Przemysł ułaskawień

Jeżeli używasz metafory, zważaj, aby ona ciebie nie dotyczyła. Gdy zamordowany został Marek Rosiak, pracownik biura PiS w Łodzi. Jeden z publicystów przypomniał metaforę: przemysł nienawiści. Obdarzył działaniem metafory Platformę za całokształt, z cichym (ale naczelnym) uwzględnieniem za Smoleńsk.

Była na tyle nietrafna, na ile polityczna. Nie była mieczem, którym się walczy, a potem od niego się ginie. To była metafora rozmiarów mizerykordii, bo to takich rozmiarów jest ów publicysta. Politykom to jednak pasowało, zaraz podchwycili ją, bo nie są intelektualnie zdolni wyprodukować narzędzi retorycznych.

Przemysł to jest produkowanie. Czegoś podobnego dopuścił się Marcin Dubieniecki, produkował wnioski o ułaskawienie. Jako adwokat ma wszak prawo do współczucia dla swojego klienta, którego nie potrafił obronić, a miał dostęp do Jego Wysokości Łaski, bo taką instancją jest prezydent RP. Był już Dubieniecki w związku z Martą Kaczyńską, więc nie musiał antyszambrować, po prostu składał wnioski o ułaskawienie u teścia RP.

Tygodnik Wprost pisze, że tych wniosków kancelaria Dubienieckiego złożyła 18, wszystkie dotyczyły klientów z Kwidzyna. Pomijam kwestię, jak one się zakończyły, czy to wszystkie wnioski, co z nimi ponadto się wiązało, oprócz miłosierdzia, bo zawiodły talenty kauzyperdy.

Metafory są językowymi soczewkami stanów emocjonalnych, intelektualnych, mentalnych (czyt. Arystoteles). Czy ten przemysł ułaskawień nie świadczy, z jaką formacją mamy do czynienia?