W sukurs mojej krytyce na praktyki interpretacyjne w Polsce przypadkowo przyszedł Minister Finansów, który doszlusował do wszelkiej maści interpretatorów porządku prawnego w państwie.
Oto spostrzeżenie Krystyny Naszkowskiej z Gazety Wyborczej z dnia 15 lutego:
„Dziennik Gazeta Prawna” doniósł, że resort finansów wpadł na pomysł, jak ściągnąć dodatkowe pieniądze z przedsiębiorców. Chce mianowicie, aby koszty interpretacji przepisów podatkowych w całości pokrywali starający się o nie przedsiębiorcy. Podnosi więc opłaty z 40 zł. za wydanie takiej interpretacji do 1000 zł., czyli o 2500%.” (!)
Pomysłodawcy tego „interpretacyjnego podatku” nie uwzględniają niesamowitego bałaganu legislacyjnego przez siebie spowodowanego w przepisach podatkowych powodujących dowolność interpretacyjną urzędów różniącą się znacznymi odmiennościami orzeczeń w różnych urzędach skarbowych. Skutki tych „interpretacji” często zmieniają Sądy Administracyjne na korzyść podatników, choć najczęściej z opóźnieniem skutkującym upadłością firm (vide Roman Kluska).
Dlaczego więc za ten bałagan legislacyjny ma płacić podatnik, który w świetle nieczytelności prawa podatkowego i niejasnych jego intencji, czy wręcz niechlujstwa ustawodawcy jest zmuszony prosić US o sprecyzowanie niejasnych intencji i nieczytelności takich prawnych zapisów. Podatnik nie może przecież ryzykować zachowania – jego zdaniem – prawidłowego wobec podatkobiorcy z widmem jednak odmiennej (często) interpretacji zastosowanego przez US obowiązku podatkowego, co w świetle powyższego przykładu może mieć dla podatnika skutki opłakane. Wszak w Polsce za błędy urzędników US konsekwencje ponosi zawsze podatnik – nigdy urzędnik. Stąd lawina zapytań o jednoznaczne uściślenie niejasnych, wieloznacznych przepisów podatkowych w obawie o błąd i jego dramatyczne dla firmy skutki.
Jest więc – moim zdaniem – szczytem bezczelności kazać sobie płacić za istniejący bałagan w prawie podatkowym podatnikowi, którego z dbałości o poprawne wywiązywanie się z podatkowego obowiązku karze się jeszcze kolejnym podatkiem.
Wydaje się, że szykują się skargi na te absurdy do Trybunału Konstytucyjnego, a może nawet do Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu.
Przecież ktoś musi ukrócić ten skandaliczny obyczaj.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)