Władysław Boziewicz jako autor Kodeksu Honorowego, opublikowanego w 1919 r. tak uzasadniał jego potrzebę:
„I co więcej: można śmiało zaryzykować twierdzenie, że tak długo pokąd prawna kultura naszych społeczeństw karać będzie czynną zniewagę gentlemana 24-godzinnym aresztem, zamienionym na 5 kor. grzywny – tak długo istnieć będzie ten rodzaj współrzędnego sądownictwa honorowego, uzupełniającego państwowy wymiar sprawiedliwości. A zdaje się, że jeszcze czas długi.”
Spostrzeżenie to wydają się nadal aktualne, gdyż nierychliwość sądów w orzekaniu ewentualnych kar za obrażanie i pomawianie bliźnich nikogo od tego paskudnego procederu nie odstrasza.
Potwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego widmo kary za obrazę prezydenta RP spowodowało takie oburzenie sporej grupy dziennikarzy i publicystów oraz polityków, że jedyną skuteczną tamą przeciw temu zjawisku byłoby prawo wyzwania potwarcy na pojedynek – do pierwszej krwi.
Oceniając po częstotliwości doznawanych obelg najczęściej wzywałby na pojedynek Donald Tusk takich polityków jak Adam Hofmann, Ludwik Dorn czy Jarosław Kaczyński. Wszystkie te pojedynki bezapelacyjnie wygrał by Tusk, czym skutecznie zamknął by „gęby” swoim niefrasobliwym
„obgadywaczom”.
A same pojedynki, to by dopiero był widok, szczególnie z Jarosławem Kaczyńskim znanym z niedbałości o kondycję fizyczną.
No cóż, pojedynki odeszły w historyczną niepamięć, ale czasami rodzi się z tego powodu refleksja: poziom kultury publicznej debaty byłby zapewne wyższy, jako że strach przed pojedynkiem (i kompromitacją przegranej) miałby lepszą wymowę wychowawczą niż „kindersztuba” wyniesiona z Żoliborza.


Komentarze
Pokaż komentarze (13)