Gdyby ludzie postępowali zgodnie ze składanymi deklaracjami życie było by piękne, harmonijne i w dobrobycie.
Jednak fałszywość ludzkiej natury powoduje rozmijanie się praktyki z obietnicami wywołując konflikty rujnujące zgodę i międzyludzką solidarność.
Wyzbyci z instynktu wspólnotowego ludzie, inspirowani egoizmem wyłącznie własnego dobra zobojętnieli wobec nieszczęść i biedy innych.
Szlachetne solidarne zachowanie wobec bliźnich wymagające wyrzeczeń własnych – nawet niewielkich – to powód buntu i odległa przeszłość.
W miejsce owej utraconej szlachetności króluje obojętność i egoizm w dążeniu do wzrostu własnego dobrobytu, przerośniętego często nadmiarem dóbr gromadzonych z próżnego tylko snobizmu i chorobliwej miłości własnej.
Przoduje w tym świat polityki i biznesu demoralizując swoim przykładem innych, aż po szerokie rzesze pracobiorców (nadmiar roszczeń).
Fałszywość natury ludzkiej, kamuflując naganne zachowania posługuje się mataczeniem we wskazywaniu przyczyny zła w „innych” poza prawdziwymi winowajcami.
Polecam obszerny artykuł o tej tematyce w GW (20/21. 08.) autorstwa Andrzeja Lubowskiego – publicysty i ekonomisty z USA – omawiającego te brzydkie cechy natury ludzkiej, obnażone w kryzysie 2008 r. i jego dalszych następstw do dnia dzisiejszego.
Zaś moją notkę kończę mądrą uwagą p. Józefy Hennelowej z Tygodnika Powszechnego (z 21.08.), pasującą – moim zdaniem –do powyższych refleksji:
„Nie potrafię pogodzić się z pedagogiką obywatelskości polegającą na nieustannym hodowaniu niezadowolenia, któremu zawinili wyłącznie inni, i roszczeń, z których żadne nie jest pokazane jako wyzwanie dla samego siebie i swoich.”
Życzę refleksyjnej niedzieli.


Komentarze
Pokaż komentarze