Dziadek jest zgorszony

Dziadek Łukaszka poszedł do cotygodniowej spowiedzi. Kiedy już wyznał długą listę grzechów i otrzymał rozgrzeszenie wyszedł przed kościół na papierosa.
- Ej, synu - pogroził mu żartobliwie młody wikary, który też wyszedł - palenie to grzech.
- Bo? - spytał poirytowany dziadek, który od czasów frontowych nie lubił, gdy ktoś mu przerywał palenie papierosa. Do takiego delikwenta albo strzelał (w latach 39-45) albo go częstował (w latach 45-89), albo się z nim kłócił (po roku 89, kiedy z powodu waloryzacji emerytur nie mógł już tak szastać fajkami).
- Bo palenie to świadome skracanie swojego życia, takie samobójstwo na raty - wyjaśnił uprzejmie młody wikary. - A samobójstwo to grzech.
- Ja pier... - powiedział dziadek, ale wikary mu przerwał:
- To też grzech.
- Wiem, wiem - dziadek lekko się przygarbił i zasmucił. - Wszystko to grzech. Ale słaba jest natura człowieka. Niech mnie ksiądz zostawi z moimi grzechami...
- Nie mogę synu, bo twoje grzechy nie są tylko twoje - ksiądz delikatnie poklepał dziadka po plecach. - No popatrz tylko na te owieczki - i pokazał wysiadającą z autokaru grupę babć zwijających transparent z napisem "Niech umrą w bólu i męczarniach wszyscy nasi wrogowie" - palisz, one widzą, że palisz i może je najść ochota...
- Ksiądz chyba żartuje - dziadek Łukaszka aż się spocił.
- Nie przerywaj synu. Może je najść ochota, aby też zapalić. I tak twój grzech się rozprzestrzeni. A to też grzech. Grzech zgorszenia. Bo jak mówi katechizm: "Zgorszenie jest postawą lub zachowaniem, które prowadzi drugiego człowieka do popełnienia zła. Ten, kto dopuszcza się zgorszenia, staje się kusicielem swego bliźniego. Narusza cnotę i prawość; może doprowadzić swego brata do śmierci duchowej. Zgorszenie jest poważnym wykroczeniem, jeśli uczynkiem lub zaniedbaniem dobrowolnie doprowadza drugiego człowieka do poważnego wykroczenia".
- Ale palenie papierosów?
- Ba! "Zgorszenie może być spowodowane przez prawo lub instytucje, przez modę lub opinię publiczną".
Dziadek był wstrząśnięty. Ale zaprawiany w domowych bojach słownych szybko się pozbierał i odparł, że jego też gorszą.
- Mów, synu - zachęcił go młody wikary.
- To są ludzie, grupa ludzi. Swoim zachowaniem gorszą nie tylko mnie ale i wielu innych ludzi w tym kraju. W obecnych trudnych czasach, gdy wielu z nas żyje na granicy ubóstwa oni, choć obiecywali skromność i ubóstwo ostentacyjnie obnoszą się ze swoim bogactwem. Swoim, chociaż pochodzi od nas, zwykłych ludzi, ale oni nie myślą się nim podzielić.
- Mają zapewne władzę? - zapytał młody wikary. Dziadek kiwnął głową. Wikary kontynuował: - Katechizm mówi: "Ten, kto używa władzy, którą rozporządza w sposób prowadzący do czynienia zła, jest winny zgorszenia i odpowiedzialny za zło, któremu bezpośrednio lub pośrednio sprzyjał".
- Ich postawa moralna powoduje zgorszenie u tych, którzy nie ugięli się przez te wszystkie lata. Ludzie, którzy powinni być szczególnie prawi, moralni, donosili, informowali, współpracowali z poprzednią władzą.
- Może ze strachu, zastraszeni...
- Powszechnie wiadomo, że robili to dla pieniędzy, kariery, korzyści majątkowych, wyjazdów zagranicznych. Ci ludzie nie wyrazili skruchy, nie zadośćuczynili pokrzywdzonym, twierdzą, że to tylko ich sprawa, co więcej owa przeszłość zapewnia im obecnie dobrobyt, co prości ludzie rozumieją prosto: zło popłaca.
- Manipulują opinią publiczną, odciągając ją od wartości moralnych - młody wikary znów odwołał się do katechizmu.
- I wreszcie sfera obyczajowości seksualnej. Ci, którzy wychowują młodzież, którzy z racji swych stanowisk i funkcji mają być dla niej wzorem, oni dopuszczają się ohydnych praktyk, które potem są skwapliwie zamiatane pod dywan. Młodzi ludzie są najpierw upokarzani, potem karceni za to, że owe praktyki ujawniają, a na koniec poddawani ostracyzmowi lub pozostawieni sami sobie.
- Katechizm mówi: "Zgorszenie nabiera szczególnego ciężaru ze względu na autorytet tych, którzy je powodują, lub słabość tych, którzy go doznają" oraz "zgorszenie jest szczególnie ciężkie, gdy szerzą je ci, którzy, z natury bądź z racji pełnionych funkcji, obowiązani są uczyć i wychowywać innych".
- A ksiądz mi robi awanturę o jednego papierosa. Co ksiądz powiedziałby tym ludziom, o których mówiłem przed chwilą?
- Powiedziałbym, że w ewangelii świętego Mateusza stoi: "Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych... temu byłoby lepiej kamień młyński zawiesić u szyi i utopić go w głębi morza".
- Tak prosto w twarz?
- Tak, prosto w twarz!
- Odważny ksiądz jest - uśmiechnął się smutno dziadek.
- Cóż jest odważnego w tym, aby powiedzieć prawdę tym wszystkim politykom, dziennikarzom, profesorom...
- Ale ja mówiłem o kimś innym.
- O kim? - zdumiał się młody wikary. Dziadek Łukaszka ze stoickim spokojem strzepnął popiół z papierosa i odpowiedział:
- O hierarchach.

Cytaty zaznaczone kursywą zapożyczyłem z bloga ks. Artura Stopki (http://ksarturstopka.salon24.pl/84625,index.html)