Profesor Wojciech Sadurski w artykule pt. „Kto się zamachnął na rodzinę” (GW z 4. lipca), zdecydowanym tonem „rozprawia się” z przeciwnikami projektu ustawy o związkach partnerskich lawiną lekceważących zarzutów.
Dla podkreślenia swojej (w jego mniemaniu) wyższości intelektualnej, „obsypuje” przeciwników nieeleganckimi określeniami typu:
· Histeryczna reakcja konserwatystów (przeciwników ustawy) jest bezmyślna.
· Wykpiwa wizję małżeństwo jako „mamusia+tatuś+2 dzieci”.
· Rozumowaniem idiotycznym nazywa pogląd o zagrożeniu tradycyjnej rodziny ustawą o związkach partnerskich.
· Ta praca myślowa (dogmat (?) o małżeństwie) zdaje się jednak być ponad ich możliwości (konserwatystów). Pomogę im.
Widać, że pan Sadurski uwierzył w magię swojego profesorskiego tytułu, jako uprawniającego go do wiary w wyłączność własnych racji, choć nie są to racje naukowe.
Mocno dziwi, skąd u p. Sadurskiego taka pewność swoich racji i lekceważący stosunek do racji innych, (np. red. Marka Domagalskiego i adwokata Jerzego Naumanna – krytykujących projekt ustawy o związkach partnerskich – „Rzeczpospolita” z 7. czerwca), co przecież jest niegodne profesorskiego statusu autora? Skąd ten lekceważący ton wobec zwolenników tradycyjnej rodziny? Nie wiem!
Jeżeli jednak autor chciał wyśmiać swoich interlokutorów, to celu tego nie osiągnął, bo wyśmiewanie cudzych poglądów dowodzi słabości wyśmiewającego brakiem u niego argumentów przekonujących innych dyskutantów.
To zaś, co zaprezentował pan profesor Wojciech Sadurski nie jest przekonującym argumentem dla przeciwników jego racji, bo jest to tylko pogląd polityczny w sprawie kształtowania ładu prawnego w państwie w bardzo ważnej dziedzinie życia społecznego jakim jest rodzina.
Nikt nie może panu Profesorowi takiego prawa odebrać. Z tego samego więc powodu p. Sadurski nie powinien odmawiać tego innym, inaczej niż on myślącym i oceniającym wpływ rzeczonej ustawy na losy tradycyjnej rodziny (mamusia+tatuś+dzieci) uznawanej za najważniejszą przez zdecydowaną większość demokratycznego społeczeństwa, tak wysoko przecież ocenionego przez p. Profesora w innych sprawach.
Ta notka jest moim kolejnym apelem o wystrzeganie się w debacie publicznej i publikacjach lekceważącego, mentorskiego tonu wobec innych uczestników dyskusji prezentujących poglądy odmienne.
Dyskusje nie powinny antagonizować dyskutantów lecz je ucierać na rzecz poszukiwania demokratycznego konsensusu w załatwianiu problemów pluralistycznego społeczeństwa.
Dotyczy to wszystkich uczestników publicznych debat, a nie tylko polityków.


Komentarze
Pokaż komentarze (6)