Redaktor Renata Grochal w wywiadzie z Tomaszem Tomczykiewiczem (GW z 3. marca), przewodniczącym klubu parlamentarnego PO, pyta go zaczepnie: „Nie można [was] krytykować, bo wróci PIS?”. W odpowiedzi Tomczykiewicz kluczy ogólnikami, choć powinien poruszyć zagadnienie rzetelności polemik krytycznych pod adresem rządu.
Rażącym błędem tych polemik i licznych debat jest monotematyczna krytyka rządu ukierunkowana głównie na problematykę nie dofinansowania wielu dziedzin społeczno-gospodarczych w Polsce.
Uczestnicy debat jak z rękawa wyciągają sprawy braków finansowych, praktycznie wszystkiego (ochrony zdrowia, nauki, oświaty, kultury, armii, policji, straży pożarnej, infrastruktury /mieszkalnictwo, drogownictwo, melioracja, wały przeciwpowodziowe, fundusze emerytalne, przedszkola, żłobki/, itd., itp.
Natomiast trudno uświadczyć dyskusję na temat sposobów znajdowania środków finansowych na te – ze wszech miar przecież potrzebne – wydatki. Każdy, kto ośmieli się wskazywać na brak gospodarności równoważenia wydatków z dochodami drogą selekcji ważności zadań i rezygnacji z mniej potrzebnych, na rzecz pilniejszych, nazywany jest „liberałem”, któremu to określeniu media nadają konotację obraźliwą. Może dlatego, że wskazują oni („liberałowie”) na finansowanie pilniejszych tematów typu infrastrukturalnego w porównaniu do mniej ważnych takich jak: przerosty zatrudnienia w administracji czy na poczcie (aktualne protesty), przywileje zawodowe i emerytalne wielu grup, pseudohumanitarne utrzymywanie schronisk dla zwierząt, subwencjonowanie sportu (zawodowego (!), którego zawodnicy są milionerami), itd., itp.
Populistyczne debaty o potrzebie wydatkowania „wiszą” na antenach i forach internetowych bezustannie. Debat o gospodarności jest jak na lekarstwo, albo wcale.
Wniosek z powyższego jest prosty. Media swoim zachowaniem kształtują świadomość opinii publicznej (zamierzenie lub nie), która epatowana ciągłym wyliczaniem nieudolności rządu w końcu w uwierzy, że żyje w kraju zniewolonym (jak chce PIS) przez zdrajców spraw publicznych i nieudaczników (jak chce SLD).
Na poparcie tej tezy niech służy cykl publikacji Gazety Wyborczej z niekończącą się litanią wyznań wielu znanych osób i przedstawicieli młodego pokolenia (uznawanych do tej pory za twardy elektorat PO), że nie zagłosują już na swojego dotychczasowego politycznego faworyta, bo zawiódł ich brakiem wprowadzania reform, tych reform, którym przeciwstawia się ta sama opinia publiczna. Paranoja, czy co?
Obecnie zaistniała w Polsce pewna poprawność polityczna, że o sukcesach naszego kraju nie wypada dobrze mówić (bo mogły by być przypisane rządowi). Choćby o raporcie Komisji Europejskiej omawiającym prognozy gospodarcze na rok 2011 krajów zrzeszonych, w którym wyróżnia się Polskę jako przodującą gospodarczo w UE, z najwyżej prognozowanym wzrostem gospodarczym powyżej 4%. Wspomina o tym co prawda GW w obszernym artykule, ale tylko raz. Zaś o negatywach publikuje codziennie litanię osób wypowiadających wierność PO, byłych jej sympatyków z co poniedziałkowym, antyrządowym felietonem lewicującego Jacka Żakowskiego na czele.
Ponieważ wiadomo powszechnie, że decydujący wpływ na efekt wyborów mają media, więc można domniemywać, że media owe mocno wspierają PIS i SLD w dążeniu do niedopuszczenia PO do dalszego rządzenia.
Moim zdaniem postawa mediów nie jest ani obiektywna ani obywatelska.


Komentarze
Pokaż komentarze (2)