Rola współczesnej polityki sprowadza się do wynajdowania tematów przysparzających politykom popularności, bez związku z prawdziwymi problematami państwa.
Prezentowanie wyborcom rzetelnej wizji funkcjonowania tego państwa zostało wyparte sprawnym publik relations (pijar), wyłącznie dla uzyskania wyborczej popularności, bez związku ze sprawnością rządzenia, czemu służą także cykliczne sondaże popularności polityków (popularności a nie sprawności i rzetelności osiągnięć).
Politycy wszystkich partii bez żenady przypodchlebiają się wyborcom podobnymi obietnicami, różniącymi się tylko frazeologią językowej narracji, unikającej jak ognia rzeczowości konkretów – na przykład o źródłach finansowania kosztownych obietnic (wszelkie przywileje).
Jednym z tematów „uwodzenia” wyborców jest tzw. „polityka historyczna”. Sama nazwa sugeruje manipulowanie historią w imię interesu politycznego obozu schlebiającego własnemu elektoratowi, przekonanemu do swoich historycznych sympatii i uznających je za wyłączne fakty. Jest to jasno widoczne na przykładzie elektoratu PIS, który własne przekonania np. o holokauście, czy współczesnej roli Niemiec i Rosji uznaje za prawdziwe i narzuca je innym.
Smutny przykład Ruchu Autonomii Śląska to kolejny dowód manipulowania historią w imię grupowego interesu politycznego tego ruchu z pogardą dla faktów. Dowodzi temu żenujący spór polityków samorządowych Śląska i Opolszczyzny o treść uchwały upamiętniającej III Powstanie Śląskie.
Sformułowanie o polskim patriotyzmie Ślązaków walczących o powrót Śląska do Polski blokują radni RAŚ i Mniejszości Niemieckiej. Oto przykłady argumentacji „historycznej” przeciwników uchwały:
„To uchwała napisana z polonocentrycznej
perspektywy - uważa dr Danuta Berlińska, socjolog Uniwersytetu Opolskiego, była pełnomocnik wojewody opolskiego ds. mniejszości.”
„Uchwała jest anachroniczna, a język nacechowany emocjami o walorach propagandy. Hołdy, bohaterstwo – nie tak się teraz opowiada o trudnej historii. [?].
Po drugie na tych ziemiach żyją ludzie, których przodkowie walczyli też po drugiej stronie, a ich punkt widzenia nie jest zawarty w tej rezolucji.” [Jerzy Gorzelik – lider RAŚ].
Oto praktyczne efekty „polityki historycznej”, którą każdy wymachuje jak mu wygodnie, byle tylko uzyskać poklask wyborczy.
Gdzie w tym jest interes Polski? Nie ma, bo on nie liczy się w walce o mandaty, bo liczy się tylko szansa wyborcza dla „rycerzy polityki historycznej”.
Na zakończenie warto przypomnieć o skutkach polityki historycznej dla współpracy np. polsko-litewskiej. Współpraca ta, pod pręgierzem owej polityki historycznej, jest narażona na poważny szwank zagrażający całościowym interesom politycznym obu państw w Europie.
Szkoda, że zacietrzewieni w rywalizacji wyborczej politycy stracili z oczu ten interes w imię własnej populistycznej egzystencji na scenie politycznej, czym także utracili status Mężów Stanu.
Ale, czy w ogóle zależy im na takim statusie?


Komentarze
Pokaż komentarze (4)