Pensetokrata

Łukaszek od kołyski miał talent do wywoływania katastrof towarzyskich. Podczas bardzo ważnych spotkań potrafił zrobić albo powiedzieć coś takiego, co z miejsca rujnowało delikatną atmosferę, wcześniej wypracowany grunt osuwał się spod nóg, pracochłonne, misterne zabiegi odnosiły przeciwny skutek i ogólnie wszystko brało w łeb. Ostatnio jednak przeszedł sam siebie, bo wywołał niewielki konflikt międzynarodowy.
Wszystko zaczęło się gdy w lipcowe popołudnie trzasnęły z hukiem drzwi wejściowe do mieszkania.
- Łukasz! Ile razy ci mówiłam, żebyś wchodził jak człowiek!
- Ale mamo! Na dole jest ten... no... pensetokrata!
- Że co? - wszyscy zaintrygowani wyszli na korytarz. Podniecony Łukaszek jąkał się i łykał zgłoski.
- No jest! Na dole! I chce tę... pensetokratę!
Cała rodzina Hiobowskich (oprócz siostry Łukaszka, która była na randce w niedokończonych ruinach szpitala) pogalopowała do windy. Na dole, pod blokiem stał już niewielki tłumek wokół starszego, grubego pana. Gruby pan stał oparty o nowego Mercedesa i palił cygaro.
- Kto to jest? - zapytał tata Łukaszka dozorczynię, panią Sitko.
- To jest pan Von Mistond, przed wojną jego dziad był właścicielem tych terenów.
- Niemiec! - dziadek i babcia wydali z siebie przeciągły jęk. Spełniał się ich największy koszmar.
- I czego on tu chce? - drążył tata.
- Pensetokraty! - rozdarł się Łukaszek. Gruby pan drgnął, spojrzał na niego, uśmiechnął się i rzekł:
- Ajne klajne rojber.
- Obraził mnie? Obraził mnie? - dopytywał się Łukaszek, ale nikt mu nie odpowiedział. Tata Łukaszka podrapał się po brodzie i powiedział:
- Nie pensetokrata tylko rekompensata.
- Za co? - oburzyli się wszyscy.
- Kiedyś to wszystko było majne - gruby pan pokazał blok. - Iś miałem hijer ajne klajne fabryksien. A teraz tu jest Polen. Zabraliście mi.
Wszyscy po cichu policzyli do dziesięciu a potem przypomnieli grubemu panu o tym, że był niejaki Hitler.
- Hitler war ajne wariat! Nikt rozsądny go nie popierał - obruszył się gruby pan.
Zapadła cisza (nie licząc szeptów o telefonowaniu do Powiernictwa Polskiego), którą przerwała pani Sitko:
- I co, będzie chciał pan zabrać nam dom?
- Najn - uśmiechnął się szeroko gruby pan. - Po ci mi ten haus?
I gruby pan zaczął przekonywać, że on jest fajny, nieszkodliwy, Hitlera nie lubił, wojną się brzydził, nikogo nie zabił, strzelał zawsze w powietrze, współczuł Polakom, ratował Żydów, były ich tysiące, grał świetnie na trąbce, przeprowadzał staruszki i on w ogóle nie chce nic, ale mu każą i on by wziął tylko geld.
- Że co? - spytał Łukaszek.
- Pan chce pieniądze. Żeby mu zapłacić penseto... rekompensatę - tłumaczyła pani Sitko.
- A musimy? - zapytał tata Łukaszka.
- Musimy! - odparła z mocą mama Łukaszka. - Kongres USA wzywa nas do zadośćuczynienia wypędzonym członkom Trzeciej Rzeszy. I wzywa nas też rząd Niemiec, rząd Izraela, prezydent Francji, prezydent Rosji i Eskimoski Związek Czcicieli Winniczka! Musimy płacić!
- Płacić? - oczy Łukaszka zrobiły się czujne. - Jemu? Kto?
- Polska - powiedziała mama.
- Rząd - powiedział z niechęcią dziadek.
- Skarb państwa - machnęła ręką babcia.
- My wszyscy - westchnął tata.
- Wszyscy? Ja też? - dopytywał się Łukaszek zaciskając w kieszeni dłoń na resztce tygodniówki. Gdy uzyskał potwierdzenie wyciągnął przed siebie drugą rękę i wyprostował środkowy palec. Gruby pan się obraził. Awantura wisiała na włosku.
- Łukasz! Zachowuj się jak Europejczyk! - ofuknęła go matka. - Nie wiesz, że bardzo ważne jest, żeby Niemcy nas lubili? Idziemy już. Pożegnaj się z panem.
- Jak?
- No jak to jak? Po niemiecku!
Łukaszek zamknął oczy, pomyślał chwilę, przypomniał sobie parę filmów i wykrzyczał pierwsze niemieckie pożegnanie jaki przyszło mu na myśl.
- Hajhitla!!!
Gruby pan odruchowo się wyprężył, wypluł cygaro, stuknął obcasami i wyciągnął przed siebie poziomo prawą rękę. A potem, gdy do niego dotarło co zrobił jego twarz wykrzywiła się wściekle.
- Ja pier... - zdążył powiedzieć tata Łukaszka i awantura wybuchła.