Kilkudziesięcioletnia bezradność PRL-u wobec marginesu społecznego bezkarnie dewastującego mienie komunalne jest tak silnie zakorzeniona w środowisku lewicowym, że aż usiłuję się to kultywować dzisiaj.
Chlubnym wyjątkiem tego ruchu (lewicowego) była śp. Barbara Blida, minister w rządzie premiera Millera, która wypowiedziała walkę tej patologii przez przeforsowanie ustawy o eksmisji antyspołecznych lokatorów na bruk. Niestety przepis ten został zniesiony przez PIS w czasie jego rządów na fali populizmu nazwanego prze tę partię „solidaryzmem społecznym”.
To co Blida zatrzymała było zaledwie falą patologii mieszkalnictwa komunalnego, a po pisowskiej amnestii dla dewastatorów mienia wspólnego, wróciło tsunami.
W Poznaniu trwa debata wokół decyzji o budowie kontenerów z przeznaczeniem dla eksmitowanych dewastatorów mieszkań komunalnych. Na tym tle rozgorzała dyskusja, której nieład zademonstrowali radni miejscy i miejscowe media. Nastroje te opisuje Maria Bielicka na łamach Gazety Wyborczej (dodatek poznański) z dnia 12-13 marca br., pt. „Nie budujmy slumsów”.
W artykule zaprezentowano głosy w sprawie utopijnych projektów resocjalizacji owych dewastatorów przez tolerowanie ich obecności w cywilizowanym środowisku lokatorskim. Utopia tych propozycji polega na tym, że dewastatorski element społeczny mieszkający w lokalach komunalnych jest przecież nieustannie resocjalizowany przez 66 lat ( 44 lata w PRL i 22 lata w III RP) z efektem jaki opisuje radny Poznania p. Michał Grześ (cytat za Marią Bielicką): „Byłem na osiedlu Nadolin, tam lokatorzy wykręcają kaloryfery – ubolewał. Wspomniał też o najemcy komunalnego mieszkania, który używał wanny jako toalety, a potem mieszkanie spalił. Są osoby, które nie dorosły do tego, by oddać im do dyspozycji mieszkanie – przekonywał.”
Widać więc, że to właśnie władze miasta mają rację projektując wyeksmitowanie do baraków (kontenerów) zdemoralizowanych bezkarnością wandali komunalnego dobra wspólnego.
Maria Bielicka pisze: Przeciwnicy [kontenerów] zwracali uwagę, że projekt został wprowadzony bez konsultacji społecznych (?). Nie ma też programu pracy socjalnej z ludźmi (?), którzy mają do kontenerów trafić. Pieniądze na ten cel były w ubiegłorocznym budżecie, ale teraz ich nie ma – tłumaczył przewodniczący komisji [gospodarki komunalnej i mieszkaniowej] Tomasz Lewandowski z SLD.”
Jak widać najłatwiej mamić opinie publiczna żądaniami pieniędzy na cele ładnie medialnie brzmiące: „program pracy socjalnej z ludźmi” i zaklęciem „braku społecznej konsultacji”.
Czy dla lewicy socjalnej (SLD + PIS) 66 lat „konsultacji społecznych” to za mało? A może by ta „zatroskana lewica” utworzyła fundację na rzecz budowy „apartamentów” dla eksmitowanych dewastatorów z domów komunalnych? Wszak gdyby było tylu donatorów fundacji ilu jest lewicowych rzeczników wydawania społecznych pieniędzy, to domy dla eksmitowanych rosłyby jak grzyby po deszczu.
Brak takiej lewicowej inicjatywy dowodzi jedynie o jej populistycznej retoryce dla efektu „wybrzmienia” w oczach opinii publicznej troskliwego humanizmu jednych, albo „solidaryzmu społecznego” drugich.
Oto cała, lewicowa ideologia zatroskania społecznego!


Komentarze
Pokaż komentarze (9)