Choć od podwójnego święta z 15 sierpnia (Wniebowzięcie NMP i Dzień Wojska Polskiego) upłynęło dwa dni, nadal słychać echa tych obchodów.
Po raz kolejny byliśmy świadkami „intelektualnego rozwichrzenia” polskich elit w imię egoizmu środowiskowego, prezentowanego bieżącym interesem politycznym tych środowisk zamiast demonstracją patriotycznej jedności określonej bohaterstwem i symboliką „Cudu nad Wisłą”.
Obchody tego święta powinny być nasycone gestami pamięci i uznania dla bohaterów walk o wolność i suwerenność Polski. To okazja do udzielenia lekcji patriotyzmu młodemu pokoleniu, tak bardzo zaniedbanemu w edukacji patriotycznej, nachalnie nagabywanego natłokiem bałamutnej partyjnej propagandy.
Dobrze wypadły media publiczne, które na antenie telewizji polskiej i polskiego radia prezentowały materiały historyczne z wojny polsko – bolszewickiej i transmitowały uroczystości Święta Wojska Polskiego z Placu Marszałka Piłsudskiego w Warszawie.
Program II TVP nadał o godz. 10.40 piękny reportaż z 17-go Festiwalu Kultury Kresowej 2011 pt.: „Tęsknię więc śpiewam”. Reportaż pokazał wielki, patriotyczny sentyment zaprezentowany przez Polonijne Zespoły Pieśni i Tańca z dawnych Kresów Wschodnich (Białoruś, Ukraina, Litwa), a także z Syberii, ukazujący patriotyczne przywiązanie Kresowych Polonusów do Ojczyzny i rodzimej, polskiej kultury, wyniesionej z polskich domów, przekazywanych z pokolenia na pokolenie następującym po sobie generacjom „Wygnanych Polaków” z dala od ziem ojczystych.
To był piękny i wzruszający pokaz prawdziwego, bezinteresownego patriotyzmu pielęgnowanego li tylko przywiązaniem do Polski i miłością ojczyzny swojego pochodzenia.
Nastrojom tym nie dorównały niestety uroczystości kościelne. Wielu duchownych w świątecznych homiliach (kazaniach) albo w ogóle nie wspomnieli o Bitwie Warszawskiej i żołnierskich ofiarach wojny polsko-bolszewickiej, albo (jak niektórzy biskupi) uprawiali przy tej okazji ideologię polityczną PIS-u mocno zabarwioną atakami na rząd.
Z takich wystąpień tradycyjnie już „zasłynęli” dwaj hierarchowie polscy: abp. Andrzej Dzięga, metropolita szczecińko-kamieński – polityczną krytyką rządu za dymisje oficerów odpowiedzialnych za bałagan szkoleniowy w 36. spec pułku. Powtórzył także polityczną tezę PIS-u w kontekście katastrofy smoleńskiej, że: „Naród suwerenny nie może być zmuszony do roli petenta wobec innych narodów” (aluzja do raportu komisji Millera).
Podobny atak przypuścił bp. Kazimierz Ryczan w kościele garnizonowym w Kielcach oskarżeniem rządu o „bawienie się żołnierzykami” – to także polityczna obrona zdymisjonowanych oficerów.
W moim kościele parafialnym 15 sierpnia kazanie w całości było poświęcone św. Maksymilianowi Kolbemu z zupełnym pominięciem „Wiktorii Warszawskiej”, godnej przecież przypomnienia choćby w aspekcie uratowanie Polskiego Kościoła od bolszewickich prześladowań.
Retoryka patriotyczna prezentowana przez niektórych przedstawicieli polskich elit (w tym hierarchów Kościoła Katolickiego) daleka jest od patriotyzmu prezentowanego przez Polaków dawnych Kresów Wschodnich, bo w całości podporządkowana bieżącym celom politycznym środowisk opozycji antyrządowej.
A przecież tak Wielkie Święto powinno służyć podkreślaniu naszej patriotycznej jedności wobec Najjaśniejszej Rzeczpospolitej, ojczyzny wszystkich Polaków, nawet tych politycznie skłóconych, ale przecież w imię Dobra Ogólnego.
Jak widać pojęcie Dobra Ogólnego można sobie dowolnie interpretować podporządkowując je tylko własnemu, egoistycznemu celowi polityki bieżącej.
To zły znak obecnych politycznych obyczajów tak bardzo lekceważących pojęcie patriotyzmu ponad podziałami!
Szkoda, że obyczaj ten trafił także na ambony!


Komentarze
Pokaż komentarze (13)