali! - po czym podniósł patelnię do góry, wskazał ją teatralnym gestem i powiedział żartobliwie:
- Nikt przez tą patelnię posiłku pozbawiony nie będzie!
Wtedy w mamę Łukaszka coś wstąpiło, rzuciła się na sprzedawcę i pobiła go torebką.
- Ty kłamco! To nie jest żaden teflon! Zawsze można coś przypalić, mój mąż potrafi przypalić nawet wodę na herbatę! Ty kłamco, kłamco, kłamco!
Łukaszek i tata ledwo ją odciągnęli.
- Ależ kochanie - mitygował ją tata. - Jak możesz się tak zachowywać publicznie?
- Jak? Jak? Jak można tak publicznie łgać? Ja ich nie cierpię! Tych akwizytorów, sprzedawców, wciskiwaczy chłamu! A tego to już w szczególności!
- Znasz go?
- Nie poznałeś go? - mama Łukaszka była autentycznie zdumiona. - Przecież to był Zbigniew Ziobro!