Polski Świat Pracy wszczął zaciętą walkę w obronie socjalistycznego etosu klasy pracującej, do której zalicza wyłącznie pracowników zatrudnionych na „umowę o pracę”. Inicjatorami akcji są środowiska o prewieniencji lewicowej od związków zawodowych po ruchy feministyczne.
Socjalistyczne zakłady pracy miały w założeniu – poza „realizowaniem zadań produkcyjnych” – wychowywać społeczeństwo w duchu socjalistycznej wspólnoty „myśli i czynów”. Zakłady pracy realizowały te cele przyzakładową infrastrukturą socjalną jak: stołówki, przedszkola, żłobki (także tygodniowe), kluby przyzakładowe itd., itp., oraz przez zimowe zaopatrzeniem pracowników w ziemniaki i cebulę. Wszystko to miało trwale związać pracownika z zakładem, który powinien być dla niego „drugim domem”.
Świetnie zilustrował to Zenon Laskowik z Bogdanem Smoleniem w spektaklu satyrycznym, w którym pani Pelagia (Smoleń) ze łzami w oczach demonstrowała swoje przywiązanie do zakładu „przez kasę zapomogowo pożyczkową”.
Socjalizm upadł, ale zaszczepiony klasie pracowniczej mit o opiekuńczości pracodawcy nad pracownikiem przez jego przywiązanie do zakładu pracy „na stałe” jest ciągle obecny.
Wywalczona w latach 80-tych wolność od przedmiotowego traktowania pracownika, którego wartość oceniano wyłącznie jako element zbiorowości pracowniczej, a nie jako podmiot zdolny do samodzielnego decydowania o czasie i możliwości dostosowania swojej pracy do indywidualnych uwarunkowań kwalifikacyjnych i zakresu czynności.
Elementem tej wolności i upodmiotowienia osoby pracownika jest formuła pracy kontraktowej określonej zadaniowo w oparciu o różne formy umowy, na przykład na umowę zlecenie, umowę o dzieło, itp.
Wykwalifikowany pracownik ma więc znakomitą możliwość indywidualizacji pracowniczej, która nadaje mu status osoby wolnej na równi z tak zwanymi wolnymi zawodami jak: adwokat, radca prawny, lekarz, księgowy, weterynarz, doradca (np. podatkowy, finansowy), aktor, itd.
W systemie tym znakomicie odnalazło się wiele osób z różnych grup zawodowych, np.: rzemieślniczych, pielęgniarskich, inżynierskich, itp., które od wielu lat dobrze funkcjonują (na swoim) i nigdy nie wróciły by do statusu pracowniczego na „umowę o pracę”.
Przy okazji obecnego protestu pielęgniarek były głosy innych pielęgniarek, które podkreślały walory wykonywania ich zawodu właśnie w systemie kontraktowym.
Dlaczego zatem „lewicowe legiony” tak lekceważąco (i obraźliwie) oceniają indywidualność pracy kontraktowej nazywając ją „śmieciową” a umowy indywidualnie zawierane przez zleceniodawcę ze zleceniobiorcą „umowami śmieciowymi”?
Odpowiedź na takie dictum udzielają sami protestujący twierdząc, że system kontraktowy znacznie zredukuje zatrudnienie „na umowę o pracę” i powiększy szeregi bezrobotnych.
Z tej opinii także wyłania się „duch socjalizmu”, w którym zakłady pracy musiały zatrudniać nie według istniejących potrzeb, ale dla socjalistycznego dogmatu, o pełnym zatrudnieniu.
Na zakończenie trzeba podkreślić, że protestujący „biały personel” (lekarze, pielęgniarki) znakomicie funkcjonuje w systemie kontraktowym, z tym, że bez rejestrowania działalności, obowiązku ubezpieczeniowego i podatkowego.
I tu jest „pies pogrzebany” jakby to satyrycznie określił śp. Edward Dziewoński.


Komentarze
Pokaż komentarze (12)