Ciotka artystka, część 1

W domu Hiobowskich zapanowało wielkie poruszenie. Miała przyjechać siostra mamy, znana artystka. Jednak nikt nie mógł sobie przypomnieć aby kiedykolwiek widział ją w telewizji, słyszał o niej w radio czy czytał o niej w prasie. Nic. Cisza kompletna. Niemniej mama Łukaszka twierdziła, że ciotka artystka jest wielką artystką, bo miała wiele wystaw za granicą.
- A co ona robi? - spytał Łukaszek i to pozornie proste pytanie jakoś podejrzanie długo nie mogło doczekać się odpowiedzi. Mama jedynie bąknęła, że ciotka "robi performensy" i że niewiele ma to wspólnego ze sztuką klasyczną.
- Ze sztuką w ogóle - bąknął cicho tata Łukaszka znad gazety i został za to opierniczony przez mamę. Ciekawość Łukaszka została rozbudzona do maksimum.
Okazało się, że ciotka organizuje wystawę w ich mieście i zaprasza całą rodzinę na otwarcie. W zamian za to mama zaprosiła ciotkę do nich na uroczystą kolację.
W dzień wystawy wszyscy ubrali się elegancko, wsiedli w Ładę Van i pojechali do galerii sztuki "Herostrates". Przy wejściu wpadli na Grubego Maćka z rodzicami - okazało się, że to mama Łukaszka poprosiła ich telefonicznie o przyjście, żeby było więcej ludzi na otwarciu. Jak się okazało był to dobry pomysł, bo publiczność nie dopisała. I to pomimo tego, że wstęp był za darmo i że o otwarciu wystawy napisał "Wiodący Tytuł Prasowy". Może dlatego, że w "WTP" napisano to, co rodziny Łukaszka i Grubego Maćka dowiedziały się dopiero z tablicy przy wejściu. Otóż było tam napisane, że wystawa należy do cyklu "Wszystko, co ludzkie", że eksponaty są wykonane z wydzielin artystki takich jak kał, mocz, ślina oraz z włosów i paznokci. No i że wystawa jest finansowana z pieniędzy Unii Europejskiej.
- Co to jest kał? - spytał głośno Łukaszek.
- To jest gówno - odparł jeszcze głośniej Gruby Maciek.
- Taki młody, a zna się o sztuce - powiedział ktoś z wychodzących.
- On chyba mówił nie o sztuce a o Unii Europejskiej - powiedział ktoś inny i zarechotali.
- Nie gniewaj się kochanie, ale twoja siostra ma z deklem - szepnął mamie Łukaszka do ucha tata Łukaszka. Mama tylko coś fuknęła i weszli.
W hallu powitała ich ciotka artystka. Miała na sobie suknię przypominającą worek po ziemniakach i bardzo ucieszyła się z ich przybycia.
- Niestety, kochani, nie mogę was oprowadzać, sami rozumiecie, ma przyjść ktoś z prasy albo z telewizji...
Zwiedzający odpowiedzieli, że rozumieją i ruszyli oglądać eksponaty. Już przy pierwszym odpadli babcia Łukaszka i rodzina Grubego Maćka. Trzeba przyznać, że oglądanie instalacji "Przenicowany pływak" wymagało mocnych nerwów. We wnętrzu wielkiego, szklanego prostopadłościanu wypełnionego moczem pływały okulary pływackie, płetwy i wywrócony na lewą stronę kostium kąpielowy.
Babcia Łukaszka trzymając się za nos (chociaż nie było nic czuć) i za usta wyszła z galerii. Rodzina Grubego Maćka zatrzymała się jeszcze przy ciotce artystce, żeby zrobić jej awanturę.
- Trzeba być nienormalnym, żeby pokazywać publicznie swoje siki i gówno! - darła się mama Grubego Maćka.
- Ty ciemnogrodzie zacofany! - darła się ciotka artystka i - dziwne - wyglądała na szczęśliwą. Gruby Maciek zrozumiał, że obrażają mu matkę, więc uciekł się do najlepiej opanowanej riposty:
- Twoja stara powinna była się wyskrobać! - wrzasnął Gruby Maciek do ciotki artystki i wyszedł razem ze swoimi rodzicami. Zaraz za nimi wyszedł trzęsący się z oburzenia dziadek Łukaszka, któy poległ przy krucyfiksie wyrzeźbionym w kale.
Łukaszek i rodzice nie wytrwali do ostatniego eksponatu. Wymiękli przy "Rzucie oka do wewnątrz". Była to szklana bania, owinięta czarnym papierem z jednym małym otworem, przez który można było zobaczyć wnętrze bani. Tam, w moczu pływały kawałki gów... kału, delikatnie podświetlone wmontowanymi w dno bani halogenami.
- Wystawa fascynująca. Do zobaczenia w domu na kolacji - powiedziała mama Łukaszka ciotce, kiedy już wychodzili. Tata nic nie mówił, stał w otwartych drzwiach, był blady i głośno oddychał.
- Ciocia może się spóźnić - rzekł Łukaszek wprawiając obie panie w konsternację. - No bo musi posprzątać. Te siki i te... e... klocki.
- Skąd ten pomysł? - spytała ciotka.
- Bo jak kiedyś nie zdążyłem do kibla i nalałem na podłogę to mama kazała mi sprzątnąć ten syf zanim dostanę kolację - powiedział Łukaszek. Ciotka przykucnęła i powiedziała mu cicho, że ona tego wszystkiego nie będzie sprzątać.
- Ktoś inny? - próbował zgadnąć Łukaszek.
- Nie, nikt. Tak to zostanie. Widzisz Łukaszu, ta wystawa ma na celu coś pokazać. Pokazać ludziom, że wewnątrz jesteśmy tacy sami. Że nieważne czy ktoś jest biały, czy afroamerykanin, we wnętrzu nosi te same jelita. Chciałam wydobyć tą wewnętrzną brzydotę i zmusić ludzi by spojrzeli na siebie właśnie poprzez jej pryzmat, poprzez to, co mamy w sobie.
- A ciocia się nie wstydzi pokazywać... e... kupę i siki?
- No właśnie Łukaszu, doskonałe pytanie. Chciałabym, aby ta wystawa dała coś nie tylko publiczności ale i mnie. Aby był to dla mnie kolejny krok w rozwoju nie tylko jako artysty ale i jako człowieka. Pokonać siebie, pokonać swój wstyd, o, to doprawdy ciekawe doświadczenie i jestem szczęśliwa, że się udało!
Łukaszek zamrugał kilka razy oczami i spróbował uprościć to co usłyszał.
- Ciocia jest szczęśliwa bo pokazała... e... klocki? - zapytał ostrożnie spodziewając się bury. Ale ciotka pokiwała potakująco głową nie mając najmniejszego pojęcia, że tym drobnym gestem ściągnie na siebie prawdziwą katastrofę.