Szczepionka

"Katastrofa!!! Zaraza atakuje!!! Boże, te dzieci umrą!!! Wszyscy umrą!!!" - tak w łagodnym (jak na swoje standardy) tonie gazeta "To co jest" zatytułowała artykuł na pierwszej stronie. Chodziło o nowy wirus kataru, który może być niebezpieczny dla najmłodszych. Co prawda rodzina Hiobowskich brzydziła się czytywaniem "To co jest", ale wieści przyniósł Gruby Maciek, którego rodzina kupowała tą gazetę. Poza tym tą informację podano później w radiu i telewizji - czyli musiała to być prawda.
Na szczęście podano jak można się uratować - wystarczy zgłosić się z dzieckiem do najbliższego szpitala po specjalną szczepionkę.
- Szczepionkę finansuje skarb państwa - poinformował dziadek.
- Czyli jest za darmo - uzupełniła babcia.
- Nie ma za darmo, płacę za to z moich podatków - zezłościł się tata.
- Podatki płacisz tak czy tak a co my z tego mamy? - oburzyła się babcia. - Kiedyś to zakład ufundował wczasy pod gruszą albo dali talon na Syrenkę...
- Czy ja umrę? - zapytał Łukaszek i wszyscy wrócili do głównego tematu. Zapewnili Łukaszka, że nie umrze, a jeśli nawet to... Babcia go uświadomiła, że i tak wszyscy umierają, dziadek zapewnił, że pójdzie do nieba, mama, że rodzina będzie o nim pamiętać, tata powiedział, że ma zaraz przestać pierdolić głupoty, a siostra przysięgła, że z szacunku dla jego pamięci nie będzie tego robić z chłopakami na jego tapczanie.
Potem rodzice zabrali Łukaszka do samochodu i pojechali do szpitala. Strzałki zaprowadziły ich do specjalnego pokoju, gdzie panie pielęgniarki robiły specjalne szczepienia darmową szczepionką mającą zwalczyć specjalny katar. Było tam już trochę dzieci z rodzicami, konkretnie to: Gruby Maciek, okularnik z trzeciej ławki i dziewczynka, która zawsze odzywa się jako pierwsza.
- No dzieci, które do szczepienia? - zapytała uśmiechnięta pani pielęgniarka.
- Ja! - zawołała dziewczynka, która zawsze odzywa się jako pierwsza i weszła do gabinetu. Zapadła cisza, przerwana strasznym krzykiem dziewczynki. Pielęgniarka, nadal uśmiechnięta, wyniosła ją na rękach.
- Zemdlało biedactwo. Kto następny?
Następny poszedł okularnik z trzeciej ławki. On również krzyknął rozdzierająco, ale nie zemdlał, pani pielęgniarka wyprowadziła go za rękę z gabinetu. Uśmiechała się, ale już nie tak bardzo jak przedtem.
- Niby chłopak, a takie miękkie jajo - klepnęła go z rozmachem. Okularnik zatoczył się i upadł. - Następny!
Gruby Maciek próbował się wycofać, ale rodzice profesjonalnie go przytrzymali i przekazali w ręce pielęgniarki. Gruby Maciek wszedł do gabinetu. Wszyscy czekali w napięciu i doczekali się - rozległ się potworny wrzask, który szybko został stłumiony i było słychać tylko niewyraźne rzężenie.
Pielęgniarka wyprowadziła Grubego Maćka z gabinetu. Już się nie uśmiechała. Gruby Maciek, puszczony, przeszedł parę kroków, oparł się czołem o ścianę i zaczął wymiotować.
- No chodź chłopcze - pani pielęgniarka złapała Łukasza za ramię i zaholowała do gabinetu. Tam został profesjonalnie obsłużony: siad na fotel, przewiązanie ręki i wacik. Dalej było już mniej profesjonalnie. Igła od strzykawki została wprowadzona w łukaszkową rękę zbyt głęboko powodując dotkliwy ból. Łukaszek otwarł usta do krzyku, a pani pielęgniarka szybkim ruchem umieściła w nich zwinięty biały ręcznik, który skutecznie stłumił głos Łukaszka. Ręcznik był wilgotny, więc użyty był nie pierwszy raz. Zastrzyk, wacik.
- Co te smarkacze tak się drą? - mruknęła pani pielęgniarka zwlekając Łukaszka z fotela. Wyprowadziła go na korytarz, gdzie Łukaszkowi rozjechały się nogi. Upadł i dostał drgawek. Okularnika, który toczył pianę, rodzina podnosiła z podłogi, bo sam nie dawał rady. Gruby Maciek przestał już wymiotować, ale był strasznie blady. Dziewczynka, która zawsze odzywa się jako pierwsza nadal leżała nieprzytomna na ławce. Rodzice zaczęli podejrzewać, że chyba coś jest nie tak.
- Proszę pani... - zaczęła mama Grubego Maćka ale przerwał jej dzwonek telefonu. Pielęgniarka wycofała się do gabinetu i odebrała.
- Tak to ja - prychnęła w słuchawkę. - Co? Tak. Zrobiłam już cztery szczepionki. Nie najlepiej to wygląda. Co mnie to obchodzi? No to co, że dzwonili z ministerstwa? A wiesz, gdzie ja mam dyrektora? Acha, więc jednak zakazał. I co z tymi szczepionkami? Przecież można nad rzekę w krzaki, jak zwykle. Acha. No dobrze, powiem.
Pielęgniarka podeszła do rodziców. Znów się uśmiechała.
- Proszę państwa. Właśnie otrzymaliśmy wiadomość z ministerstwa. Wirus nie okazał się tak groźny jak zakładali eksperci. W związku z tym szczepienia są odwołane.
- No a nasze dzieci? - rodzice pokazali czwórkę malców.
- W związku z tym, że wirus nie jest tak groźny, mogło się okazać, że szczepionka w sporadycznych przypadkach była zbyt silna. Dlatego chcielibyśmy zatrzymać naszych milusińskich w szpitalu, oczywiście na obserwacji.
Pielęgniarka zaczęła cucić dziewczynkę, a rodzice rzucili się do wyjścia aby przynieść z domu piżamy, naczynia, kubki, sztućce i jedzenie czyli same niezbędne w szpitalu rzeczy. Jedynie mama okularnika z trzeciej ławki zapytała cicho pielęgniarkę, czy nie odpaliłaby jej paru takich szczepionek, bo pierwszy raz gówniarz był cicho przez dłużej niż pięć minut i nie zamęczał durnymi pytaniami.
Jeszcze tego samego dnia telewizje podały, że akcję szczepień zarządził wiceminister zdrowia. Co prawda ministerstwo nie miało zapasów tej szczepionki, ale szczęśliwie pół roku temu sprowadziła ją z Tuvalu firma syna wiceministra, zazwyczaj zajmująca się likwidacją odpadów poubojowych. Na szczepionkę nie było jednak chętnych aż do chwili obecnej. Ministerstwo wykupiło od firmy od razu cały zapas, okazało się jednak, że ten wirus kataru to zwykły wirus. Mali pacjenci szybko wracali do zdrowia wiedząc, że nawet w razie ataku jakichś potwornych mikrobów, to szczepienie tą szczepionką już im grozi. Akurat dzień później uległa przeterminowaniu i została komisyjnie zniszczona przez firmę należącą do córki wiceministra.