Reforma KRUS

Łukaszek poszedł z babcią na spacer. Czyli do lekarza. Zajrzeli do osiedlowej przychodni, która miała podpisany kontrakt z Centralnym Inkasem Ubezpieczenia Lekarskiego (w skrócie CIUL). Babcia lubiła tam chodzić bo dla ludzi starszych wiekiem pełniła funkcję świetlicy osiedlowej. Można się tam było spotkać, pogadać, powspominać, ponarzekać, pograć w tysiąca, wydać tysiąca (na leki z nierefundowanej apteki), zrobić zakupy, a czasem nawet badanie. Już przy drzwiach pani recepcjonistka przywitała się serdecznie z babcią. Babcia Łukaszka, jako stały bywalec przychodni była znana całemu personelowi i miała kartę zniżkową programu lojalnościowego. Łukaszek został skierowany do działu dla maluchów (boks na wzór tych w marketach), a babcia miała przejść przez bramkę dla emerytów. W skrzydle dla osób starszych wiekiem był sklep zielarski, wygodne kanapy, telewizor z kanałem wspominkownym ITI PRL, bar mleczny, a codziennie o losowej godzinie przychodził lekarz i badał losowo wybrane trzy osoby. Na więcej nie starczało pieniędzy. Babcia Łukaszka rozumiała to i choć płaciła składkę zdrowotną przez całe życie to nie narzekała.
- Słyszała pani? - zagadnęła ją recepcjonistka. - Od przyszłego miesiąca lekarz ma badać już nie trzech a czterech emerytów dziennie!
- O! - ucieszyła się babcia. - A to dobra wiadomość, a skąd taka poprawa?
- Rząd podnosi ryczałtową składkę kwartalną na KRUS, z dwudziestu na dwadzieścia jeden euro od osoby - wyjaśniła recepcjonistka. Chciała jeszcze coś powiedzieć, ale akurat pod wejście do przychodni zajechało nowe Audi A8, z którego wysiadł młody człowiek. Młody człowiek trzymając się za lewą dłoń wszedł do przychodni i powiedział pani recepcjonistce, że dzwonił w sprawie kontuzji palca.
- Już! Momencik! - recepcjonistka rzuciła się do telefonu, wykręciła numer i powiedziała, że ten pacjent już przyszedł. Pacjent w tym czasie pogadał chwilę z babcią Łukaszka, uprzejmie ponarzekał z nią na rząd, zwłaszcza, że jemu podobno mieli podnieść składkę zdrowotną i na chleb mu jeszcze starczy ale na masło już nie. Długo nie pokonwersowali - rozległ się tupot i w hallu zaroiło się od personelu. Na czele biegł ordynator oddziału ortopedii. Babcia Łukaszka pomyślała, że śni, pierwszy raz widziała, żeby ordynator biegł - zazwyczaj dostojnie chodził lub jeździł swoim S klasse. Młody pacjent został delikatnie ułożony na noszach i w otoczeniu pielęgniarek przewieziony przez bramkę dla pacjentów "lux-vip". Obok niego szedł ordynator i obiecywał, że osobiście nastawi pacjentowi wybity kciuk.
Babcia Łukaszka pierwszy raz (a bywała tu często) zobaczyła pacjenta przekraczającego bramkę "lux-vip". I to na dodatek ten, który się skarżył na to, że mu na masło nie starczy. Burżuazja!
- Pani, kto to był? - zawrzała proletariackim oburzeniem. - Kulczyk?
Recepcjonista machnęła ręką.
- A tam Kulczyk. Rolnik!