Bojkot solarium

Łukaszek szedł z siostrą przez osiedle. Przechodzili właśnie koło sąsiedniego bloku, kiedy siostra powiedziała, że musi coś tu załatwić. Wstąpili do solarium.
 - Acha!!! - ryknęła od drzwi siostra Łukaszka. Dziewczynie, która siedziała za biureczkiem aż wypadło kolorowe pismo "Hedonka" z ręki. - Tu jesteście!!! Wiedzcie, że od dziś was boj... boj... - wyciągnęła karteczkę z tylnej kieszeni obcisłych, różowych szortów - bojkotuję!
Łukaszek dramatycznym gestem zasłonił sobie oczy i jęknął:
- Laska, nie rób mi obciachu.
- Co obciachu?! Co obciachu?! - krzyczała zdenerwowana siostra. Urywanym z emocji głosem wyjaśniła, że personel właśnie tego solarium, odwiedzanego przez nią często i regularnie, traktuje ją skandalicznie.
- No i? - spytał Łukaszek. - Może im to wisi?
- No ale co ja mam zrobić? - siostra wyłamała palce aż zatrzeszczały tipsy.
- Też ich olej - wyjaśnił brat. - Nie ma przymusu chodzenia do solarium.
- Ale ja mu... mu... muszę... - wyjęczała siostra skręcając się ze wstydu. - Bo inaczej będę blada jak Lepper. Chłopaki lecą na laski, które są opalone, o tym wie każdy kto czyta "Hedonkę"!
Łukaszek prychnął tylko pogardliwie i powiedział, że on by olał to solarium i poszedł do innego.
- Właśnie! - ucieszyła się siostra. - Miałam wam powiedzieć, że was bojkotuję! Noga moja nigdy więcej tu nie postanie przez miesiąc albo i dwa!
- Chodźmy stąd - wybąkał Łukaszek, który miał lat osiem, siostra siedemnaście, ale mentalnie bywało czasem na odwrót.
Wrócili do domu. Siostra momentalnie dopadła do telefonu informując siedemnaście swoich najbliższych przyjaciółek, że bojkotuje solarium w sąsiednim bloku. Następnego dnia wiedziało o tym pół osiedla, a jeszcze dzień później pani zza biureczka w solarium tłumaczyła wszystkim, że szefowie mają nadzieję, że ich najlepsza klientka przeprosi się z nimi i wróci.
Nie zanosiło się na to. Siostra chodziła po mieszkaniu w namacalnej aureoli dumy.
- Bojkotuję solarium już trzy dni - objaśniała wszystkim.
- Też coś, ja ich bojkotuję osiem lat - zgasił ją brutalnie Łukaszek.
- Ja... Jak to osiem lat? - siostrze opadła szczęka. - Łukasz, jak ty to robisz, no jak ty to robisz?
- To proste: od urodzenia tam nie byłem.
Siostra jakoś przycichła. Nadal chodziła po mieszkaniu, ale coraz częściej pocierała przedramiona i oglądała skórę na ramionach przy oknach, tam, gdzie światło jest najlepsze. Coś wisiało w powietrzu.
Wreszcie któregoś dnia siostra przyszła do domu mocno opalona i wyznała, że była w bojkotowanym do tej pory solarium.
- Jak to? - zdumiał się Łukaszek.
- No bo ja muszę chodzić do solarium, czy ty tego nie rozumiesz? Boże, czy wszyscy faceci są tacy sami, tacy prości?!
- Są - zapewnił ją uroczyście Łukaszek.
- Gdzie mam iść jak nie tam?! Są najbliżej, mają dobre ceny, znakomite łóżka, nowe lampy. Och, co ja teraz powiem dziewczynom? - załkała.
- Patrz na mnie - wyprężył się dumnie jej brat. - Ja nadal ich bojkotuję.
- Łukasz, jak ty to robisz, no jak ty to robisz?