Teoretycznie iść mogli - klucze oczywiście mieli, przypięte albo do spodni albo powieszone na "smyczy" na szyi. I bardzo ich pilnowali. Na religii, kiedy mieli wymienić coś świętego, okularnik z trzeciej ławki powiedział, że klucze od mieszkania są święte. Ksiądz się zdenerwował, bo okularnik trochę przesadził, ale szczególny stosunek do tych kawałeczków metalu był faktem.
Zapraszonie kolegi do pustego mieszkania w wakacyjne przedpołudnie było zawsze problemem. Zabawa była fajna, ale się nie opłacała. Łatwo było coś stłuc, nabałaganić, zniszczyć czy poplamić i dorośli bardzo potem krzyczeli. Zresztą nawet jak się nic nie stało to i tak krzyczeli. A iść samemu do mieszkania - cóż tam można było robić? Oglądać telewizję? Powtórkę Pi i Sigmy albo poradnik zakładania bloga na przykładzie strony gejowskiej (telewizja edukacyjna)? Nawet internet się znudził na dłuższą metę. Sami pedofile, albo policjanci udający pedofilów. Albo laski pytające "CzE sKoNt KlIkAsH?" Albo samotne, trzydziestoletnie urzędniczki administracji państwowej szukające kogolwiek na męża. Nie, internet odpadał, telewizja odpadała, siedzenie samemu w domu odpadało, pozostawało podwórko i kumple.
Chociaż kumple też się gdzeiś porozchodzili, porozjeżdżali i został tylko Gruby Maciek. Siedzieli razem na murku i czuli się okropnie - no wreszcie nadeszły te wyczekiwane wakacje, a oni nie wiedzili co robić!
- Stary róbmy coś, bo czas ucieka - szepnął z rozpaczą Gruby Maciek patrząc na elektroniczny zegar na dachu wieżowca. Łukaszek też spojrzał, rozejrzał się dokoła i zamarł. Bo wreszcie zaczęło się coś dziać!
Alejką od strony poczty nadchodziła para młodych ludzi. On - wysoki, obwieszony aparatami fotograficznymi, ona z notatnikiem i jakąś podręczną elektroniką w torbie. Rozlądali się na boki, niepewne mieli kroki, chodzili zygzakiem i w ogóle wyglądali podejrzanie. I jakś tak między nimi parą a chłopakami zawiązał się kontakt wzrokowy, jedni bezwiedni ruszyli w stronę drugi, drudzy wstali z murku i ruszyli w stronę pierwszych i wreszcie się spotkali.
- Dzień dobry chłopcy - przywitała się młoda dziewczyna. - Jestem reporterką, a mój kolega jest fotografem. Jesteśmy z gazety "To co jest". Znacie taką gazetą, prawda?
- Znamy! - zawołali Łukaszek i Gruby Maciek, uradowani, że wreszcie coś się dzieje. "To co jest" oczywiście znali. Tak zwany brukowiec, jedna z najtańszych gazet codziennych na rynku, w wielu miejscach eksponowany na planszach przy kioskach z prasą. U Łukaszka nie czytywany "TCJ" twierdząc, że to gówno jakich mało, u Grubego Maćka kupowano, ale co ciekawe - twierdzono to samo.
- Wiecie co, chłopcy? Chcialibyście być w gazecie? - zapytała pani redaktor konspiracyjnym szeptem.
- Jasne... - odpowiedzieli szeptem.
- A rodzice są w domu?
- Nie. Wszyscy w pracy.
- Acha... Sami tu jesteście? No to słuchajcie... - dogadali się szybko. Pani redaktor spisała imiona i wiek chłopców (byli parę razy wagarach, więc korzystając z doświadczenia kategorycznie odmówili podania nazwisk). Potem pan fotograf przygotował sprzęt a pani reporterka zapytała chłopców, czy są odważni. Odpowiedzieli, że oczywiście są. Zaproponowała aby pokazali co potrafią. Nie trzeba było ich długo zachęcać i już wkrótce Łukaszek zwisał z trzepaka a Gruby Maciek chodził po murku. Fotograf pstrykał zdjęcie za zdjęciem, a pani reporterka nerwowow rozglądała się wokoło. Po jakimś kwadransie fotograf powiedział, że wystarczy, a pani reporterka powiedziała, że byli bardzo dzielni i jutro przeczytają o sobie w lokalnym wydaniu "To co jest". I żeby nie mówili nic rodzicom. Pomachali sobie na pożegnanie i rozstali się. Łukaszek i Gruby Maciek byli szczęśliwi - będą w gazecie!
No i faktycznie, byli. Gruby Maciek wyniósł z domu najnowsze wydanie "To co jest" i teraz je oglądali. Wyniósł je bez problemu, bo rodzice nie rozpoznali go na zdjęciach. Bo zdjęcia były, zajmowały prawie cała stronę dodatku miejskiego, ale były jakieś takie rozmazane. Na dodatek mieli czarne paski na oczach. No i podpisy pod zdjęciami też były dziwne. Łukaszek był podpisane jako "Szymon, lat 9", a Gruby Maciek jako "Czesław lat 10".
- Czesław, hyhyhy - zarykiwał się ze śmiechu Łukaszek.
- Fakaj się - zdenerwował się Gruby Maciek. - Czytaj lepiej co tu o nas napisali.
Do czytania było niewiele. Na zdjęciami wielki czerwony tytuł: "Zgroza!!! Oni mogą zginąć!!!", pod zdjęciami wypowiedzi "Szymona" i "Czesława": "my się tu bawimy codziennie, rodzice o nas w ogóle nie dbają". A pomiędzy zdjęciami zwisającego z trzepaku Łukaszka i chodzącego po murku Grubego Maćka była krótka notatka. Notatka brzmiała w skrócie tak: "Jezus Maria!!! Jest bieda w tym kraju!!! Rodziców nie stać!!! Żeby dzieci wysłać nad morze!!! Dzieci miastowe siedzą na podwórkach!!! Bawią się na placach zabaw!!! Place są w tragicznym stanie!!! A administracja nic nie robi!!! Oto zabawy dwóch chłopców!!! Każdy z nich mógł zginąć!!! Boże, kiedy dojdzie do tragedii?!!!"
Łukaszek odsunął od siebie płachtę gazety i przyjrzał się krytycznie mrużąc oczy.
- Ani to pokazać starym...
- Byłoby lanie - pokiwał głową Gruby Maciek.
- Chłopakom też nie.
- Obciach...
- Możemy zrobić tylko jedno - przejęty Łukaszek złapał Grubego Maćka za rękę. - Zachowamy to w tajemnicy! Nikomu nie powiemy!
- No!
- Przysięgnij!
- Przysięgam! - powiedział ochryple Gruby Maciek, bo dla dzieci taka przysięga - to święta rzecz. Świętsza niż klucze do mieszkania. - A co z tym zrobimy?
- A co normalnie z tym robicie?
- Normalnie to używamy w kiblu jako srajtaśmy - Gruby Maciek zamyślił się i skrzywił boleśnie. - Tylko nie można tego papieru składać za bardzo. Bo się można pokaleczyć kantem.
Komentarze
Pokaż komentarze