(Prawie) każdy kij ma dwa końce

Łukaszek z mamą wędrowali przez miasto. Z głośników umieszczonych w ogródkach piwnych i nad wejściami do sklepów rozbrzmiewał najnowszy przebój:

Pan się nie boi, tak, panie Lechu
Chociaż pół Polski płacze ze śmiechu
Jak pan tłumaczy, że nie był Bolkiem
Bo zrobił sam jeden Ruskom demolkę

Tak, panie Lechu, pan się nie boi,
Przecież się Kiszczak w sądzie wybronił
Nikomu z głowy włosek nie spadnie
Po transformacji musi być ładnie

Koło przystanku autobusowego wpadli na Grubego Maćka i jego mamę. Mamy sobie pogadały o tym, co tam w polityce. Mama Łukaszka zauważyła u mamy Grubego Maćka nowe buty. Nowy zegarek. I nową torebkę. Zapytała więc dyskretnie.
- A tak, to nowe! - odparła ze śmiechem mama Grubego Maćka. - Nie, oczywiście, że stary mi nie dał pieniędzy. Ten skąpiec i faszysta? Ale w życiu, kochana. No tak, to trochę kosztowało. Tak, ja zarobiłam. Ależ nie, kochana, całkiem prosto. Po prostu zgłosiłam, że nie usunęłam Macieja, kiedy miałam go w brzuchu. E nie, to całkiem proste. Znajomy lekarz, swoją drogą znakomity fachowiec, wykłada etykę lekarską, podpisał mi lewe zaświadczenie, że w czasie ciąży miałam grypę. A ja napisałam do Sztrasburga, że pomimo zagrożenia życia nie usunięto mi ciąży i dostałam odszkodowanie! Od kogo? No, od skarbu państwa. A Maciej? Nie no, ha ha ha, Maciejowi nic się nie stało, przecież to było tak tylko... No sama wiesz... Kasę frajerzy wypłacili, to Maciej dostał frytki a ja kupiłam sobie te buty i torebkę. Acha i zegarek.
- Łukaszku, słuchaj - zaczęła mama Łukaszka z błyskiem w oczach i rozejrzała się w poszukiwaniu syna. I zmartwiała. Mama Grubego Maćka też. Bo obaj chłopcy stali przy podświetlanej ścianie wiaty autobusowej. A tam była wyłożona pierwsza strona "Wiodącego Tytułu Prasowego". Wielkimi literami pysznił się tytuł "Mieszkaniec Holandii dostał odszkodowanie za to, że nie poddał rodziców eutanazji".
- Nic z tego nie rozu... - zaczął Gruby Maciek ale nie dokończył, bo mama pociągnęła go mocno za rękę. To samo zrobiła mama Łukaszka z Łukaszkiem, tyle, że w inną stronę.
- Ała, to boli! - darł się Łukaszek.
- Ja ci dam gówniarzu czytać o eutanazji!
Z głośników w ogródkach i przy sklepach wydobywały się dźwięki tanecznego remiksu "Money for nothing".