Wydawało się, że kiedy cywilizacja Zachodu uporała się skutecznie z powszechną biedą nastaną czasy wiecznej, społecznej stabilizacji. Oczekiwanie takie okazało się złudne z prozaicznego powodu ludzkiej pazerności nazwanej ludowym powiedzeniem „ludziom ciągle mało”!
Mówi się, że bicie rekordów (wszelkich) to cecha nieustannych ludzkich dążeń do coraz bardziej ambitnych celów. Problem w tym, że nikt nie potrafi określić ich granicy. Brak takiej granicy pcha więc ludzi do popełniania najprzeróżniejszych, absurdalnych błędów.
Wiele indywidualnych jednostek naszego, ludzkiego gatunku dąży i osiąga piramidalne rozmiary swoich bogactw, bez logicznego uzasadnienia potrzeby ich posiadania. To absurdalne dążenie do nieograniczonego bogacenia się powoduje zanik wrażliwości ludzkiej, prowadzący do wielu nieszczęść w tym niebezpiecznego niszczenia naszego naturalnego środowiska. Ta paranoiczna obsesja „zysk ponad wszystko” powoduje zaniedbania bezpieczeństwa pracowniczego i ochrony środowiska. Oszczędzanie na wydatkach w tym zakresie skutkuje groźnymi katastrofami, np. przy wydobywaniu kopalin – głównie ropy naftowej, która po zanieczyszczeniu wody i gruntu degraduje życie do zera. Widziałem taki księżycowy krajobraz na Syberii (obwód Tiumeń), gdzie zalane ropą tysiące hektarów tundry zamieniła ten teren w martwą, mazistą pustynię.
Dzisiejsza GW (6-7 sierpnia) donosi o podobnej katastrofie w Nigerii gdzie zanieczyszczenie ropą niwelują życie biologiczne w delcie rzeki Nigru, gdzie przez zaniedbania międzynarodowych koncernów następuje śmiertelna degradacja obszarów wielu tamtejszych krain.
Skorumpowane władze miejscowe nie są w stanie wyegzekwować od koncernów zaniechania tej przyrodniczej destrukcji, a tym bardziej naprawienia szkód.
Zaś koncerny naftowe szantażują, że ograniczenie zysków spowoduje spadek wynagrodzeń setek tysięcy zatrudnionych, których płace gwarantują dobrobyt ich rodzin. Oczywiście o rodzinach ginących plemion w delcie Nigru nie wspominają.
Oto patologiczny pęd cywilizacji Zachodu do „powszechnego dobrobytu”, który powoli dochodzi na skraj własnego samounicestwienia.
Objawy tej autodestrukcji są jaskrowo widoczne podczas obecnego, długotrwałego kryzysu finansowego Europy i Stanów Zjednoczonych.
Europejskie państwa dobrobytu naruszają i łamią własne zasady samo ograniczające długi zaciągane na rzecz sztucznego utrzymywania dobrobytu „ponad stan” nieprzekraczalnym wskaźnikiem do 55% PKB.
Wszystkie państwa na skraju bankructwa przekraczają ten wskaźnik zdecydowanie. Na przykład Grecja – 160% PKB, a „gospodarne” Niemcy – 79% PKB. Stany Zjednoczone osiągnęły gigantyczne zadłużenie w kwocie 14 bilionów dolarów (ok. 60% PKB).
To jest właśnie obraz kosztownej równi pochyłej gwarantującej dobrobyt na kredyt.
Po co więc ludzkości taki dobrobyt, skoro tak wyraźnie obraca się on przeciwko nam?
Jaką logiką kierują się populiści podjudzając konsumentów owego dobrobytu na kredyt do buntu przeciwko „zaciskaniu pasa”, a nawet strasząc „rewolucją społeczną”?
Widać zapomnieli lekcji historii przypominających o rozmiarach ofiar rewolucji, których ludzkość już doświadczyła.
Rodzi się więc pytanie, czy aby na pewno chodzi o nasz dobrobyt?


Komentarze
Pokaż komentarze (6)