Prezydent Bolesław Komorowski postąpił bardzo rozważnie nie rozwiązując KRRiT, czym uchronił kampanię wyborczą przed „krwiożerczymi”, partyjnymi walkami o wpływy w mediach publicznych.
Przez całe 20 lat odrodzonej polskiej demokracji przez kraj przetacza się nieustająca batalia polityczna w wyścigu partii o panowanie w mediach, a przede wszystkim w telewizji publicznej.
Wielki apetyt na ten obszar rynku medialnego miały (i ma) także środowiska twórcze (reprezentanci Holland i Żakowski), proponując kilkudziesięcioosobową „kolumbrynę” nadzoru mediów, wyłonioną spośród korporacji twórczych pod nazwą „Komitet Mediów Publicznych”.
Obecni dysponenci „mediów publicznych” (właściwiej byłoby powiedzieć partyjnych), oraz mające na nie ochotę środowiska twórcze i publicystyczne, gromko nas zapewniają o swojej nieugiętej woli reprezentowania w nich wyłącznie naszego interesu publicznego w emitowaniu treści zawierających przede wszystkim uniwersalne wartości naszej cywilizacji i kultury z wykluczeniem tego, co jest ich interesem politycznym lub ekonomicznym.
Łatwo zgadnąć jak wyglądałaby „popularyzacja” tych wartości gdyby w kilkudziesięcioosobowej władzy nadzorczej kierowanych przez nich mediów, pod nazwą Komitet Mediów Publicznych zasiadalitwórcy-popularyzatorzy owych „wartości misyjnych”.
Próbki takie widzimy każdorazowo po zmianie składu politycznego KRRiT, co natychmiast wyraziście znajduje odbicie w emitowanych programach o treściach dziwnie zgodnych z poglądami politycznego obozu desygnującego kandydatów do Rady.
Obłuda takich deklaracji o dbałość wyłącznie misyjnego oblicza mediów publicznych „na milę” pachnie „rzetelnością” porównywalną do będącego na głodzie narkotycznym narkomana. Wszak media są dla zabiegających o nie narkotykiem dla zdobycia którego gotowi są obiecać nam „gwiazdkę z nieba”. I właśnie dlatego ich deklaracje nie są wiarygodne.
Czas więc skończyć z iluzją „misyjnych mediów publicznych” zastępując je jakimiś tam „mediami rządowi”, a resztę pozostawić rynkowi. Wszak kompleks medialny o. Tadeusza Rydzyka jest dowodem, że można poza państwowymi strukturami medialnymi (publicznymi) znakomicie reprezentować interesy partyjne i realizować misję zgodną z intencjami wydawcy. Jest to układ czytelny do którego nie może mieć pretensji podatnik, który teraz ponosi koszty partyjnych promocji w mediach publicznych.
Media rządowe będą o wiele tańsze, a ich budżety poddane tym samym rygorom, co wszystkie instytucje państwowe, bez kosztownej fikcji „publicznego nadzoru”, zwanego dumnie Krajową Radą Radiofonii i Telewizji. Będzie też wiadomo z góry, że programy są prorządowe, które można łatwo i otwarcie krytykować, bez kamuflażu reprezentacji społecznej, wyraźnie z pozycji partyjnej na wzór wspomnianych wyżej Radia Maryja i Telewizji Trwam.
To byłoby czyste i intencjonalnie czytelne prowadzenie dialogu partii politycznych z rządem.
Jakież byłoby to ułatwienie ocen tych uczestników dla obywateli - odbiorców takich programów.
Niestety mam świadomość, że moje oczekiwanie takiego rynku mediów, to zwykłe obywatelskie marzycielstwo.
Czasami jednak marzenia się spełniają. Więc warto marzyć!


Komentarze
Pokaż komentarze (10)