Pluralizm myśli

Mieliśmy ostatnio niemałe zamieszanie w związku z projektem ustawy dotyczącej zwiększenia kontroli Internetu. W wyniku wielkich protestów Internautów, premier, skrytykowany przez ekspertów od wizerunku, wycofał się z tych propozycji.

Właśnie o Internecie chciałbym teraz pomówić. Jak każdy z Państwa wie, jest on bezkresny. Dzięki niemu ludzie na całym świecie mogą się szybciej komunikować, organizować (jak w przypadku krajów Afryki Północnej) i wymieniać się między sobą własnymi opiniami na różne tematy. Jednak ostatnio zauważyłem tendencje do ograniczania swobody wypowiedzi przez samych internautów.

Często udzielam się na forach internetowych. Lubię być uczestnikiem ciekawych i merytorycznych dyskusji, lecz ostatnio zauważyłem, że niektórzy ludzie nie potrafią zaakceptować innego punktu widzenia niż swój własny. Dochodzi do sytuacji takiej, że owszem, można rozmawiać o polityce, ale oczywiście przy założeniu, że reprezentowanie poglądów zbliżonych do obecnie największej partii opozycyjnej nie jest uprawnieniem do dyskusji, lecz jedynie powodem do wstydu. Bardzo ciekawe jest zatem tworzenie, poprzez eliminację osób nieakceptowanych przez „elitę”, swoistego towarzystwa wzajemnej adoracji, które między sobą powtarza tę samą radosną, nieskalaną pisostwem papkę.

Podobnie jest na polskim rynku prasy. Niedawno powstał nowy tygodnik, mocno związany ze środowiskiem, jakby nie było pisowskiej, Rzeczpospolitej. No i oczywiście na forach cała banda frustratów musi rzucić swoim mięsem, że jak to tak, że pisiaki mają swój tygodnik, że należy od niego trzymać się z dala i w ogóle papier wykorzystany na produkcję tego typu prasy jest zmarnowany. Tutaj znów możemy dostrzec powstałe już na bazie pozostałych, elitarnych pism opiniotwórczych, towarzystwo wzajemnej adoracji, do którego najwyraźniej należą ludzie, którzy boją się konfrontacji z tym złym, pisowskim szmerem...

Ot, taka nasza radosna demokracja i jej wolność słowa...