Chłopcy szybko wrócili do zdrowia po niefortunnym zastrzyku i szaleli teraz po całym szpitalu traktując go jako wielki plac zabaw. Nie mogli sobie wymarzyć lepszej atrakcji na wakacje. Czy może coś się równać ze słodkim dreszczem kiedy to zakradali się na oddział chirurgiczny i podglądali ludzi po amputacjach (i oczywiście zostali złapani przez pielęgniarki). Albo z myszkowaniem po całym szpitalu - wytropili kuchnię (tam, gdzie najbardziej śmierdziało) oraz przyłapali w jakimś pokoju lekarza z pielęgniarką jak się obściskiwali. Albo z podglądaniem jakiejś młodej pani, która w załomie korytarza, koło rentgena, rozebrała się a potem założyła na siebie kitel mówiąc jednocześnie przez telefon:
- Tak panie doktorze, to ja, przedstawicielka medyczna. Mam dla pana te wycieczki, tylko muszę wejść do pana gabinetu tak, żeby pacjenci się nie zorientowali. Tak, jak ostatnio, już się przebrałam za lekarkę...
No i największa atrakcja - zawody z rzucaniu laczkiem. Trzeba było tak wierzgnąć nogą, żeby laczek wyleciał wysoko w powietrze. Czyje obuwie poleciało najdalej - ten wygrywał. Chłopcy robili sobie zawody na korytarzu przez pół dnia, kibicował im cały oddział, ale zawody zakończyły się niespodziewanie kiedy okularnik z trzeciej ławki trafił laczkiem w plecy siostry oddziałowej. Awantura była gigantyczna.
Wreszcie trafili na oddział położniczy. Nie wolno im było wejść, więc popatrywali tylko przez otwarte drzwi i znienacka dwóch przepychało trzeciego za próg po czym uciekali ze śmiechem. Zabawa była pyszna, gdy nagle rozległ się głos:
- A co wy tu robicie?
Za nimi stał dziadek Łukaszka z transparentem w wersji sztywnej, czyli z tabliczką przymocowaną do kija w otoczeniu kilkunastu osób z podobnymi akcesoriami. Dziadek często chodził na różne demonstracje, więc z racji niskiej emerytury miał transparent uniwersalny z napisem "Nigdy więcej!", który pasował do większości wystąpień.
Łukaszek wyjaśnił co tu robią i zapytał dziadka co tu robi. Okazało się, że na oddziale leży pewna dziewczyna, o imieniu Adela, która ma lada chwila rodzić. Ale jej ciąża jest zagrożona i tylko cesarskie cięcie może uratować dziecko. A ona się nie zgadza! Młody wikary z ich parafii, która jest tuż obok, zorganizował demonstrację i przyszli bronić życia. Normalnie zorganizowałby proboszcz, ale od kilku dni jest strasznie zajęty i trudno go złapać.
Grupa dziadka sformowała szyk na wprost wejścia na oddział, wzniosła transparenty i zaczęła demonstrować. Śpiewali, tańczyli, klaskali, wznosili pokrzepiające okrzyki. Zebrało się trochę publiczności, pojawił się też jakiś młody dziennikarz. Z oddziału wyszła lekarka, profilaktycznie opierniczyła Łukaszka i jego kolegów (byli już znani w całym szpitalu) i poprosiła, żeby nie robić cyrku w szpitalu, bo kobiety chcą rodzić w spokoju.
- To nie jest cyrk! - oburzył się młody wikary. - Walczymy o życie! Uratujcie dziecko Adeli!
Pani doktor wyjaśniła, że jeśli chodzi o cesarskie cięcie, to musi się na nie zgodzić matka dziecka.
- To czemu się nie zgadza? - zapytał dziennikarz.
Pani doktor powiedziała, że nie wie, ale domyśla się, że winę ponosi za to ojciec dziecka, który od kilku dni długo przesiaduje przy łózku matki i ciągle o czymś z nią rozmawia.
- To my z nim porozmawiamy! - zakrzyknęli demonstrujący.
- No właśnie go szukam, bo żona go prosi - pani doktor rozejrzał się po korytarzu i zakrzyknęła: - Halo! Ojciec dziecka Adeli! Proszę pana na oddział!
Jakiś starszy, pulchny pan przemknął pod ścianą jak błyskawica i chciał wejść na oddział, ale pani doktor zatrzymała go w drzwiach i przypomniała, że musi założyć ochraniacze na obuwie. Kiedy starszy, pulchny pan z wysiłkiem zginał się i zakładał folię na but został osaczony przez demonstrację.
- O, ksiądz proboszcz! - ucieszył się młody wikary. - Dobrze, że ksiądz proboszcz wreszcie tu do nas dotarł, razem musimy zamanifestować nasze poparcie dla życia, pogadać z tym ojcem potworem, kóry nie pozwala nowej istocie przyjść na świat! A... czemu ksiądz proboszcz bez koloratki?
- No idzie ojciec dziecka czy nie, Adela czeka! - krzyknęła z głębi oddziału pani doktor. Ksiądz proboszcz wyprostował się, uśmiechnął niewyraźnie, kiwnął głową młodemu wikaremu, ruszył truchtem i zniknął za załomem korytarza.
Zapadła cisza przerwana piskiem (wydanym przez szczęśliwego dziennikarza) i łomotem (dziadek Łukaszka upuścił transparent).
- Gdzie jest ten ojciec dziecka? - dopytywali się zupełnie nie na miejscu Łukaszek i jego koledzy. Młody wikary był tak oszołomiony, że popełnił błąd życia i udzielił dziennikarzowi wywiadu, po czym popełnił drugi błąd życia i powiedział w wywiadzie prawdę.
Jak zakończyła się ta historia? Adela zgodziła się na cesarskie cięcie i urodziła zdrową dziewczynkę. Po krótkim czasie wyjechała razem z dzieckiem do Irlandii. Może to dlatego, że grupa demonstracyjna dziadka uznała ją winną całej sytuacji i demonstrowała pod jej domem (transparent dziadka znowu pasował!). Dziennikarz napisał serię obszernych artykułów pełnych pikantnych detali, za które dostał premię i pochwałę szefa. Wystąpił nawet w radiu, ale przeniesienia do Warszawy,na które tak liczył, nie dostał. Za to przenieśli księdza proboszcza do parafii na tzw. ścianie wschodniej. Młody wikary dostał odpowiedzialne zadanie zorganizowania misji na pustyni Atacama. Łukaszek, Gruby Maciek i okularnik z trzeciej ławki zostali natychmiast wypisani ze szpitala. Byli zdrowi, jedynie u Łukaszka zmniejszył się szacunek dla księży, lasek i w ogóle dla dorosłych.
Chociaż wydawało się to niemożliwe.
Komentarze
Pokaż komentarze (1)