Komplikowanie spraw staje się powszechne w dzisiejszej rzeczywistości. Na kłopotliwe pytanie z prośbą o konkretną odpowiedź, większość intelektualistów odpowiada frazą „że nic nie jest czarno białe” więc trudno o jednoznaczną opinię.
Taka postawa coraz bardziej się upowszechnia co mocno komplikuje sprawne funkcjonowanie państwa (setki sprzecznych interpretacji prawa podatkowego) i stosunków społecznych.
Z czego wynika istnienie w Polsce takiej mnogości nieprecyzyjnych przepisów? Najprawdopodobniej dlatego, że skomplikowane i niejednoznaczne prawo jest efektem nieuczciwych intencji twórców nadmiernej ilości przepisów, które w gąszczu zagmatwanych, nieprecyzyjnych sformułowań ukrywają dokuczliwe dla obywateli skutki pod szyldem jego dobrodziejstwa.
Namacalnym tego dowodem jest obecna debata o systemie emerytalnym. Prawo emerytalne powinno być czytelne dla milionów obywateli, których bytowanie na starość będzie od tego prawa uzależnione.
Tymczasem od dziesięcioleci instytucje państwa tak niemiłosiernie w tym prawie „mieszają’, że nikt z przyszłych emerytów nie może być pewien swojej przyszłości na starość.
I to jest powód nieufności obywateli do państwa, twórcy trzy filarowego OFE zapowiadanego wcześniej jako mechanizm współdecydujący z wpłacającym składki na wysokość przyszłej emerytury. Obecnie dowiadujemy się, że OFE tego nie gwarantuje, a wręcz odwrotnie pogarsza status przyszłego emeryta. To powoduje nieufność obywateli do rządzących, co już ma odzwierciedlenie w spadku notowań poziomu popularności do PO jako głównego animatora tych opinii.
Wysoko wyedukowani profesorowie ekonomii i finansiści kłócą się między sobą o OFE, a zamiast konkretnych racji przedstawiają nam kolejne swoje interpretacje owego problemu.
Profesorowie Balcerowicz, Rybiński, Hauser – bronią OFE (głownie jego II–go, kapitałowego filaru), argumentując, że składki emerytalne tam lokowane są kapitałem wpłacających i ich własnością procentującą w przyszłości stosowną, emerytalną rentą kapitałową na starość. Ograniczenie tego prawa do oszczędzania (projekt rządowy redukcji odpisu składki z 7,3% do 2,3% ) to – zdaniem profesorów – zamach rządu na obywatelskie oszczędności przekierowane bez ich zgody na pokrycie długu publicznego, tak lekkomyślnie przecież przez władzę powiększanego.
Zaś eksperci rządowi z ministrami finansów (Rostowski), polityki socjalnej (Fedak) i doradców premiera (Jan Krzysztof Bielecki, Michał Boni) interpretują zagadnienie przeciwnie.
Na przykład J.K. Bielecki mówi – (GW 29/30 stycznia): „…wydaje mi się, że w chwili wprowadzenia reformy w życie Polacy tylko częściowo wiedzieli co to oznacza. Nie tylko nie dowiedzieli się, że przyszłe emerytury będą niższe, ale także, że nowy system może nie zadziałać, jeżeli nie zostanie spełniony szereg warunków. Jednym słowem, skoncentrowano się na oczekiwanych zaletach systemu takich jak zdefiniowana składka i element kapitałowy a ryzyko pominięto w debacie publicznej.”
I dalej:
„Nawet kiedy po pięciu latach okazało się, że wbrew założeniom system nie stał się neutralnym budżetowo i kiedy za rządów PIS stanęła prywatyzacja, funkcjonowanie reformy stało się tematem tabu. Ta cisza i przekonanie społeczne, że system działa sprawnie, sprawiły, że przez dziesięć lat kolejne rządy jeszcze pogorszyły nierównowagę poprzez rozdanie przywilejów emerytalnych. Do tego doszło obniżenie składki rentowej, co powiększyło deficyt całego systemu zabezpieczeń społecznych o ponad 25 miliardów rocznie.”
I bądź tu przyszły emerycie mądry. Kto ma rację? Czy twórcy reformy emerytalnej wprowadzającej OFE, czy obecni jej krytycy mocno zaniepokojeni lawinowo narastającym długiem publicznym, niebezpiecznie zbliżającym się do owej 55% granicy PKB, za którą Polska traci szereg unijnych subwencji. A byłby to wielki prestiżowy afront dla państwa, które już w 2012 roku obejmuję prezydencję Wspólnoty. Może właśnie z tego powodu bierze się ta pokrętna ekwilibrystyka interpretacyjna o OFE, żeby przynajmniej jeszcze przez rok wilk był syty (Polacy) i owca cała (UE).
Zamierzenia władzy są zawsze wielce podejrzane bez jasno wyłożonych intencji co do celowości proponowanych zamierzeń.
To ma właśnie miejsce obecnie na przykładzie OFE.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)