Po norweskiej tragedii zbiorowego mordu młodzieży, kolejny szok lekceważenia porządku publicznego wywołały młodzieżowe burdy uliczne w Londynie.
Ten przygnębiający obraz współczesności próbują bezradnie usprawiedliwić niektórzy socjologowie i publicyści szukając wyjaśnienia w stosunkach społecznych poza sferą wychowawczą młodzieży.
Przeważają opinie, że powodem zaniku moralności społecznej jest ponoć frustracja wywołana niesprawiedliwością społeczną wynikającą ze zróżnicowania poziomu życia grup dobrze i gorzej sytuowanych.
Pani prof. Anita Prażmowska z London School of Ekonomics ujmuje to następująco (za GW z 11.08.):
„Jedną z przyczyn są problemy ekonomiczne. Okolice, w których się to wszystko zaczęło – dzielnice Lewisham, Tottemham czy Hacney – są biedne i zapuszczone. Ich mieszkańcy doskonale wiedzą, że dosłownie pół mili dalej zaczynają się domy, w których mieszkają zamożni ludzie. Że znajdują się tam centra handlowe, na zakupy w których tych z Tottenham nie stać. To wzbudza gniew, chciwość i negatywne podejście do innych.”
Inni obserwatorzy sceny brytyjskiej dostrzegają problem w postępującej demoralizacji młodzieży powodowanej nieuzasadnioną tolerancją wobec zachowań nagannych metodą tzw. „wychowania bezstresowego”.
Obowiązujący prawnie system wychowawczy nakazuje bowiem bezwzględny szacunek dla młodego, nieukształtowanego jeszcze człowieka przez wyeliminowanie „przymusu zachowań” i zastąpieni tego przymusu „perswazją uświadamiającą”, która – jak się okazało – zamiast poprawy powoduje pogorszenie poziomu wychowania.
Pod wpływem „londyńskiego szoku” przywołuje się przykłady narastania agresji uczniów wobec otoczenia i wychowawców włącznie z pobiciem nauczycieli, za co karze się ucznia przeniesieniem do innej szkoły i ewentualnie ustanowieniem nadzoru kuratorskiego. Gdyby zaś nauczyciel uderzył ucznia (albo zastosował inna formę przemocy) traci pracę i staje przed sądem.
Na tle powyższego narastają w Anglii głosy sprzeciwy wobec tak praktykowanej tolerancji wychowawczej i coraz powszechniejszego żądania przywrócenia metody bezpośredniego wymuszenia właściwych zachowań uczniów nie wyłączając kary cielesnej.
Na filmach z londyńskich zajść ulicznych widać bardzo niehumanitarną agresję młodzieży rabującej sklepy i atakującą czynnie policjantów, oraz humanitarnie „bezradną” policję chroniącą się za plastikowymi tarczami. To smutny widok bezradności państwa wobec bestialstwa rozwydrzonych wyrostków.
Innym przykładem tej społeczno-państwowej patologii jest brak w Europie protestów wobec uliczno – stadionowych rozruchów w porównaniu chociażby z mnogością protestów pracowniczych czy mniejszości seksualnych.
Jak więc widać nasza cywilizacja miota się w natłoku teorii usprawiedliwiająco – wyjaśniających aspołeczne zachowania młodego pokolenia i coraz gorszych skutków „bezstresowego wychowania” nie znajdując jednocześnie odpowiedzi na dylemat: jak umiejętnie wycofać się z utopijnych teorii wychowawczych, tak destrukcyjnie wpływających na porządek publiczny i bezpieczeństwo obywateli?
Nadszedł chyba czas, aby to poważnie rozważyć.
Przyznam jednak samokrytycznie, że nadzieję mam niewielką!


Komentarze
Pokaż komentarze (6)