Stąd ten ambaras? Podobno stąd, że społeczeństwo polskie nie pała sympatią do Romów i daje im to wyraźnie odczuć demonstrowaniem swojej niechęci.
Zaczyna się to już od szkoły podstawowej , w której dzieci romskie bywają wyobcowywane, bo nie znają języka polskiego (?) ( za GW z 14. lipca), a nie znają dlatego, bo ich rodzicom nie zależy, by znały.
Pan Roman Kwiatkowski, prezes Stowarzyszenia Romów w Polsce tak to tłumaczy:„Romowie w większości są bardzo ortodoksyjni, w domu rozmawiają tylko po romsku, nie posyłają dzieci do przedszkola, gdzie dziecko najlepiej uczy się języka. Wśród społeczności romskiej panuje przekonanie, że to szkoła powinna nauczyć dzieci polskiego. Oni zaś muszą kultywować romskie tradycje.”
Z powodu nieznajomości języka dzieci romskie trafiają do szkół specjalnych i zazwyczaj kończą edukację na poziomie podstawowym. Rodzice są z tego zadowoleni, bo z orzeczeniem niesprawności intelektualnej dziecko dostaje pieniądze. Pan Kwiatkowski ocenia to następująco:
„Są rodzice, którzy nie do końca zdają sobie sprawę, co to jest szkoła specjalna. Widzą natomiast pieniądze, które dostaje dziecko z orzeczeniem. Ale państwo jest od tego, by te praktyki ukrócić.”
Jest więc odpowiedź na jeden z ważnych powodów „romskiego ambarasu” (może najważniejszy?).
Romowie ambitnie kultywują własne obyczaje i kulturę (to dobrze) zaniedbując jednak wychowanie integrujące ich dzieci z polskim środowiskiem (a to nie dobrze) w imię popularnej współcześnie „mody” (filozofii) cedowania obowiązków wychowawczych na państwo. To jest problem ogólnoświatowy i ogólnoświatowe są tego skutki w braku integracji środowisk imigranckich ze społecznościami państw ich obecnego pobytu.
Jest to utopijna filozofia, bo odwracająca „kota ogonem” – czyli naturalny porządek rzeczy – kierując zarzut do społeczności autochtonicznej zamiast do imigracyjnej, której powinno zależeć na integracji z miejscowymi. Tymczasem zarzut jest kierowany do miejscowych, że to oni nie chcą się integrować?
Pozytywny przykład dziecka romskiego, które pracą i uporem ukończyło „szkoły” tak podsumowuje red. Lidia Ostałowska (GW):
„Aladar Horwarth zdobył w końcu wykształcenie, chociaż do szkoły miał pod górkę. Ale nie każdy musi być herosem.”
Wielce wymowny jest to komentarz o godnym naśladowania uporze i wytrwałości romskiego dziecka, jednak z nutką wyrzutu, że państwo polskie nie zdołało je „uchronić” od „heroizmu’ pracy i uporu w dążeniu do celu. Pani Ostałowska widocznie nie zna polskiego powiedzenia, że „każdy jest kowalem własnego losu”.
Powaga romskiego problemu polega na tym, że Romowie pod pozorem kultywowania własnej kultury i odrębności etnicznej odmawiają akceptacji obyczajów społecznych krajów obecnego zamieszkania (patrz Bałkany). Odmawiają wykonywania prac nie wymagających kwalifikacji, których nie posiadają z w/w powodów.
Rzeczywiście jest to poważny problem społeczny, tylko dlaczego dziennikarze GW winią za to głównie państwo polskie, które przecież – mimo niedoskonałości – wykazuję więcej dobrej woli, niż Romowie, którzy odczuwają dyskomfort „odrzucenia”.
Należy oczekiwać, że Stowarzyszenie Romów w Polsce skuteczniej będzie uświadamiać swoich rodaków (a p. Kwiatkowski wykazał dobrą znajomość problemu), że poprawa ich losu jest głównie w ich rękach. To byłby dobry impuls do integracyjnego aktywizowania Romów ze społecznościami polskimi!
Ciekawe dlaczego „Gazeta” nie napisze tego wprost?


Komentarze
Pokaż komentarze (20)