Instrukcja

Łukaszek, nawoływany z okna przez babcię, raczył wreszcie przyjść na obiad. Zupę jadł właściwie na stojąco, widać było, że chce znowu iść na podwórko.
- Nigdzie nie pójdziesz - powiedziała mama.
- Ale mamo - zaprotestował niewyraźnie Łukaszek połykając łyk zupy (pomidorowa Moskowskaja z paczki, dawniej Knorr). Wyjął z tylnej kieszeni spodni bardzo wymiętą kartkę papieru i zaczął z niej czytać:
- "Minister zdrowia Donald Tusk w rządzie Grzegorza Schetyny informuje o katastrofalnym stanie zdrowia dzieci w szkołach podstawowych, za co winę ponosi PiS. Dzieci powinny mieć więcej ruchu, sportu".
Rodzinie mowę odjęło. Najszybciej pozbierała się mama.
- Co to jest? Co ty mi tu za propagandę uprawiasz? Łukasz, zaraz daj mi tą kartkę!
Na kartce było kilka podobnych w wymowie cytatów. Tytuł: "Instrukcja wyjścia na podwórko".
- Gruby Maciek nam to spisał - przyznał się Łukaszek. - Mówił, że u niego w domu działa super.
- Instrukcje! - prychnął dziadek. - Kiedyś to się kierowano honorem!
- I wyginięto w szarżach na czołgi - dodała zgryźliwie babcia. - Co złego jest w dobrych instrukcjach? My nie powinniśmy wstydzić się dobrych wzorów. I dyscyplina wtedy jest!
- Instrukcje to może za mocno powiedziane, ale głos jakiegoś autorytetu wytyczający kierunek jest zawsze mile widziany - pouczyła wszystkich mama.
- Nie mogłeś sam niczego wymyśleć? Tylko korzystać z instrukcji Gru... Maćka? - zapytał tata.
- A po co myśleć, skoro instrukcja działa?
Ta uwaga Łukaszka bardzo zdenerwowała tatę, bo zaczął krzyczeć:
- Właśnie, że nie działa, bo nie pójdziesz na podwórko! Żebyś się nauczył, że takie instrukcje nie działają, nie działały i nigdy nie będą działać!
- Ciekawe, innych używam od roku i działa... - Łukaszek zrobił zrozpaczoną minę i zakrył usta ręką. Ale było już za późno.