Malejące w sondażach poparcie dla PO i PIS i rosnące dla SLD, to dzwonek alarmowy dla skłóconego postsolidarnościowego obozu politycznego w Polsce.
Głoszony pragmatyzm polityczny Donalda Tuska okazał się blefem, a zachwalany instynkt polityczny Jarosława Kaczyńskiego bajdą. Obaj politycy przypominają pokłóconych o władzę Pomarańczowych na Ukrainie w reżyserii premier Tymoszenko i prezydenta Juszczenki. Ci zwycięscy rewolucji pomarańczowej nad prorosyjskim Janukowyczem lekko oddali mu władzę walcząc nie z nim lecz ze sobą. Smutne skutki – także dla Polski – są tego efektem.
Ataki PIS-u na PO sparaliżowały wole reform Tuska, który zaniechał – jak pisze socjolog dr Tadeusz Szemiel – rzeczywistych rozwiązań problemów Polski, a Tusk popełnia poważne pomyłki polityczne przez zapowiedź obcięcia składki do OFE, mało skuteczną reakcją w sprawie chaosu na kolei i niespójnej reakcji na raport MAK.
Do powyższego PIS dołożył demagogiczną histerię katastrofy smoleńskiej niespodziewanie dla niego wspartą przez Rosjan, lekceważąco pomijającymi polskie uwagi do raportu MAK.
Obu skłóconym liderom postsolidarnościowych partii nie starcza talentu politycznego i wyobraźni na wyciągnięcie wniosków z doświadczenia Ukrainy, na czym – podobnie jak u sąsiadów – skorzysta opcja lewicowa SLD, która wyrosła na trzecią siłę polityczna pretendując do roli parlamentarnej, bez której utworzenie rządu po wyborach nie będzie możliwe.
Zbliżone poglądy PIS i SLD ( o czym w mojej notce z dn. 24 stycznia pt. „Dwie Rady Polityczne”) i ciągła ich zgodność w krytyce PO uprawdopodobnia koalicje parlamentarną tych anty – PO-wskich partii po jesiennych wyborach. Zarzekanie się PIS-u, że to nie wchodzi w rachubę jest niewiarygodne zważywszy na wcześniejsze, bardziej mało prawdopodobną, a jednak sfinalizowaną koalicję Jarosława Kaczyńskiego z Andrzejem Leperem i jego Samoobroną.
Być może jesteśmy świadkami politycznego przesilenia spychającego obóz postsolidarnościowy – niczym pomarańczowy na Ukrainie – do opozycji i wstydliwej koalicji z postkomunistycznym obozem byłej PZPR.
Znając morale polityków zapewne usłyszymy , że będzie to dobre dla Polski. Przecież zawsze to powtarzają kiedy dochodzą do władzy i zawsze kończą klęskami powodowanymi niezgodą i przerostem ambicji nad rozsądną koabitacją umożliwiającą korzystną stabilizację życia politycznego w kraju.
Na to trzeba jednak poczekać do czasu wyselekcjonowania z narodu prawdziwych mężów stanu.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)