Jestem kosmosem

Dylan Dylanem, ale nie każdy miał tyle szczęścia co on, choć wielu bozia talentu nie poskąpiła. Niektórzy młodo odeszli, a konkretnie w wieku 27 lat. Z tym, że nie będę pisał ani o Janis Joplin, ani o Hendrixie, tylko wspomnę o mało znanym chłopaku z mało znanej  kapeli Big Star, który kiedyś napisał taką piękną piosenkę:

Every night I tell myself,
"I am the cosmos,
I am the wind"
But that don't get you back again
Just when I was starting to feel okay
You're on the phone
I never wanna be alone
Never wanna be alone
I hate to have to take you home
Wanted too much to say no, no,
Yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah
Never wanna be alone
I hate to have to take you home
Want you too much to say no, no
Yeah, yeah, yeah
Yeah, yeah, yeah
My feeling's always happening
Something I couldn't hide
I can't confide
Don't know what's going on inside
So every night I tell myself
"I am the cosmos,
I am the wind"
But that don't get you back again
I'd really like to see you again
I really wanna see you again
I'd really like to see you again
I really wanna see you again
I'd really like to see you again
I really wanna see you again
I never wanna see you again
Really wanna see you again

Chris Bell był jednym z filarów Big Star, która to kapela jest wręcz modelowym przykładem zespołu, który tylko przez fatalny zbieg różnych okoliczności, niezależnych od nich samych, nigdy nie znalazł się na topie, choć z pewnością na to zasługiwali. Ich pierwsza płyta uważana jest za jednen z najlepszych debiutów w historii rocka i szczerze polecam wysłuchanie jej w całości :

Chris Bell zginął w wypadku samochodowym, ale pewnie trafił do nieba, bo w pewnym momencie silnie zwrócił się ku Jezusowi. Do tego stopnia, że nawet sugerował przyjmowanie narkotyków, gdyż te - jak twierdzil - osłabiają popęd seksualny. Można więc chyba uznać, że Chris był w pewnym sensie ofiarą wiary katolickiej, choć zapewne rozumianej w dość specyficzny sposób.  No ale to temat na zupełnie inna notkę, której raczej nie napiszę. Chyba, że będzie miała związek z muzyką, bo tym się zajmuję na Salonie i nie tylko.

Kapela nagrała wszystkiego 3 płyty i formalnie się rozpadła, choć w latach 90 drugi jej filar, Alex Chilton reaktywował band i grał z nim aż do śmierci, czyli do 2010r.

https://en.wikipedia.org/wiki/Big_Star

Zespół jednak oddał mu cześć i zagrał fantastyczny koncert, który też jest dostępny w sieci i oto jeden z utworów, przy słuchaniu którego przechodzę mnie ciarki:

A tutaj prawie 2 godzinny dokument o zespole, po obejrzeniu którego łatwiej zrozumieć, ile muzyka straciła z jednej strony, a ile zyskała z drugiej:

A na zakończenie jeszcze jeden utwór - z 3 płyty, z roku 1974:

Nic nie poradzę na to, że wolę słuchać Big Star niż Dylana, ale oczywiście o gustach się nie dyskutuje. Jednak jeśli nie obierze nagrody, niewątpliwie szacun.

Eustachiusz T.