Naśladowanie znane jest ludzkości od dawna, co wynika z umiejętności wyciągania wniosków dla siebie z zachowań innych. Naśladownictwo jak wszystko ma również gorszą stronę, nazywaną pospolicie „ślepym naśladowaniem”, takim bezrefleksyjnym, naiwnym bez analizowania skutków, które bywają często niepomyślne dla pierwowzoru i w konsekwencji dla naśladującego.
Polska jest krajem odbudowującym zapóźnienia cywilizacyjne po latach totalitarnej bylejakości. W tempie nadrabiania opóźnień pomocne jest także mądre naśladownictwo z państw i społeczeństw wyżej rozwiniętych. Obok pozytywów istnieje jednak pewna pułapka powielania rozwiązań nieudanych, od których kraje – na których się wzorujemy – odchodzą po praktycznych doświadczeniach. Nie zawsze to dostrzegamy.
Z dużych problemów cywilizacyjno-technicznych takim zagadnieniem jest energetyka jądrowa. Doświadczenie Czarnobyla i japońskiej Fukushimy stawiają pod znakiem zapytania dalsze naśladowanie w rozwoju tej technologii energetycznej.
Innym przykładem są opakowania plastikowe, od których odchodzą kraje wysokich technologii, które były nam wzorem.
W sferze obyczajowej przeżywamy obecnie „owczy pęd” śladami Zachodu do praktyk zrównywania związków homoseksualnych z tradycyjnymi małżeństwami. Zwolennicy tego „pędu” przeciwników nazywają obraźliwie homofonami przypisując im prostactwo umysłowe.
Tymczasem sygnały z „postępowego” Zachodu informują o początkach rewizji w poglądach na rodzinę.
Gazeta Wyborcza (z 22/23 czerwca) publikuje – z okazji nadchodzącej polskiej prezydencji w UE – rozmowę z Alainem de Pouzilhac – prezesem telewizji France 24 i radia RFI, który tak mówi o poruszonych w notce problemach:
„Europa jest dziś w kryzysie, pogubiła się co do swoich wartości, młodzież nie wie w którą stronę iść . Konieczna jest zasadnicza zmiana i myślę, że przykładem mogą być wartości jakie wypracowaliście w Polsce. …Myślę, że Europa i świat szukają dziś modelu, systemu mogącego zastąpić obecny, który najwyraźniej się nie sprawdził. …Chodzi mi o system gospodarczy, lecz także o system takich wartości jak rodzina, praca. W ciągu ostatnich 15 lat przywiązywało się do nich w Europie Zachodniej coraz mniejszą wagę.”
Może te słowa osłabią zapał polskich, bezkrytycznych, żarliwych Wielkich Popularyzatorów, naśladowców ruchów homoseksualnych, tak „ofiarnie” zabiegających o przeniesienie do Polski „zachodniej tolerancji” dla tych ruchów.
Może więc warto wyciągać wnioski z doświadczeń krajów, które usiłujemy naśladować i wystrzegać się pochopności rozwiązań, których negatywnych skutków oni już doświadczyli.
Sytuacja społeczna na Zachodzie pokazuje skutki zachcianek różnych grup społecznych, które doprowadziły do poważnych kryzysów społecznych, np. w Grecji i innych krajach Starej Europy, a które to zachcianki chcieliśmy tak ochoczo naśladować (druga Irlandia).
Pan Alain de Pouzlihac pośrednio ostrzega nas jakby przed powielaniem błędów Zachodu, doświadczającego kryzysu powodowanego – między innymi –zakłóceniem równowagi porządku społecznego, stojącego u fundamentów rodziny jakim jest małżeństwo i kryzys rodziny (jako takiej) w tego następstwie.
A kryzys rodziny, to kryzys społeczny (wszak rodzina jest podstawową komórką społeczną), o skutkach, kto wie czy nie gorszych od kryzysu ekonomicznego.
Zastanawiające jest kiedy zaczniemy być mądrzy przed szkodą?


Komentarze
Pokaż komentarze (2)