Reformy prawa cywilnego - Timeshare cz. 2

Reformy prawa cywilnego - Timeshare cz. 2

 

Obowiązki informacyjne przedsiębiorcy

Przedsiębiorca musi, przed zawarciem wspomnianych czterech umów, poinformować konsumenta o wszystkich istotnych postanowieniach umowy. Jest to wykonane przez dostarczenie konsumentowi odpowiednich formularzy informacyjnych, których forma jest wystandaryzowana przez ustawę. Ma to na celu daleko idącą ochronę konsumenta przed wszelkimi niejasnościami prawnymi.

Przekazanie informacji musi odbyć się w czasie umożliwiającym zapoznanie się z nimi przed zawarciem umowy. Informacje takie muszą być nieodpłatne. Istotne jest również, by były zrozumiałe. Dotyczy to przede wszystkim języka, w którym zostały sporządzone. Ustawa zezwala na język urzędowy Unii Europejskiej, w której konsument mieszka lub jest obywatelem. Ustawa zakazuje sporządzenia informacji w języku niebędącym językiem urzędowym Unii Europejskiej.

Czy można zmieniać dostarczone konsumentowi informacje?

Tak, można zmieniać dostarczone konsumentowi informacje, lecz tylko za jego zgodą bądź w przypadku wymuszenia ich przez siłę wyższą. Obowiązuje zakaz zgody dorozumianej konsumenta. Obowiązuje forma pisemna dostarczonych zmian.

Umowa timeshare lub umowa o długoterminowy produkt wakacyjny jako inwestycja?

Ustawa wyraźnie zakazuje przedstawiania przez przedsiębiorcę zawierania umów o timeshare lub długoterminowy produkt wakacyjny jako inwestycje. Jest to Zakazane w art. 15 ust. 3 ustawy.

Jaka jest forma umów?

Forma wszystkich czterech umów jest pisemna, chyba że przepisy zastrzegą jeszcze ostrzejszą formę. Język umowy, podobnie jak w informacjach handlowych, musi być zgodnie z wyborem konsumenta językiem kraju jego zamieszkania lub obywatelstwa, a ponadto językiem urzędowym Unii Europejskiej. Wyklucza to na przykład język rosyjski. Dostarczone uprzednio informacje handlowe stanowią integralną część umów. Konsument ponadto, poza podpisaniem umowy jako całości, musi podpisać osobno dwie rzeczy: wzmiankę o prawie i terminie odstąpienia przez niego od umowy a także wzmiankę o zakazie żądania lub przyjmowania od konsumenta pewnych świadczeń. Przedsiębiorca musi dołączyć konsumentowi wystandaryzowany formularz odstąpienia od umowy.

 

Czy są jakieś przepisy szczególne dla umów timeshare i o długoterminowy produkt wakacyjny?

Tak, zawarte jest to w art. 20 – 24 ustawy o timeshare.

Przede wszystkim dozwolone jest ustanowienie na rzecz konsumenta prawa użytkowania w umowie timeshare.

Jeżeli chodzi o długoterminowy produkt wakacyjny, to wynagrodzenie uiszczane jest w rocznych i równych ratach, ponadto w przypadku umowy o długoterminowy produkt wakacyjny dopuszczalne jest waloryzowanie po roku rat, tak by utrzymać ich realną wartość.

W przypadku długoterminowego produktu wakacyjnego, przedsiębiorca powinien wezwać konsumenta do płatności rat, na piśmie lub innym trwałym nośniku informacji, jak płyta cd, na 14 dni przed terminem płatności. Konsekwencje są bardzo daleko idące, gdyż przypadku zaniedbania tego obowiązku, konsument nie musi uiszczać kolejnej raty, a co więcej, zachowuje swoje uprawnienia. Mało tego, w przypadku braku otrzymania takiego wezwania może on po 30 dniach od pierwotnego terminu otrzymania wezwania wypowiedzieć umowę ze skutkiem natychmiastowy oraz nie będzie odpowiadał za szkodę w tym wypadku. Jest to bardzo daleko idąca ochrona, słuszna, gdyż trudno wymagać od podmiotów nie zajmujących się zawodowo czynnościami danego rodzaju, by dokładnie pilnowali tak rzadkich terminów. Musi być to obowiązkiem dbającego o swój interes przedsiębiorcy.

Ponadto, konsument może wypowiedzieć umowę o długoterminowy produkt w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Ustawa zakazuje umownych modyfikacji tej normy prawnej ograniczających prawo konsumenta do wypowiedzenia umowy. Uprawnienie to nie dotyczy pierwszej raty.

W przypadku zbycia przez konsumenta na rzecz osób trzecich uprawnień konsumenta, ten konsument jest w obowiązku poinformowania o tym przedsiębiorcy. Musi też wskazać te trzecie osoby. Nie jest to konieczne w przypadku zbycia w wykonaniu umowy o pośrednictwo w odsprzedaży.

c.d.n.